Η πόλη της Καλαμάτας από μακριά στο «Μέσα» του Δημήτρη Παπαϊωάννου, που ολοκλήρωσε το περυσινό Φεστιβάλ. Η πόλη της Καλαμάτας και ο σύγχρονος χορός, μια σχέση λατρείας που γιορτάζει φέτος τα είκοσι χρόνια της, προβάλλοντας περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά την ίδια την πόλη. Σήμερα το βράδυ το Μέγαρο Χορού της Καλαμάτας θα είναι κατάμεστο για την πρεμιέρα του 20ού Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας (καλλιτεχνική διεύθυνση: Βίκυ Μαραγκοπούλου), όπου θα παρουσιαστεί η παράσταση του πολυαγαπημένου στην Ελλάδα Nederlands Dans Theater. Από πολύ νωρίτερα στους δρόμους της πόλης, στις πλατείες, στο λιμάνι, γύρω από τα πανέμορφα νεοκλασικά κτίρια της Καλαμάτας θα έχει ξεκινήσει το ένα από τα δύο εργαστήρια του φετινού φεστιβάλ με τίτλο «On the road». Ενα μεγάλο άνοιγμα στην κοινότητα της πόλης που ακολουθεί τις ανάλογες πρωτοποριακές δράσεις οι οποίες γίνονται εδώ και χρόνια στο εξωτερικό. «Μιλάμε για ένα απολύτως νεανικό φεστιβάλ», μου λέει από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ο δήμαρχος της Καλαμάτας Παναγιώτης Νίκας, ο οποίος μιλώντας στην «Κ» για την οικονομική διάσταση όσο και τον πολιτιστικό αντίκτυπο του Φεστιβάλ στην πόλη της Καλαμάτας επισήμανε την τεράστια συμμετοχή των νέων όχι μόνο ως θεατών αλλά και ως εθελοντών («μια προσέλευση τόσο μεγάλη που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί»). Μπορεί να μην έχει χτιστεί κάποιο νέο ξενοδοχειακό συγκρότημα για να καλυφθούν ανάγκες του Φεστιβάλ, néanmoins, όπως επισήμανε ο Παναγιώτης Νίκας, «κάθε χρόνο είναι εντυπωσιακή η μεταμόρφωση της παραλιακής ζώνης της Καλαμάτας τις ημέρες του Φεστιβάλ. Αθηναίοι, Ευρωπαίοι, καλλιτέχνες και θεατές όλων των ηλικιών αλλάζουν τους ρυθμούς της πόλης». Ετσι είναι. Το ξέρουν καλά αυτό όσοι έχουν έρθει έστω κι ένα καλοκαίρι στην Καλαμάτα για το φεστιβάλ χορού. Αύξηση των διανυκτερεύσεων στα ξενοδοχεία της πόλης κυρίως τις ημέρες που διαρκεί το Φεστιβάλ, καθώς και αύξηση των συναλλαγών σε καταστήματα εστίασης και διασκέδασης επισημαίνει ο Παναγιώτης Νίκας ως «άμεσα οφέλη στην οικονομική ζωή της πόλης». Ενα ακόμη συναρπαστικό Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας είναι έτοιμο για δράση. Αναμένουμε με ενθουσιασμό! Έντυπη Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Tous les articles par Culture
Πρεμιέρα στο Λοκάρνο για την ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα
de: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22800&subid=2&pubid=64037974
Στο διαγωνιστικό τμήμα του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα η νέα ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα « A blast » με πρωταγωνίστρια την Αγγελική Παπούλια στον ρόλο μιας επαναστατημένης μητέρας και συζύγου που θέλει να πάρει ξανά τη ζωή της στα χέρια της.
Στο διαγωνιστικό τμήμα του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα η νέα ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα « A blast » με πρωταγωνίστρια την Αγγελική Παπούλια στον ρόλο μιας επαναστατημένης μητέρας και συζύγου που θέλει να πάρει ξανά τη ζωή της στα χέρια της.
Με γυρίσματα σε Αθήνα, Αμβούργο και Πιερία, η ταινία είναι συμπαραγωγή της Ελλάδας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας, με την υποστήριξη του Ελληνικού και του Ολλανδικού Κέντρου Κινηματογράφου. «Μέσα στα πυρετώδη χρόνια της κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας, le « A blast » μιλά για το τι σημαίνει να σε διαψεύδουν και να κάνεις κάτι γι’ αυτό», σχολιάζει ο σκηνοθέτης που υπογράφει τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του μετά τη «Χώρα προέλευσης» που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2010, συμμετείχε σε πολλά φεστιβάλ και κέρδισε πέντε βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Οι Beatles… «ζωντανεύουν» στο Ηρώδειο στις 17 juillet
de: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26513&subid=2&pubid=113309812
ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΥΣ GUEST
Τα διαχρονικά τραγούδια των Beatles θα «ζωντανέψουν» στο Ηρώδειο, την Πέμπτη 17 juillet, με την Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής να ερμηνεύει τη μουσική τους, σε μουσική διεύθυνση Μίλτου Λογιάδη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
Οι τραγουδιστές Κώστας Βασιλιάγκος, Δώρος Δημοσθένους, Βασίλης Γισδάκης και Στηβ Κόκκας θα «μεταμορφωθούν» στους τέσσερις Beatles, ενώ special guest θα είναι το συγκρότημα Μέλισσες.
Τα πιο γνωστά τραγούδια του θρυλικού συγκροτήματος θα «ζωντανέψουν» σε ευφάνταστες συμφωνικές ενορχηστρώσεις του γνωστού συνθέτη Νίκου Πλατύρραχου που διατηρεί το μοναδικό ύφος και τη δυναμική των τραγουδιών εμπλουτίζοντας τα με το μεγαλείο του συμφωνικού ήχου.
Οι Beatles υπήρξαν ιδιοφυείς μουσικοί που υπέγραψαν μερικά από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών και άφησαν πίσω τους κλασικά τραγούδια που διατηρούν τη φρεσκάδα τους ακόμα και σήμερα. Είδωλα της νεολαίας που πειραματίστηκαν και εξελίχθηκαν ταυτόχρονα με τα ρεύματα της εποχής τους και έφεραν επανάσταση απλά και μόνο με ένα τους κούρεμα. Τα τρομερά παιδιά από το Λίβερπουλ έμειναν μαζί δέκα χρόνια αλλάζοντας για πάντα τον ρου της μουσικής ιστορίας.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού: Πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Μακρυγιάννη. Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά: 9:00-14:00 et 18:00-21:00
Ώρα έναρξης: 21:00
Τιμές εισιτηρίων :Κάτω Διάζωμα κανονικό 30, Άνω Διάζωμα κανονικό 15, φοιτητικό 10, ανέργων 5,ΑμεΑ 10 euro
Εισιτήρια για τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ μπορείτε να εξασφαλίσετε: Online με χρέωση πιστωτικής κάρτας στην ιστοσελίδα www.greekfestival.gr., Τηλεφωνικά με χρέωση πιστωτικής κάρτας στο 210.3272000 καθημερινά (και Κυριακές) 9:00 – 21:00., Από τα εκδοτήρια του Φεστιβάλ, Από τα Βιβλιοπωλεία ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, τα Καταστήματα PUBLIC και τα Βιβλιοπωλεία Ιανός, Πανεπιστημίου 39 (εντός στοάς Πεσμαζόγλου)
Στην τελική ευθεία για την Επίδαυρο
de: http://www.avgi.gr/article/3350630/stin-teliki-eutheia-gia-tin-epidauro
Τις τελευταίες καλοκαιρινές παραγωγές και συμπαραγωγές του παρουσίασε χθες το Φεστιβάλ Επιδαύρου, μπαίνοντας πλέον στην τελική ευθεία για την ολοκλήρωση των φετινών Επιδαυρίων. Τρεις θεατρικές και μία μουσική παράσταση θα μοιραστούν τη σκηνή του αρχαίου θεάτρου, καθώς και εκείνη της Μικρής Επιδαύρου.
Η αρχή θα γίνει αυτήν την εβδομάδα, à 18 et 19 juillet, με τον Φιλοκτήτη του Σοφοκλή, που παρουσιάζεται σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας – « Ο μόνος τρόπος να συνεχίσουμε να υπάρχουμε », όπως είπε ο διευθυντής του Θοδωρής Αμπατζής. Ο σκηνοθέτης Κώστας Φιλίππογλου σημείωσε πως η παράσταση είναι ειδικά προσαρμοσμένη για τον χώρο της Επιδαύρου, ενώ στάθηκε στον πειραματισμό του με τον χορό, ο οποίος αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, που ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο, αρνήθηκε κάθε αναγωγή στο σήμερα, comme « συνεχίζουμε να βρισκόμαστε μέσα στον μύθο », ενώ ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης έκανε λόγο για μια παράσταση που καταργεί την αντίθεση ακαδημαϊκής – ερευνητικής φόρμας.
Το ίδιο διήμερο, στη Μικρή Επίδαυρο ο Δημήτρης Μπάσης και η Γιώτα Νέγκα θα παρουσιάσουν μια μουσική παράσταση αφιερωμένη στα τραγούδια της ξενιτιάς. Αφού τόνισε ότι είναι παιδί μεταναστών, ο δημοφιλής τραγουδιστής εξήγησε ότι πρόκειται για μια επιλογή 35-40 σημαντικών τραγουδιών, από παραδοσιακά έως σύγχρονα, ενώ η Γ. Νέγκα σημείωσε πως αφορούν όχι μονάχα εκείνους που φεύγουν, αλλά και όσους αναζητούν εδώ μια δεύτερη πατρίδα, αφού « ο νόστος δεν έχει φυλή ή χρώμα ».
Στο ίδιο θέατρο, μία εβδομάδα αργότερα, θα παρουσιαστεί το πρώτο μέρος του Πελοποννησιακού πολέμου από τη Ρούλα Πατεράκη. Όπως εξήγησε, άξονες αυτού του « χαλαρού στη σύνδεσή του θεατρικού δρώμενου » είναι οι πρώτες συγκρούσεις, ο λοιμός, ο Επιτάφιος του Περικλή και ο ίδιος ο Θουκυδίδης. Τη δημηγορία θα αποδώσει ο Δημήτρης Λιγνάδης, που σημείωσε πως το έργο του αρχαίου ιστορικού « αποτυπώνει το σύγχρονο ελληνικό αφήγημα ».
Fin, για δεύτερη φορά θα βρεθεί στο αργολικό θέατρο, à 8-9 août, η Άντζελα Μπρούσκου, που σκηνοθετεί Βάκχες, μια « οδοιπορία μαζί με τον Διόνυσο, τον οποίο θα πάμε μέχρι την Επίδαυρο ».
Η αρχή θα γίνει αυτήν την εβδομάδα, à 18 et 19 juillet, με τον Φιλοκτήτη του Σοφοκλή, που παρουσιάζεται σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας – « Ο μόνος τρόπος να συνεχίσουμε να υπάρχουμε », όπως είπε ο διευθυντής του Θοδωρής Αμπατζής. Ο σκηνοθέτης Κώστας Φιλίππογλου σημείωσε πως η παράσταση είναι ειδικά προσαρμοσμένη για τον χώρο της Επιδαύρου, ενώ στάθηκε στον πειραματισμό του με τον χορό, ο οποίος αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, που ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο, αρνήθηκε κάθε αναγωγή στο σήμερα, comme « συνεχίζουμε να βρισκόμαστε μέσα στον μύθο », ενώ ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης έκανε λόγο για μια παράσταση που καταργεί την αντίθεση ακαδημαϊκής – ερευνητικής φόρμας.
Το ίδιο διήμερο, στη Μικρή Επίδαυρο ο Δημήτρης Μπάσης και η Γιώτα Νέγκα θα παρουσιάσουν μια μουσική παράσταση αφιερωμένη στα τραγούδια της ξενιτιάς. Αφού τόνισε ότι είναι παιδί μεταναστών, ο δημοφιλής τραγουδιστής εξήγησε ότι πρόκειται για μια επιλογή 35-40 σημαντικών τραγουδιών, από παραδοσιακά έως σύγχρονα, ενώ η Γ. Νέγκα σημείωσε πως αφορούν όχι μονάχα εκείνους που φεύγουν, αλλά και όσους αναζητούν εδώ μια δεύτερη πατρίδα, αφού « ο νόστος δεν έχει φυλή ή χρώμα ».
Στο ίδιο θέατρο, μία εβδομάδα αργότερα, θα παρουσιαστεί το πρώτο μέρος του Πελοποννησιακού πολέμου από τη Ρούλα Πατεράκη. Όπως εξήγησε, άξονες αυτού του « χαλαρού στη σύνδεσή του θεατρικού δρώμενου » είναι οι πρώτες συγκρούσεις, ο λοιμός, ο Επιτάφιος του Περικλή και ο ίδιος ο Θουκυδίδης. Τη δημηγορία θα αποδώσει ο Δημήτρης Λιγνάδης, που σημείωσε πως το έργο του αρχαίου ιστορικού « αποτυπώνει το σύγχρονο ελληνικό αφήγημα ».
Fin, για δεύτερη φορά θα βρεθεί στο αργολικό θέατρο, à 8-9 août, η Άντζελα Μπρούσκου, που σκηνοθετεί Βάκχες, μια « οδοιπορία μαζί με τον Διόνυσο, τον οποίο θα πάμε μέχρι την Επίδαυρο ».
ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ « N » ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ
LE Elpida Giannopoulou κοινοποίησε φωτογραφία depuis Sivadhyanam Saraswati.
ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ « N » ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ
Του Σπύρου Μάρκου, διευθυντή 3ου Δημοτικού Σχολείου Λαρίσης
ΠΑΕΙ Ο ΚΥΠΡΙΟΣ ΣΤΑ ΕΒΕΡΕΣΤ ΚΑΙ ΖΗΤΑ ΕΝΑ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ
ΜΕ ΤΥΡΙΝ ΚΑΙ ΝΤΟΜΑΤΑΝ ΚΑΙ ΠΙΠΕΡΙΑΝ ΚΑΙ ΚΡΕΜΜΥΔΙΝ.
Ο ΕΛΛΑΔΙΤΗΣ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΕΝΟΣ:
“ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ, ΟΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΛΟ ΤΟ « N » ΠΡΟΣΘΕΤΕΤΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ…
ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΜΕΣΑ »;
ΟΠΟΤΕ, ΣΟΚΑΡΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΥΠΡΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΛΕΕΙ ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΑ:
» ΒΑΛΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΖΑΜΠΟ ΚΑΙ ΜΠΕΙΚΟ. .. »
Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», με ακρίβεια και όχι τυχαία
και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
* le « N » συντονίζει τον εγκέφαλο.*
*Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JOURNAL
στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο
και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν»
στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα».
aussi, στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε.
ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, autre que ça,
κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση.*
Και δικαιούμαι να ερωτήσω:
Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
Ως μάχιμος εκπαιδευτικός και συγγραφέας του συγγράμματος: ΔΥΣΛΕΞΙΑ,
Athènes 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση,
νομιμοποιούμαι να ρωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.
Όμως αναρωτιέμαι:
Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό» (!), αντί το εμβαδόν!
Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε «το εμβαδόΝ», c'est à dire. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!
Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα;
Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, Colombie-Britannique. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ.).
Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει.
Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας…
Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!
Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη:
«ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει,
« Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία,
όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του’ λειπε η οπτική του ήχου».
Le G. Ρίτσος έγραψε επίσης:
«Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει».
Malheureusement, néanmoins, διαπιστώνομε σήμερα, ότι μετά το Νι,
έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (ς).
Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας:
«η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη! ένταξη» (!)…
Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ
και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα:
Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας
και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.
*Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.*
*Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο.
Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.*
Οι Αρχαίοι Έλληνες τα γνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός
ότι μόνον εμείς, οι Έλληνες, λέμε:
«Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και
δεν λέμε με άλλα γράμματα (παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα),
διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.
Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα.
*Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη μετουσιώνεται σε Γλώσσα.*
Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του.
Δεν μπορεί να υπάρχει η μία
πλευρά, χωρίς την άλλη.
Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.
Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.
Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.
* Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά:
Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.*
Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρην οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.
« … δεν είναι ορχήστρα, είναι επανάσταση … »
de: http://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/den-einai-orxistra-einai-epanastasi#.U4uOoHaVBRx
« … δεν είναι ορχήστρα, είναι επανάσταση … »
Το βλέπεις και σού έρχεται να κλάψεις. Από συγκίνηση ; Από θαυμασμό; Από θλίψη για τα δικά μας; Δεν ξέρω. Πριν απο πολλά χρόνια ένας άνθρωπός στη Βενεζουέλα ξεκίνησε να πραγματοποιήσει ένα όνειρο. Ηταν ο Χοσέ Αμπρέου που μάζεψε παιδάκια απο κάθε φτωχή γωνιά της χώρας του κι άρχισε να τα μαθαίνει μουσική για να τα τραβήξει μακριά απο το έγκλημα, τα ναρκωτικά, τη μιζέρια και τους κινδυνους που κουβαλάει μαζί της!!!
Το σχέδιο του ονομάστηκε el Systema.
Κάμποσα χρόνια μετα, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές !
Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, ο 28χρονος μαέστρος Γουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες.
Ο Edgar μεγάλωσε σε μία από τις πιο σκληρές γειτονιές του Καράκας. Φοβόταν να βγει από το σπίτι του και φοβόταν να γυρίσει. Μόνο η μουσική θα μπορούσε να τον αποσπάσει από την άσχημη κατάσταση που βίωνε. Πήγε στο παράρτημα του El Sistema της γειτονιάς του και ζήτησε μια τρομπέτα. Δεν μπόρεσαν να του βρούν. Του έδωσαν όμως ένα φαγκότο. Maintenant, ο Edgar πιστεύει ότι αυτό το φαγκότο τού έσωσε τη ζωή. El Sistema θα μπορούσε να είναι το όνομα μια επαναστατικής οργάνωσης από τη δεκαετία του ’30. Ίσως αυτό να μας έρχεται στο μυαλό επειδή το El Sistema γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Βενεζουέλα, μια χώρα που αγωνίστηκε για πολλά χρόνια για την ανεξαρτησία της αλλά και την κατάργηση των απολυταρχικών καθεστώτων.
Το El Sistema είναι μια σκέψη που γεννήθηκε στο μυαλό του Jose Antonio Abreu, ενός οικονομολόγου που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αγαπούσε τους ανθρώπους και τη μουσική. O Abreu πίστευε ότι, όσο φτωχός κι αν είναι ένας άνθρωπος, αν μπορέσει να αποκτήσει πρόσβαση στη μουσική, η ζωή του θα αλλάξει. Και αποδείχτηκε ότι είχε απόλυτο δίκιο.
Το ξεκίνημα – η ανάπτυξη
Στα 1975 ο Jose Antonio Abreu προσπάθησε να δημιουργήσει μια ορχήστρα όπου οι μουσικοί, αντί να μελετούν ο καθένας μόνος του, θα μελετούσαν όλοι μαζί.
Ήδη υπήρχε μια παρόμοια εμπειρία στη Βενεζουέλα, όπου οι μαθητές των σχολείων πήγαιναν μετά το σχόλασμα σε μεγάλες αίθουσες και ετοίμαζαν όλοι μαζί τις εργασίες τους για την επόμενη μέρα.
Αυτό δεν ήταν κάποιου είδους καινοτομία στον τρόπο μελέτης. Simplement, οι περισσότεροι γονείς εργάζονταν μέχρι αργά και, αν τα παιδιά επέστρεφαν στις γειτονιές τους, θα απέφευγαν να μελετήσουν με αποτέλεσμα η χώρα να διατηρεί το χαμηλό μορφωτικό της επίπεδο.
En outre, η εγκληματικότητα και η χρήση ναρκωτικών ήταν πολύ διαδεδομένες. Έτσι, τα παιδιά κινδύνευαν σε κάθε τους βήμα. Ο Abreu κατάφερε να βρει παιδιά που είχαν κάποιο ταλέντο στη μουσική αλλά και δασκάλους από ολόκληρη τη Βενεζουέλα.
Η πρώτη του ορχήστρα, η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων της Βενεζουέλας, δημιουργήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1975 και έδωσε την πρώτη συναυλία της στις 30 Απριλίου της ίδιας χρονιάς.
Πολύ γρήγορα συνδέθηκε με άλλες ορχήστρες αλλά και ηχογράφησε με πολλούς και γνωστούς μαέστρους. LE ορχήστρα σύντομα έγινε πόλος έλξης για πολλούς νέους. Πολύ σύντομα όλο και περισσότεροι ήθελαν να μελετήσουν Τσαϊκόφσκι, Μότσαρτ ή Μπερλιόζ και σχεδόν όλοι ήθελαν να παρακολουθήσουν τις συναυλίες της ορχήστρας.
Κάθε εξωτερικός παρατηρητής θα θεωρούσε ότι όλη αυτή η προσπάθεια δεν θα είχε καμία πιθανότητα να επιτύχει.
Ο Abreu και οι συνεργάτες του υποστήριζαν ότι θα τα καταφέρουν.
Το κεντρικό τους μήνυμα στους νέους όλης της χώρας ήταν «Να παίζεις και να αγωνίζεσαι».
Οι πρώτοι όμως που έπρεπε να αγωνιστούν για την επιτυχία του προγράμματος ήταν οι ίδιοι. Έβαλαν όλη την ενέργεια και όλη την πίστη τους σ’ αυτό τον σκοπό.
Τέσσερα χρόνια μετά από το δειλό ξεκίνημα της ορχήστρας, à 20 Φεβρουαρίου του 1979, ο Abreu παίρνει το πράσινο φως να επεκτείνει το πρόγραμμα. Τώρα μπορεί κάθε πόλη ή και κάθε γειτονιά να δημιουργήσει τη δική της ορχήστρα που θα αποτελείται από παιδιά και νέους. Κάθε παιδί θα διαλέγει ένα όργανο, θα το παίρνει δωρεάν και θα συναντιέται με τα υπόλοιπα παιδιά σε μεγάλες αίθουσες για να μελετήσει υπό τις οδηγίες των καλύτερων δασκάλων της χώρας. Naturellement, το πρόγραμμα πέρασε μέσα από τεράστιες δυσκολίες.
Η χρηματοδότησή του μειωνόταν σε περιόδους κρίσης –πέρασε αρκετές η Βενεζουέλα– με αποτέλεσμα ο Abreu και η ομάδα του να αγωνίζονται σκληρά να το κρατήσουν ζωντανό.
Σήμερα όμως, το El Sistema, που είναι πλέον αναπτυγμένο σε nucleos (πυρήνες), έχει υπό την επίβλεψή του 150 ορχήστρες νέων και 70 ορχήστρες παιδιών, που βρίσκονται σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Βενεζουέλας. Οι καλύτεροι μουσικοί της χώρας διοχετεύονται στην ορχήστρα νέων Simon Bolivar, που είναι και η κεντρική ορχήστρα του προγράμματος. Το πρόγραμμα Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας αρχίζουν να δουλεύουν πάνω στην εκφραστικότητα του σώματος και τον ρυθμό.
Η ενθάρρυνση των παιδιών να κρατήσουν το σώμα τους ενεργό την ώρα που παίζουν, είναι ένα από τα κλειδιά της ανάπτυξης του προγράμματος. Στην ηλικία των πέντε ετών, τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, συνήθως ξύλινα φλάουτα και κρουστά. Ταυτόχρονα μπαίνουν και σε χορωδία, έτσι ώστε να αρχίσουν να συνηθίζουν στην ομαδική δουλειά. Στην ηλικά των επτά ετών, τα παιδιά μπορούν να πάρουν το πρώτο έγχορδο ή πνευστό τους όργανο. Μπορούν να αλλάζουν όργανα, αλλά δεν ενθαρρύνονται να το κάνουν συχνά. Η αρχική τους εκπαίδευση περιλαμβάνει τραγούδι και μελέτη του οργάνου.
Συχνά συγκεντρώνονται στο παίξιμο μίας και μόνο νότας έτσι ώστε να αποκτήσουν την αίσθηση της ποιότητας του ήχου για το όργανό τους. Υπάρχουν τρία επίπεδα καθημερινής μελέτης: Στο πρώτο, τα παιδιά δουλεύουν με ολόκληρη την ορχήστρα, στο δεύτερο παίζουν σε μικρότερα σύνολα και στο τρίτο μελετούν ατομικά. Σε όλα αυτά τα επίπεδα, ο δάσκαλος κάθε παιδιού είναι ο ίδιος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η διαδικασία εκμάθησης να προχωράει πιο γρήγορα, καθώς ο δάσκαλος γνωρίζει από νωρίς τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία κάθε μαθητή.
Οι μαθητές παίζουν μπροστά σε κοινό όσο το δυνατόν περισσότερο, πράγμα που μειώνει το άγχος της έκθεσης καθώς η συναυλία γίνεται φυσικό μέρος της καλλιτεχνικής διαδικασία. aussi, οι νέοι μουσικοί ενθαρρύνονται να παρακολουθούν άλλες ορχήστρες νέων έτσι ώστε να παίρνουν έμπνευση από αυτούς. Από πολύ νωρίς τα παιδιά παίζουν και με άλλες ορχήστρες πέρα από τη δική τους. Μάλιστα συμμετέχουν ακόμη και στην ορχήστρα Simon Bolivar, στην οποία τακτικά μέλη γίνονται οι καλύτεροι μουσικοί της χώρας.
Ο βασικός σκοπός του El Sistema είναι να δημιουργήσει την αίσθηση της ασφάλειας και της χαράς στους νέους μουσικούς, χτίζοντας ταυτόχρονα την αυτοπεποίθησή τους μέσα από την αίσθηση της αξίας του ατόμου μέσα στην ομάδα. Η πειθαρχία δεν είναι το βασικότερο κομμάτι της διαδικασίας αλλά, όταν δεν είναι αποτέλεσμα πίεσης, θεωρείται χρήσιμο εργαλείο. Η παρακολούθηση των μαθημάτων δεν είναι υποχρεωτική. Τα παιδιά συμμετέχουν για τον εαυτό τους, τους φίλους και τους δασκάλους τους.
Χωρίς σκληρή δουλειά από την πλευρά των μαθητών, το πρόγραμμα θα οδηγείτο σε σίγουρη αποτυχία. Mais, η διασκέδαση και το παιχνίδι δεν ξεχνιέται ποτέ.
Η μεγάλη πλειονότητα των δασκάλων και των στελεχών κάθε πυρήνα, προέρχεται από παλαιότερους σπουδαστές του προγράμματος. Είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν καλύτερα τους στόχους και τις ανάγκες της διαδικασίας, είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν πώς αισθάνονται οι νέοι μουσικοί. Οι δάσκαλοι ασχολούνται με κάθε παιδί ξεχωριστά.
Αν κάποιο παιδί λείψει δύο συνεχείς φορές από το μάθημα, πηγαίνουν στο σπίτι του για να δουν τι συμβαίνει. Ο στόχος τους δεν είναι να κάνουν παρατήρηση στο παιδί, αλλά να συζητήσουν μαζί του τους λόγους για τους οποίους δεν ήρθε στα μαθήματα,έτσι ώστε να το κάνουν να νιώσει καλύτερα.
Συχνά, οι πυρήνες προσαρμόζουν κατά ένα ποσοστό τη λειτουργία τους στις ανάγκες των παιδιών. Το El Sistema έχει πλέον μια σειρά από συγκεκριμένους κανόνες, που μέσα στα χρόνια λειτουργίας του, έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικοί. Για παράδειγμα, σε μουσικό επίπεδο, οι υπεύθυνοι του προγράμματος έχουν βρει ότι είναι καλύτερα να επιλέγουν την απλούστερη δυνατή ενορχήστρωση, έτσι ώστε να παίζουν μαζί όλα τα παιδιά και να βγάζουν πολύ δυνατό ήχο.
Βεβαίως, η ενορχήστωση αλλάζει όσο τα παιδιά ανεβαίνουν επίπεδο. Όμως ο δυνατός ήχος που παράγεται από πολλά όργανα που παίζουν μαζί παραμένει. Όπως λέει ο διευθυντής της ορχήστρας νέων Simon Bolivar, Gustavo Dudamel, «όταν παίζουμε για παράδειγμα την Πέμπτη του Beethoven, η Πέμπτη γίνεται το πιο μεγάλο και πιο σημαντικό ζήτημα του κόσμου». Οι ορχήστρες ασχολούνται με τα έργα των γνωστών και μεγάλων κλασικών συνθετών αλλά και με πολλά έργα από το ρεπερτόριο των συνθετών της Λατινικής Αμερικής, που είναι άλλωστε και πολύ πιο κοντά στους ήχους που έχουν τα παιδιά στο αυτί τους από τη στιγμή που γεννήθηκαν. Το πρόγραμμα συνεργάζεται πολύ στενά με τους γονείς των παιδιών.
Όταν ένα παιδί γίνει δύο ή τριών ετών, οι υπέυθυνοι του προγράμματος συναντούν τους γονείς του και τους εξηγούν όλες τις λεπτομέρειες και τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσουν. Όταν τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, οι δάσκαλοι μιλούν στους γονείς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συμπεριφέρονται στα παιδιά και να τα ενθαρρύνουν στη μελέτη τους. Από τη στιγμή που ένα παιδί αποφασίζει να μπει σε μια ορχήστρα, παίρνει υποτροφία. Αυτό αποτελεί τιμή για την οικογένειά του αλλά έχει και πρακτική αξία: το παιδί δεν θα χρειαστεί πλέον να φύγει από το πρόγραμμα επειδή πρέπει να δουλέψει.
Το El Sistema ξεκίνησε περισότερο από αγάπη στα παιδιά και λιγότερο από αγάπη στη μουσική. Η έμφαση βρίσκεται στην ανάπτυξη της κοινότητας και στην αλληλεγγύη. Οι δάσκαλοι, οι μαθητές και οι γονείς βρίσκονται σε μια ατμόσφαιρα αλληλοσεβασμού και αγάπης που τους κάνει να νιώθουν ασφαλείς και ευτυχισμένοι. Μέσα σε μια χώρα που πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές, το να νιώθει κανείς ότι κρατάει τη ζωή του στα χέρια του είναι πολύ θετικό πράγμα. Και τα παιδιά του El Sistema όχι μόνο νιώθουν ότι μπορούν να ζήσουν όσο όμορφα θέλουν, αλλά και ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Η αναγνώριση Οι περισσότερο παγκόσμιοι οργανισμοί έχουν αναγνωρίσει το El Sistema ως ένα σπουδαίο κοινωνικό πείραμα στο βαθμό που κατόρθωσε να μειώσει τη φτώχεια και να ανεβάσει το μορφωτικό επίπεδο του λαού της Βενεζουέλας. Ταυτόχρονα όμως, αποτελεί κι ένα σπουδαίο πρόγραμμα εκμάθησης μουσικής. Χώρες όπως η Αργεντινή, η Αυστραλία, η Βολιβία, η Βραζιλία, ο Καναδάς, η Κόστα Ρίκα, η Κούβα, το Εκουαδόρ, το Περού, η Σκοτία και πολύ πρόσφατα οι περισσότερες πολιτείες της Βόρειας Αμερικής, θέλησαν να το δοκιμάσουν. Ίσως κανείς δεν περίμενε πριν από μερικά χρόνια ότι μια χώρα που έχει περάσει από δεκάδες μεγάλα προβλήματα, όπως η Βενεζουέλα, θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για τόσες χώρες.
Σε καθαρά μουσικό επίπεδο, νέοι που ξεκίνησαν μέσα από το El Sistema βρέθηκαν μέσα στα χρόνια σε μερικές από τις καλύτερες ορχήστρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Όμως και η κεντρική ορχήστρα του προγράμματος, la ορχήστρα νέων Simon Bolivar, λογίζεται σήμερα ως μία από τις σημαντικότερες. Μεγάλη συμμετοχή σε αυτή την εξέλιξη έχει και ο Gustavo Dudamel, ο διευθυντής της ορχήστρας, που ξεκίνησε κι αυτός ως ένας σπουδαστής του προγράμματος. Ο Dudamel γεννήθηκε το 1981 σε οικογένεια μουσικών. Ο πατέρας του ήταν τρομπονίστας και η μητέρα του δασκάλα ωδικής. Το κύριο όργανό του ήταν το βιολί αλλά πολύ γρήγορα, στα δεκατέσσερα μόλις χρόνια του, άρχισε να σπουδάζει διεύθυνση ορχήστρας με δάσκαλο μάλιστα τον ίδιο τον Jose Antonio Abreu.
Ο Dudamel άρχισε να κερδίζει τον ένα διαγωνισμό μετά τον άλλο και πολύ γρήγορα η αξία του αναγνωρίστηκε από μαέστρους όπως ο Claudio Abbado και ο sir Simon Rattle. Έχει ηχογραφήσει τέσσερις δίσκους με την ορχήστρα νέων Simon Bolivar και αρκετούς ακόμη με άλλες ορχήστρες.
Από τον περασμένο Σεπτέμβριο είναι διευθυντής της Φιλαρμονικής του Los Angeles, με την οποία ερμήνευσε στην εναρκτήρια βραδιά την Πρώτη συμφωνία του Gustav Mahler, έργο που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε dvd αλλά και μέσω του i-tunes. Naturellement, ο Dudamel δεν εγκατέλειψε την ορχήστρα νέων Simon Bolivar, με την οποία θα συνεχίσει να εμφανίζεται σε ολόκληρο τον κόσμο. LE ορχήστρα έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των μεγαλύτερων φεστιβάλ κι έχει εμφανιστεί στις περισσότερες πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής, όχι μόνο επειδή αποτελεί το προϊόν ενός τόσο σημαντικού κοινωνικού πειράματος, αλλά και γιατί είναι ένα από τα πιο δυναμικά μουσικά σύνολα. Σε μια κοινωνική πραγματικότητα που κάνει τους ανθρώπους να απομονώνονται όλο και περισσότερο, σε έναν κόσμο όπου η καχυποψία έχει αντικαταστήσει τη διάθεση για επικοινωνία, la ορχήστρα νέων Simon Bolivar αποδεικνύει ότι μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική προοπτική. Για να νιώσει κανείς πόση χαρά μπορεί να κρύβει η αγάπη για τη μουσική και πάνω απ’ όλα πόση ελπίδα μπορεί να έχει το να μοιράζεσαι αυτή την αγάπη, δεν έχει παρά να τους ακούσει να ερμηνεύουν το Danzon No 2 του Arturo Marquez.
Ή ακόμη περισσότερο, να τους δει, ενώ είναι σκυμμένοι πίσω από τις παρτιτούρες τους, να σηκώνονται όρθιοι στο εκρηκτικό φινάλε.
Ας έχει ο καθένας μας κάποιο πρότυπο να αντλεί κουράγιο αλλά και να προχωρά ευεργετικά και νικηφόρα μέσα στην δύσκολη ζωή.
Αγαπητά φιλαράκια! Γεια σας και πάλι!!
Οι κριτές του “THE VOICE”, Despina Vandi, Μελίνα Ασλανίδου, Αντώνης Ρέμος και Μιχάλης/Stavento, σε συνεργασία με τον Φιλανθρωπικό Οργανισμό «Αποστολή» και τον Όμιλο ΑΝΤΕΝΝΑ διοργανώνουν συναυλία στις 3 Ιουλίου στο ΟΑΚΑ. Τα έσοδα θα αφιερωθούν στις δράσεις αγάπης της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, σε παιδιά και σε οικογένειες που τα/τις βασανίζουν η ανέχεια και οι δυσκολίες.
Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στα τέσσερα αυτά παιδιά που έδειξαν μεγάλο ήθος και αγάπη σε όλες τις εκπομπές του “THE VOICE”, και συνεχίζουν να παραδειγματίζουν όλη την Ελλάδα!! Αλήθεια, ποιόν δεν σκλαβώνει η ευαισθησία της ψυχής τους;;
Το παράδειγμά τους υποχρεώνει όλους μας από όπου και αν βρισκόμαστε και με όποια οικονομική δύναμη και αν έχουμε να διατηρούμε άγρυπνο το βλέμμα μας για τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε δυσκολία. Σήμερα εκείνοι… ποιός ξέρει.. αύριο εμείς;
Γνωρίζω ευγενικές ψυχές που παραδειγματίζονται άλλες από την κυρία Λάτση, άλλες από την κυρία Βαρδινογιάννη για τα φιλανθρωπικά έργα που κάνουν, και άλλες από άλλους γνωστούς ή αγνώστους. Ας έχει ο καθένας μας κάποιο πρότυπο να αντλεί κουράγιο αλλά και να προχωρά ευεργετικά και νικηφόρα μέσα στην δύσκολη ζωή. Τι άλλο θα μας μείνει άλλωστε από την ανθρωπιά και την αγάπη μας!!
Φιλιά,
Γιώργος
http://www.viva.gr/tickets/music/mia-xora-mia-foni/