Tous les articles par petit mac rire

Non classé

Manhattan Medea της Ντέα Λόερ στο Από Μηχανής Θέατρο

Η νέα παράσταση της Εταιρείας Θεάτρου Συν-Επί (+,X) Manhattan Medea της Ντέα Λόερ θα κάνει πρεμιέρα στο Από Μηχανής Θέατρο στις 4 De Mars 2013. Η σκηνοθεσία είναι της Εφης Θεοδώρου και παίζουν οι: Παντελής Δεντάκης, Ανδρέας Κοντόπουλος και Ιωάννα Παππά.

Για 25 uniquement des représentations.

H σύγχρονη εκδοχή της Μήδειας, γραμμένη το 1999, από τη γερμανίδα συγγραφέα Dea Loher λαμβάνει χώρα στο Μανχάτταν. Η Μήδεια και ο Ιάσονας δεν είναι πια γόνοι βασιλιάδων ή απόγονοι θεών που ζουν στην Κόρινθο αλλά λαθρομετανάστες που έχουν αναγκαστεί να φύγουν από την Ευρώπη. Έχουν αφήσει πίσω την πατρίδα τους στις φλόγες, αναζητώντας το Νέο Κόσμο, προσδοκώντας να χτίσουν εκεί τη ζωή τους απ΄ την αρχή. Και θα κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν και να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή. Τα όνειρά τους διαψεύδονται στο χωνευτήρι της αμερικάνικης μεγαλούπολης και ο Ιάσων εγκαταλείπει τη Μήδεια για την κόρη ενός πλούσιου επιχειρηματία, τη νέα και πλούσια Κλερ. Την παραμονή του γάμου η Μήδεια εμφανίζεται, αποφασισμένη να τον ξαναφέρει κοντά της με κάθε τίμημα στο σπίτι της στην 5η Λεωφόρο και τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο.
Το πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα της Dea Loher με γλώσσα περίτεχνη, ποιητική και βαθιά ανθρώπινη συνθέτει με θαυμαστό τρόπο το αρχαίο με το σύγχρονο, μιλώντας στη γλώσσα του σήμερα για όλα εκείνα που πραγματεύεται ο αρχαίος μύθος: το πάθος για ζωή, τη διαφορετικότητα, την ξενοφοβία, την πάλη των φύλων, το πάθος, τον όρκο, την απληστία, την αδικία, amour, την προδοσία.

Μετάφραση Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία Έφη Θεοδώρου
Σκηνικά Νίκος Αναγνωστόπουλος
Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Παντελής Δεντάκης, Ανδρέας Κοντόπουλος, Ιωάννα Παππά

Photos
Σταμάτης Αμπάτης

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Dea Loher (Ντέα Λόερ)

Η Ντέα Λόερ είναι από τις πιο σπουδαίες γερμανικές φωνές στο χώρο της θεατρικής συγγραφής. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί και έχουν παιχτεί σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο: Αυστραλία, la Suisse, France, Αγγλία, Grèce, Φιλανδία, Δανία, Πολωνία, Τσεχία και Λατινική Αμερική. Γεννήθηκε το 1964 στη Βαυαρία. Αφού τελείωσε σπουδές στη γερμανική λογοτεχνία και τη φιλοσοφία στο Μόναχο, έζησε για κάποιο διάστημα στη Βραζιλία. Επέστρεψε στο Βερολίνο, όπου δούλεψε στο ραδιόφωνο και σπούδασε θεατρική συγγραφή στο Hochschule der Künste υπό την καθοδήγηση των Heiner Müller και Yaak Karsunke.

Έχει γράψει τα έργα: « Am Schwarzen See » (By Lake Schwarzer See, 2012), Diebe (Thieves, 2010), Das letzte Feuer (The Final Fire, 2008), « Das Leben auf der Praça Roosevelt » (Life on the Praça Roosevelt, 2004),
« Unschuld » (Innocence, 2003), « Magazin des Glücks » (in sieben Teilen, 2001), « Der dritte Sektor » (2001), « Klaras Verhältnisse » (2000), « Manhattan Medea » (1999), « Adam Geist » (1998), « Blaubart – Hoffnung der Frauen » (1997), « Fremdes Haus » (1995), « Leviathan » (1993), « Tätowierung » (1992), »Olgas Raum », (1992).
Εχει διακριθεί με πλήθος βραβείων για διάφορα έργα της.

source : culturenow.gr

Non classé

Οσκαρ 2013: Πιο βαρετά δεν γίνεται

Ο Ντάνιελ Ντέι Λούις γράφει Ιστορία, η «Ζωή του Πι» αποσπά τα περισσότερα βραβεία και δυο αυστριακοί οι θριαμβευτές της Ευρώπης. Η 85η τελετή των Οσκαρ όμως ήταν νωθρή και αδιάφορη. Πάλι καλά που υπήρχε και ο Ταραντίνο!

Με το τρίτο Οσκαρ της καριέρας του που απέσπασε για τον «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο Ντάνιελ Ντέι Λούις έγραψε το δικό του κεφάλαιο στην Ιστορία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου την Κυριακή 24 Février. Ο ιρλανδός ηθοποιός είναι ο πρώτος ηθοποιός στα 85 χρόνια του θεσμού που καταφέρνει να κερδίσει τρία βραβεία στην κατηγορία του Α’ ανδρικού ρόλου (προηγούνται οι βραβεύσεις του για το «Αριστερό μου πόδι» και το «Θα χυθεί αίμα»).
«Στην πραγματικότητα ήταν να παίξω εγώ την Μάργκαρετ Θάτσερ ενώ η Μέριλ Στριπ ήταν η πρώτη επιλογή του Στίβεν Σπίλμπεργκ για τον Λίνκολν» είπε ο Ντέι Λούις ορμώμενος από το γεγονός ότι ένας άλλος θρύλος της υποκριτικής η Μέριλ Στριπ, περσινή βραβευθείσα για την «Σιδηρά κυρία» ανακοίνωσε το όνομά του και του παρέδωσε το βραβείο.
Κρίμα που αυτή η ιστορική στιγμή σε όσους τουλάχιστον ενδιαφέρονται για την Ιστορία αυτών των βραβείων, συνέπεσε με μια από τις πιο άχαρες, άνευρες και κουρασμένες τελετές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Φτωχό χιούμορ, πολλές δημόσιες σχέσεις (οι ευχαριστήριοι λόγοι ήταν ένα ασταμάτητο copy paste στο οποίο απλώς άλλαζαν τα ονόματα), ελάχιστες εκπλήξεις και ένας νέος παρουσιαστής, ο Σεθ Μακ Φαρλέιν, που πολύ απλά δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με το κοινό.
Το μεγάλο φαβορί στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας ήταν η «Επιχείρηση: Argo» του Μπεν Αφλεκ και αυτή η ταινία, τελικά (όπως όλοι περιμέναμε) κέρδισε. Η στιγμή ήταν επίσης ιδιαίτερη για την Ιστορία των Οσκαρ γιατί τον φάκελο άνοιξε στον Λευκό Οίκο η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ Μισέλ Ομπάμα η οποία εμφανίστηκε στην γιγαντοοθόνη της αίθουσας Dolby έχοντας πάρει τον λόγο από τον ηθοποιό Τζακ Νίκολσον που είχε ανεβεί στην σκηνή.
Ο Μπεν Αφλεκ του οποίου το όνομα απουσίαζε από την κατηγορία των υποψηφίων για το Οσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας ανέβηκε στην σκηνή για να παραλάβει το βραβείο του και μαζί του δεν ήταν μόνον ο Γκραντ Χέσλοφ και ο Τζορτζ Κλούνεϊ ως συμπαραγωγοί της «Επιχείρησης :Argo» αλλά και όλοι οι συντελεστές της ταινίας που βρίσκονταν στην αίθουσα. Ανάμεσά τους ο Αλαν Αρκιν (υποψήφιος για το Β’ ανδρικού ρόλου) και ο μουσικοσυνθέτης Αλεξάντρ Ντεσπλά (υποψήφιος για το Οσκαρ μουσικής)
Τα Οσκαρ και εφέτος μοιράστηκαν. Με την εξαίρεση των «Μυθικών πλασμάτων του Νότου» που δεν κέρδισαν πουθενά, όλες οι υπόλοιπες οκτώ ταινίες που διεκδικούσαν το Οσκαρ καλύτερης ταινίας κέρδισαν κάποιο βραβείο. Ποσοτικά μιλώντας η «Ζωή του Πι» του Ανγκ Λι είναι εκείνη που κέρδισε τα περισσότερα, δηλαδή τέσσερα: Σκηνοθεσίας, οπτικών εφέ, μουσικής (Μάικλ Ντάνα) και φωτογραφίας (Κλάουντιο Μιράντα). Ο Ανγκ Λι που ενδεχομένως να είναι ένας από τους πιο ευγενικούς ανθρώπους στον παγκόσμιο κινηματογράφο μίλησε με ειλικρίνεια και ζεστασιά ευχαριστώντας όλους τους συντελεστές της ταινίας του αλλά και την πατρίδα του, την Ταϊβάν, η οποία όπως είπε «συνέβαλλε σημαντικά στην δημιουργία αυτής της ταινίας.»
 
Μια θέση πιο κάτω, στις τρεις βραβεύσεις, ισοβαθμούν το «Argo» που εκτός από το καλύτερης ταινίας κέρδισε επίσης το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου (Κρις Τέριο) και μοντάζ και το μιούζικαλ «Οι άθλιοι» του Τομ Χούπερ που κέρδισαν το β’ γυναικείου ρόλου (Αν Χάθαγουεϊ – το φαβορί), μακιγιάζ και ηχητικού μιξάζ.
Μεγάλη στιγμή όμως και για την Αυστρία η εφετινή απονομή αφού δυο αυστριακοί καλλιτέχνες σήκωσαν από ένα επίχρυσο αγαλματίδιο ο καθένας για διαφορετικές ταινίες: ο σκηνοθέτης Μίχαελ Χάνεκε σήκωσε το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για την «Αγάπη» και ο συμπατριώτης του, Κρίστοφ Βαλτς το β’ ανδρικού ρόλου για το «Django ο τιμωρός» του Κουέντιν Ταραντίνο. Είναι το δεύτερο που κερδίζει μετά τους «Αδωξους μπάσταρδους», επίσης ταινία του Κ. Ταραντίνο.
Ο ίδιος ο Ταραντίνο έδωσε μακράν τον καλύτερο ευχαριστήριο λόγο όταν ανέβηκε στην σκηνή για να παραλάβει από την Σαρλίζ Θερόν και τον Ντάστιν Χόφμαν το δεύτερο Οσκαρ πρωτότυπου σεναρίου της καριέρας του για το «Django ο τιμωρός» (το πρώτο ήταν για το «Pulp fiction»). Ενιωθες πραγματικά ότι επιτέλους κάτι συμβαίνει. Εκρηκτικός και παθιασμένος όπως οι διάλογοι που γράφει στο χαρτί και οι εικόνες που φτιάχνει στην οθόνη, ο Ταραντίνο σήκωσε το χέρι και κάνοντας το σήμα της νίκης (V) δήλωσε ότι είναι η χρονιά των συγγραφέων. «Αν θα θυμόμαστε το “Django ο τιμωρός” μετά από 20 χρόνια αυτό θα οφείλεται στους ήρωές του» είπε κάθε άλλο παρά μετριοπαθώς ο Ταραντίνο αλλά ναι, είχε δίκιο.
Βραβείο δόθηκε ακόμα και στο «Zero dark thirty» της Κάθριν Μπίγκελοου που μάλίστα μοιράστηκε το ηχητικού μοντάζ με το «Skyfall»_ κάτι που έχει να συμβεί χρόνια στα Οσκαρ. Το «Skyfall» απέσπασε ένα ακόμη Οσκαρ το καλύτερου τραγουδιού, ακριβώς όπως αναμενόταν να γίνει. Η ζωντανή εκτέλεση του «Skyfall» από την Αντέλ άλλωστε, ήταν ένα από τα πιο όμορφα στιγμιότυπα της βραδιάς.
Οσον αφορά τον «Οδηγό αισιοδοξίας» του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ μετρούσε οκτώ υποψηφιότητες αλλά τελικά κέρδισε μόνον σε μια κατηγορία* από τις δυνατότερες της απονομής: Α’ γυναικείος ρόλος για την 22 χρονη Τζένιφερ Λόρενς, η οποία πηγαίνοντας προς την σκηνή παρολίγο να σωριαστεί το πάτωμα εξαιτίας του τεράστιου κατάλευκου φορέματος που φορούσε και που σίγουρα δεν της ταίριαζε.  Η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου ξέρει πώς να στηρίζει τις νέες δυνάμεις υποκριτικής και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο ότι η Λόρενς (που έχει προταθεί μια ακόμη φορά στην ίδια κατηγορία για την «Καρδιά του χειμώνα» ανήκει σε αυτές τις δυνάμεις.
Σε ότι αφορά τον παρουσιαστή της απονομής Σεθ Μακ Φαρλέιν, το χιούμορ του δεν φάνηκε να αγγίζει τους θεατές της αίθουσας αν κρίνει κανείς από τα ελάχιστα γέλια και χειροκροτήματα. Το κακό φάνηκε από την αρχή όταν στην προσπάθειά του να αυτοσαρκαστεί ως ο χειρότερος παρουσιαστής των Οσκαρ, ο Μακ Φαρλέιν το παρατράβηξε. Στην γιγαντοοθόνη της αίθουσας εμφανίστηκε ο κάπτεν Κερκ (Γουίλιαμ Σάτνερ) της θρυλικής τηλεοπτικής σειράς «Strar Trek» ο οποίος φάνηκε να τον μαλώνει και να του λέει ότι κατέστρεψε την απονομή. Κανείς δεν γελούσε. Όπως κανείς δεν γέλασε όταν ο Μακ Φαρλέιν πέταξε ένα μικρό μπουκάλι ουίσκι στον Τζορτζ Κλούνεϊ που καθόταν στην πρώτη σειρά.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Μακ Φαρλέιν έβγαλε στην σκηνή τον κούκλο «Τεντ» της ομότιλης ταινίας που έγραψε και σκηνοθέτησε πριν από μερικά χρόνια με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ στον ρόλο του ανθρώπου που «καταδιώκετεαι» από έναν κούκλο αρκούδο. Τα αστεία του αρκούδου όμως επάνω στην σκηνή των Οσκαρ μαζί και πάλι με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ ανήκαν σε άλλη εκδήλωση, έστω και αν αυτό που σχετιζόταν με τους Εβραίους των Οσκαρ είχε κάποιο νόημα.
Με αφορμή τα 50 χρόνια ζωής του κινηματογραφικού Τζέιμς Μποντ η Σίρλεϊ Μπάσεϊ ανέβηκε στην σκηνή και τραγούδησε με πλέιμπακ το θρυλικό «Goldfinger», προκαλώντας μάλλον αμηχανία, κάτι που δεν έγινε με την εμφάνιση της Μπάρμπρα Στράισαντ που για να τιμήσει τον φίλο της, μουσικοσυνθέτη Μάρβιν Χάμλις (πέθανε πέρσι) τραγούδησε ζωντανά το «The way we were» και ξεσήκωσε την αίθουσα.
Ένα άλλο στιγμιότυπο που «κάθισε» καλά στην τελετή (από τα λίγα) ήταν η εμφάνιση όλων των συντελεστών της ταινίας «Οι άθλιοι» που τραγούδησαν στην σκηνή. Λόγω αυτής της ταινίας το μιούζικαλ είχε εφέτος την τιμητική του στα Οσκαρ με την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς να τραγουδά και πάλι το «All that jazz» του «Σικάγο» ,μια ταινία για την οποία κέρδισε το Οσκαρ Β’ ρόλου. Και αυτή με playback όμως…
Ενα στιγμιότυπο με πραγματικό νόημα, το οποίο πραγματικά μπορούσε να σε κάνει να βουρκώσεις ήταν η εμφάνιση στην σκηνή της 15χρονης Iνοτσέντε, μιας μετανάστριας η οποία είχε ζήσει επί εννέα ολόκληρα χρόνια άστεγη στην Αμερική προτού καταφέρει να ξεφύγει από τους δαίμονές μέσω των χρωμάτων και του καμβά. Η ζωή της έγινε το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Inocente» από το ζεύγος Σον Φάιν και Αντρέα Νιξ Φάιν και αυτό το ντοκιμαντέρ απέσπασε χτες το Οσκαρ. Η εμφάνιση της Ινοτσέντε στην σκηνή μαζί με τους σκηνοθέτες της με έκανε να νιώσω για πρώτη φορά τον πραγματικό κόσμο μέσα στα εφετινά Οσκαρ.
Ολα τα βραβεία
Καλύτερη Ταινία
Affaires: Argo
Α΄Ανδρικός Ρόλος
Ντάνιελ Ντέι Λούις (Λίνκολν)
Α΄ Γυναικείος Ρόλος
Τζένιφερ Λόρες (Οδηγός αισιοδοξίας)
Β΄Ανδρικός Ρόλος
Κρίστοφ Βαλτς (Django ο Τιμωρός)
Β΄ Γυναικείος Ρόλος
Αν Χάθαγουεϊ (Οι Άθλιοι)
Direction
Ανγκ Λι (Η Ζωή του Πι)
Διασκευασμένο σενάριο
Affaires :Argo
Σενάριο γραμμένο κατευθείαν για την οθόνη
Django, ο τιμωρός
Κινούμενα σχέδια
Brave
Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία
amour
Διεύθυνση φωτογραφίας
Η ζωή του Πι
Moντάζ
Affaires: Argo
Σκηνογραφία
Λίνκολν
Déguisements
Αννα Καρένινα
Μακιγιάζ
Οι άθλιοι
Musique
Η ζωή του Πι (Μάικλ Ντάνα)
Chanson
«Skyfall» των Αντέλ, Πολ Επγουορθ για την ομότιτλη ταινία
Ηχητικό μιξάζ
Οι άθλιοι
Ηχητικό μoντάζ
Skyfall
Zero Dark Thirty
Οπτικά εφέ
Η ζωή του Πι
Ντοκιμαντέρ
Searching for Sugar Man
Μικρού μήκους
«Curfew»
Κινούμενα σχέδια μικρού μήκους
«Paperman»
Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους
«Inocente»
source : tovima.gr
Non classé

Νέο μυθιστόρημα με τον Τζέιμς Μποντ ετοιμάζει ο Γουίλαμ Μπόιντ

Θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο από τα βρετανικά βιβλιοπωλεία

Μια νέα περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μποντ θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία τον Σεπτέμβριο του 2013 ανακοίνωσε το Ίδρυμα Ίαν Φλέμινγκ, που διαχειρίζεται την περιουσία και τα πνευματικά δικαιώματα του έργου του βρετανού συγγραφέα-πατέρα του θρυλικού κατασκόπου. Μυστικός κρατείται ακόμη ο τίτλος όπως και η πλοκή του νέου μυθιστορήματος, πάντως το Ίδρυμα αποκάλυψε ότι «θα έχουμε μια επιστροφή στην εποχή του κλασικού Μποντ, με πρωταγωνιστή έναν 45χρονο 007, στο 1969».
Εξήντα χρόνια κλείνουν εφέτος από την έκδοση της πρώτης ιστορίας με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μποντ. Ο βρετανός Ίαν Φλέμινγκ (1908-1964), journaliste, αξιωματικός και συγγραφέας, ήταν ήδη ώριμος όταν πρωτοκυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς, το Casino Royal το 1953. Μέχρι τον θάνατό του 11 χρόνια αργότερα, είχε γράψει συνολικά 12 μυθιστορήματα και δύο συλλογές διηγημάτων με κεντρικό χαρακτήρα τον μυστικό πράκτορα Τζέιμς Μποντ.
Η επιτυχία των μυθιστορημάτων ήταν εξαιρετική και η βιομηχανία του κινηματογράφου την εκμεταλλεύτηκε δεόντως. Η πρώτη ταινία με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ, ο «Δόκτωρ Νο», γυρίστηκε το 1962. Έκτοτε οι εκδοτικές και οι κινηματογραφικές εκδοχές του ήρωα βαδίζουν μαζί, ενισχύοντας η μία την άλλη. Το «Skyfall», η τελευταία ταινία της σειράς, γνώρισε κριτική και εισπρακτική επιτυχία άνευ προηγουμένου. Οι κριτικοί την χαρακτήρισαν την καλύτερη ταινία του Τζέιμς Μποντ ενώ ορισμένοι θεωρητικοί την αποκάλεσαν κινηματογραφικό δοκίμιο για τη δυστοπία. Κάτι το ανατρεπτικό στόρι, κάτι η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Σαμ Μέντες, κάτι που συνηθίσαμε πια τον ξανθό Ντάνιελ Κρεγκ στον ρόλο, κάτι η εμπνευσμένη επιλογή του υπόλοιπου καστ… η ταινία σημείωσε παγκόσμιες εισπράξεις που υπερέβησαν το ένα δισεκατομμύριο δολάρια καταλήγοντας η πιο επικερδής ταινία «Τζέιμς Μποντ» όλων των εποχών.
Από την πλευρά του, το Ίδρυμα Ίαν Φλέμινγκ έχει κάθε συμφέρον να διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον για τις περιπέτειες του Τζέιμς Μποντ, που έχουν πουλήσει περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Μετά τον θάνατο του συγγραφέα του, ο Μποντ έχει αναστηθεί αρκετές φορές από την πένα άλλων συγγραφέων α λα μανιέρ ντε Ίαν Φλέμινγκ, όμως το εγχείρημα δεν είναι πάντοτε επιτυχημένο. Συγγραφείς χωρίς μεγάλη εμπειρία και προσωπικό ύφος μιμούνται πιο πρόθυμα τον Φλέμινγκ, αλλά αν είναι ατάλαντοι το αποτέλεσμα είναι άνευρο και πλαδαρό. Ικανοί συγγραφείς με αρκετούς δικούς τους τίτλους εγγυώνται καλύτερα κείμενα, όμως δύσκολα αποφεύγουν τον πειρασμό να πειραματιστούν με τον ήρωα του Φλέμινγκ δίνοντάς του προεκτάσεις που μπορεί να αιφνιδιάζουν δυσάρεστα το κοινό, όπως ο αμερικανός συγγραφέας θρίλερ Τζέφρι Ντίβερ που έγραψε την Carte Blanche (2011), την κατά σειρά 37η ιστορία του Τζέιμς Μποντ, μεταφέροντας τον ήρωα στον 21ο αιώνα.
Τη νέα περιπέτεια θα υπογράφει ο 61χρονος βρετανός Γουίλιαμ Μπόιντ, συγγραφέας καταξιωμένος που έχει δοκιμαστεί και στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τρία μυθιστορήματά του, το ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα εποχής Το γαλάζιο απόγευμα (Ωκεανίδα, 1997) και τα αστυνομικά Η απειλή (Ωκεανίδα, 2007) και Τοπικές καταιγίδες (Μεταίχμιο, 2010). Βραβευμένος με τα βραβεία Whitbread και Somerset Maugham, είναι επίσης ασκημένος στο σενάριο – ιδιαίτερα σημαντικό προσόν στη συγκεκριμένη περίπτωση.
«Στρατολογημένοι» από το Ίδρυμα ήταν στο παρελθόν οι πεζογράφοι Κίνγκσλεϊ Έιμις, Κρίστοφερ Γουντ, Τζον Γκάρντνερ, Ρέιμοντ Μπένσον και ο Σεμπάστιαν Φοκς που έγραψε το -κατά γενική ομολογία επιτυχημένο- Devil May Care (2008) για τον εορτασμό της επετείου των 100 χρόνων από τη γέννηση του Φλέμινγκ.
Σχετικά με την ανάθεση της συγγραφής, ο Μπόιντ είχε δηλώσει τον Απρίλιο του 2012 ότι δέχτηκε αμέσως την πρόταση γιατί τη θεώρησε μια «φανταστική, συναρπαστική πρόκληση». Είπε, En fait, ότι ήταν εξοικειωμένος με τον Φλέμινγκ, μιας και τον είχε χρησιμοποιήσει ως χαρακτήρα στο δικό του μυθιστόρημα Any Human Heart (2002) που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker.
Θα αποδειχτεί ο Μπόιντ διάδοχος του Φλέμινγκ καταλληλότερος από τους προηγούμενους; Η Κορίν Τέρνερ, διευθύντρια των Εκδόσεων Ίαν Φλέμινγκ, θεωρεί ότι ο Μπόιντ συνδυάζει, όπως ο Φλέμινγκ, τη λογοτεχνικότητα με την απήχηση σε ένα ευρύ κοινό και ότι γράφει το είδος των μυθιστορημάτων που θα έγραφε σήμερα ο Ίαν Φλέμινγκ, αν ζούσε.
Οι φανατικοί του μυθιστορηματικού Μποντ μπορούν να ελπίζουν σε έναν καλογραμμένο, περίπλοκο, πολυεπίπεδο ήρωα, πολύ πιο ενδιαφέροντα από τον «καρτουνίστικο χαρακτήρα» που παρουσιάζουν οι ταινίες – τουλάχιστον αυτό υποσχέθηκε ο Γουίλιαμ Μπόιντ.
Το μυθιστόρημα θα κυκλοφορήσει στα αγγλικά από τις εκδόσεις Jonathan Cape τον Σεπτέμβριο στη Βρετανία και από τις εκδόσεις HarperCollins τον Οκτώβριο στις ΗΠΑ.
source : tovima.gr
Non classé

Νίκος Πορτοκάλογλου και Φίλιππος Πλιάτσικας, pour 4 εμφανίσεις στο Passport

Ο Νίκος Πορτοκάλογλου και ο Φίλιππος Πλιάτσικας, επιστρέφουν στον Πειραια ύστερα από τις sold out εμφανίσεις τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, για τέσσερις μοναδικές παραστάσεις στο Passport, κάθε Σάββατο από τις 9 De Mars 2013.

Τι κοινό έχουν οι Φατμέ με τους Πυξ Λαξ;
Η Νέα Σμύρνη με τους Άγιους Ανάργυρους;
Η γενιά του ’80 με την γενιά του ’90;
Η Λάρισα με το Βόλο;
Οι παλιές αγάπες με τα ψέματα;
Ο άσωτος υιός με την Στίλβη;
Η δίψα με τα χρυσόψαρα;
Η μοναξιά με τη θάλασσα;
Είναι δύο κόσμοι άσχετοι, ξένοι, αντίθετοι η συν-πληρώνονται;
Θα προκύψει δηλαδή σύν-θεση, συν-δυασμός η απλώς συν-κόλληση;
Θα υπάρξει αληθινή συν-άντηση, συν-αίνεση, συν-τονισμός, συν-κίνηση;

Θα δείξει σύν-τομα…

source : culturenow.gr

Non classé

Ένας κάποιος παράδεισος 2, ξανά στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Το έργο του Ζαν Ζενέ με τίτλο «Ένας κάποιος παράδεισος 2» επιστρέφει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από την Mercredi 20 Février έως την dimanche 3 Μαρτίου 2013.

Ένα σκληρό, σύγχρονο έργο, βασισμένο στη ζωή και το έργο του Ζαν Ζενέ.
Το έργο εκτυλίσσεται στη φυλακή όπου ο έγκλειστος για πολλοστή φορά, Ζενέ, προσπαθεί να τελειώσει ένα βιβλιο. Οι ήρωες ξεπηδούν απ’ την φαντασία του, παίρνουν σάρκα και οστά, ζουν την δική τους ζωή στο περιθώριο, μισούν και λατρεύουν τον δημιουργό τους. Η πραγματικότητα και η φαντασία του συγγραφέα μπλέκονται τόσο, που αδυνατείς να καταλάβεις ποια είναι ποια. Ο κόσμος του Ζενέ – πιο επίκαιρος από ποτέ σήμερα- γίνεται ο καθρέφτης του κόσμου μας.

Ο ΖΑΝ ΖΕΝΕ μας ξεναγεί στο περιθώριο της ανθρώπινης κοινωνίας, σ’ αυτά που μας πληγώνουν, μας τρομάζουν, μας έλκουν και μας απωθούν ταυτόχρονα, μόνη βοήθεια στο ταξίδι μας οι ανθρώπινες άξιες που θα αναδυθούν, μόνο καταφύγιο ο εαυτός μας, μόνη ελπίδα η κατανόηση ότι τελικά ο καθένας έχει τον παράδεισο που του αξίζει.

Υπάρχει δικαιοσύνη σ’ αυτόν τον κόσμο;
Υπάρχει επιβράβευση και τιμωρία;
Οι κακοί βρίσκονται στη φυλακή και οι καλοί δικαιώνονται;

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
TEXTE- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βάνα Πεφάνη
ΣΚΗΝΙΚΑ: Γιώργος Λυντζέρης
ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Ιωάννα Ζαφειροπούλου
ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΦΩΤΩΝ: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
VIDÉO: Νίκος Γιαβρόπουλος
ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ: Παναγιώτης Καλατζόπουλος
ΣΤΙΧΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ: Άρης Δαβαράκης
ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΗΧΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: DNA LAB. Αλέξανδρος Χρηστάρας – Μιχάλης Νιβολιανίτης
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΙΝΗΣΗΣ: Σοφία Μιχαήλ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Βασταρδής- Νίκος Σταυρόπουλος
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Λουκία Σιμονοβίκη

ΠΑΙΖΟΥΝ: 
Παναγιώτης Πετράκης, Κυριάκος Κοσμίδης, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Νικος Ιωαννιδης, Γιώργος Στριφτάρης, Βασίλης Αφεντούλης, Βάνα Πεφάνη, Νικολίνα Μουαΐμη, Δημήτρης Κάτσης, Σταυρούλα Οικονόμου, Μαργαρίτα Παπαντώνη

Η παράσταση είναι ακατάλληλη κάτω των 18 années.


source : culturenow.gr

Non classé

15ο φεστιβάλ ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης: Νέοι ορίζοντες στην αγορά

Πεντακόσιες είκοσι ταινίες θα απασχολήσουν την αγορά του εφετινού, 15ου φεστιβάλ ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης- Εικόνες του 21ου αιώνα, qui, αξίζει να σημειωθεί, ότι σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία θα επισκεφτούν περισσότεροι από 55 ξένοι επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου. Ανάμεσα στις 530 αυτές ταινίες περιλαμβάνεται το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής παραγωγής, καθώς και μια επιλογή από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που έχουν προβληθεί σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού.

Στο τμήμα των εφετινών Docs in Progress (ντοκιμαντέρ σε εξέλιξη) θα δοθεί βραβείο από την εταιρεία οπτικοακουστικών υπηρεσιών Authorwave, ενώ συνεχίζονται οι επιτυχημένες συζητήσεις αγοράς (Market Talks), ένας πρακτικός οδηγός για ντοκυμαντερίστες, στο πλαίσιο του οποίου διακεκριμένοι επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου, θα δώσουν χρηστικές πληροφορίες στους δημιουργούς.

Σε ότι αφορά το καλλιτεχνικό μέρος του φεστιβάλ που θα πραγματοποιηθεί από την Παρασκευή 15 Μαρτίου ως την Κυριακή 24, ορισμένα από τα δυνατά χαρτιά του θα είναι η πανελλήνια πρεμιέρα της υποψήφιας για το Οσκαρ ντοκυμαντέρ ταινίας «Ο αόρατος πόλεμος» («Τhe invisible war») του Κέρμπι Ντικ, η «Salma» της Βρετανίδας Κιμ Λοντζινότο και το «Προσωπικό σύμπαν» («Private Universe») της Τσέχας Χελένα Τρεστίκοβα.

Ο «Αόρατος πόλεμος» έχει ήδη προκαλέσει σοκ γιατί φέρνει στο φως το καλά κρυμμένο μυστικό των βιασμών γυναικών εντός του αμερικανικού στρατού, η «Salma» αφηγείται την ιστορία μιας Ινδής η οποία αποδεσμεύτηκε από το σκληρό πεπρωμένο των γυναικών της χώρας της για να ακουστεί μέσα από την ποίηση και την πολιτική.

Fin, σε ό,τι αφορά το «Προσωπικό σύμπαν», η Τρεστίκοβα με τη διεισδυτική ματιά της παρακολουθεί την ζωή μιας οικογένειας κατά τη διάρκεια 37 années, εκθέτοντας τις κρυφές πτυχές της αλλά όσα διαμόρφωσαν το σύγχρονο πρόσωπο της Τσεχίας.      

source : tovima.gr
Non classé

Θα σε πάρω να φύγουμε: H Ελλάδα μέσα από την επιθεώρηση στο θέατρο Badminton

Το Θέατρο Badminton, τιμώντας την Αθηναϊκή Επιθεώρηση, το σπουδαίο αυτό κεφάλαιο του ελληνικού θεάτρου, présente un spectacle de musique et de danse qui raconte l'histoire de la Grèce à travers la revue athénienne.
La protagoniste est elle-même "Madame l'Inspection", που επιστρέφει στη σκηνή για να ταξιδέψει τον κομπέρ-εγγονό της πίσω στο χρόνο, στις σημαντικότερες στιγμές της.
Ένας 35μελής θίασος από εκλεκτούς ηθοποιούς, τραγουδιστές, musiciens et danseurs donnent vie aux aventures, ses sexes et ses amours.

Sur le plateau défilent les protagonistes mythiques, les paroles inimitables, les grandes voix, les chants immortels, τα κοσμικά στέκια και η λαμπερή μόδα μιας χρυσής εποχής. Κι από κοντά η επικαιρότητα, οι πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές, η αστικοποίηση, η μοίρα της Ελλάδας –πάντα με χιούμορ και σατιρική διάθεση.

Η Κυρία Επιθεώρηση παίρνει το θεατή από το χέρι και, À la fin de l'événement, le chef de la faction et candidat à la mairie de Kalamaria, Giannis Dardamanelis, τον ξεναγεί: στο Θέατρο Μοντιάλ στην επιθεώρηση «Μοντέρνα Κορίτσια», quand Zaza Brillanti affronte les sœurs Kaloutas∙ à Athènes dans les années 40, quand Vembo change les paroles en « Zehra » et chante « Children, des enfants de Grèce" au Théâtre du Parc dans les années 60, quand Aliki Vougiouklakis remplace Dimitris Horn pour une prestation dans "Street of Dreams". Encore, guide les spectateurs à travers des inspections historiques "Yuppie Ya", "Femmes et fleurs", "L'Athènes de 64", "Tickling Tickles" et tant d'autres∙ dans la compétition théâtrale la plus heureuse pour les spectateurs, lorsque "Beautiful City" de Mikis Theodorakis était mis en scène au Park Theatre et "Street of Dreams" de Manos Hadjidakis à quelques mètres de là, au Théâtre Métropolitain.

À travers le voyage de la Dame Inspection, Géorgie Vasiliadou, Kostas Hatzichristos, Vassilis Avlonitis, ο Μίμης Φωτόπουλος επιστρέφουν για να σχολιάσουν την Ελλάδα του σήμερα, που έχει τόσα κοινά με την Ελλάδα του τότε. En plus, η Κυρία Επιθεώρηση, marié dans la série à un droitier mais amoureux d'un gaucher, déchiré entre l'urbain et le populaire, humour et sérieux, c'est la Grèce éternellement divisée.

«ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ»
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ: ΦΩΚΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΝΟΣ
ΚΕΙΜΕΝΑ-ΕΡΕΥΝΑ: ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΥΡΙΟΧΟΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ
ΣΚΗΝΙΚΑ-ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: ΕΥΑ ΝΑΘΕΝΑ
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: LEFTERIS PAVLOPOULOS
PRODUCTION: MICHALIS ADAM
DANS LE TRÉSOR DE 35 MEMBRES, ILS SONT LES LEADERS:
DANS LE RÔLE DE "L'INSPECTEUR PRINCIPAL" ANTONIS LOUDAROS


TROU MINCE
MÉMO DE BEGNIS
ELIZABETH MOUTAFI
MICHALIS MARINOS
ΣΤΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΚΟΜΠΕΡ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΟΥΤΖΙΔΗΣ

TΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΔΙΕΥΘΥΝΕΙ Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ

source : culturenow.gr