Ανοίγει με επιδότηση 2 million. δολαρίων από την κυβέρνηση της Αυστραλίας

Επιδότηση ύψους δύο εκατομμυρίων δολαρίων Αυστραλίας για την ανέγερση Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου στη Μελβούρνη θα χορηγήσει η κυβέρνηση της Αυστραλίας σύμφωνα με ανακοίνωση που υπογράφουν η πρωθυπουργός της χώρας κυρία Τζούλια Γκίλαρντ, ο υπουργός Πολιτισμού κ. Σάιμον Κρίαν και η κοινοβουλευτική γραμματέας Μετανάστευσης και Πολυπολιτισμικών Υποθέσεων κυρία Κέιτ Λάντι.

Το νέο πρωτοανακοίνωσε η πρωθυπουργός της χώρας το περασμένο Σάββατο σε εκδήλωση στο πλαίσιο του ελληνικού φεστιβάλ «Αντίποδες» στη Μελβούρνη.

Το νέο πολιτιστικό κέντρο θα βρίσκεται στην καρδιά της ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης και θα στεγάζεται σε πολυχώρο στην Κεντρική Επιχειρηματική Συνοικία της πόλης. «Ο εκσυγχρονισμένος χώρος θα στεγάζει την περήφανη ιστορία της ελληνικής κοινότητας, θα παρουσιάζει πολύτιμα αρχεία που δημιουργήθηκαν με το πέρασμα των δεκαετιών και θα φιλοξενεί ειδικές εκθέσεις και παραστάσεις», αναφέρεται στην ανακοίνωση. «Επίσης θα παρέχει βοήθεια στα μέλη της ελληνικής κοινότητας μέσω προγραμμάτων που θα υλοποιεί η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα της Μελβούρνης και Βικτώριας».

«Το κέντρο θα συμβολίζει την τεράστια συνεισφορά της Ελληνο-Αυστραλιανής κοινότητας στην κοινωνία της Αυστραλίας και θα αναδεικνύει τους ιδιαίτερους πολιτισμικούς και ιστορικούς δεσμούς μεταξύ Ελλάδας και Αυστραλίας» συνεχίζει η ανακοίνωση.

Η Αυστραλία έχει αλλάξει σημαντικά κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες και η πολυπολιτισμική σύνθεση του πληθυσμού της είναι μεγαλύτερη όσο ποτέ. «Ως κυβέρνηση αναγνωρίζουμε τη σημαντική προσφορά της ελληνικής κοινότητας. Το έθνος μας εμπλουτίστηκε με τη συνεισφορά γενεών Ελλήνων που εγκαταστάθηκαν στην Αυστραλία, ανέθρεψαν τις οικογένειες τους και δημιούργησαν δυνατές κοινότητες εδώ. Οι Ελληνο-Αυστραλοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εθνική μας ιστορία και ο ελληνικός πολιτισμός αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τις τέχνες, τα γράμματα, την ακαδημαϊκή γνώση και την αρχιτεκτονική» σημειώνεται στην ανακοίνωση, που καταλήγει: «Καθώς η κυβέρνηση της Αυστραλίας ετοιμάζεται να ανακοινώσει την πρώτη Εθνική Πολιτιστική Πολιτική, το νέο αυτό κέντρο θα βοηθήσει στην ανάδειξη της πολυπολιτισμικής κληρονομιάς της Αυστραλίας. Η επιδότηση ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων Αυστραλίας της Κυβέρνησης της Αυστραλίας αποδεικνύει τη δέσμευσή μας για υλοποίηση προγραμμάτων που ενδυναμώνουν την πολιτιστική διαφορετικότητα του έθνους».

source : tovima.gr

Vendredi à 15.00 les funérailles, du cimetière d'Amarousiou.

L'acteur célèbre et très apprécié Vassilis Tsivilikas est décédé mercredi matin, en âge 70 années, lors de son transfert à l'hôpital général Sismanoglio où il a été transporté d'urgence avec de fortes douleurs thoraciques. Il a rendu son dernier soupir dans l'ambulance, peu après sept heures du matin, d'une crise cardiaque.

Comme l'a rapporté le directeur de l'hôpital Sismanoglio à Mega, des tentatives ont été faites pour le réanimer à l'intérieur de l'ambulance, alors que la même tentative a été faite sur 40 minutes et des médecins de l'hôpital sans finalement réussir.

Vassilis Tsivilikas est né à Thessalonique en 1942. Dès l'école, ses professeurs l'encouragent à se tourner vers le théâtre. Malgré le fait qu'il soit entré dans la littérature anglaise, a décidé de descendre à Athènes et de passer des examens à l'école d'art dramatique du théâtre d'art – il n'y a pas réussi mais à l'école de Pelos Katselis d'où il a obtenu son diplôme.

Il est apparu pour la première fois au théâtre 1965 et un peu plus tard il collabore enfin avec Karolos Koon et l'Art Theater. Sa première apparition au cinéma, au début des années 70, était dans le film d'Alekos Sakellariou "Ma tante la hippie". Depuis, il a participé à plusieurs films, alors que sa présence au théâtre était constante.

Thiasarchis se produit chaque année sur scène depuis de nombreuses années, dans les comédies, Grec et étranger, où il a réalisé et joué. Cette année, pour la deuxième saison, il a joué dans la comédie "Bicycle Life" avec Yiannis Bostanzoglou, Petros Xekoukis et autres.

Vassilis Tsivilikas, acteur naturellement comique, a connu un grand succès tant en prose qu'en revue.. Il était marié et avait deux enfants.

Dans un communiqué, le ministère de la Culture précise: "Vassilis Tsivilikas a longtemps servi l'art théâtral avec cohérence et éthique et était particulièrement apprécié du public".

Le maire d'Athènes a également adressé ses chaleureuses condoléances à la famille de l'acteur, Georges Kaminis. "La mort prématurée de l'acteur et comédien de premier plan Vassilis Tsivilikas est une grande perte pour le cinéma et le théâtre grecs modernes.. Il a servi l'inspection grecque de manière intouchable, offrant du rire et de la joie".

Les funérailles de Vassilis Tsivilikas auront lieu le 3 vendredi midi au cimetière d'Amarousiou.

Frisson et tristesse dans le monde de l’art

Choqué par la nouvelle du décès de Vassilis Tsivilikas, l'acteur déclare à l'APE-MPE, Georges Constantinou. "Je ne m'attendais pas à quelque chose comme ça. C'était un homme en très bonne santé. J'ai travaillé avec lui ces quatre dernières années. C'était un grand homme de théâtre. Un homme que j'admirais pour son courage, sa force et ses convictions, qu'il soutenait beaucoup. Vassilis Tsivilikas était un homme « électeur » au théâtre, c'était toute sa vie. Je suis désolé car c'est vraiment une grosse perte pour nous.".

George Partsalakis a également parlé de Vassilis Tsivilikas: "C'était un homme de culture, instruit, avec beaucoup d'humour, connaisseur de théâtre, avec l'humanité. Ο Βασίλης και η γενιά του υπήρξαν στηρίγματα για τους νέους ανθρώπους. Είχαμε και κάτι άλλο κοινό. Είχαμε τελειώσει και οι δύο τη Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Και ο Κατσέλης μάς δίδασκε πρωτίστως να είμαστε συνάδελφοι και εκτός σκηνής. Ο Βασίλης είχε ήθος και πάνω και κάτω από τη σκηνή».

Ευγενικό, δραστήριο και πάντα αισιόδοξο περιγράφει τον κωμικό ηθοποιό ο Σπύρος Μπιμπίλας. «Αγαπούσε πάρα πολύ τους νέους ανθρώπους, εργάτης του θεάτρου και κύριος με Κ κεφαλαίο. Έχω συγκλονιστεί γιατί ήταν τόσο αναπάντεχος ο χαμός του, ήταν δραστήριος και μες στα πράγματα. Αν και δεν είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε ποτέ, γνωριζόμασταν πάρα πολύ καλά και η επαφή μας ήταν πολύ συχνή. Ο θάνατος του ήταν ένα ξαφνικό γεγονός το οποίο μας έχει όλους σοκάρει».

Η ιστορία του Πίτερ Παν σε σκηνοθεσία Γ. Καλαντζόπουλου στο ΚΘΒΕ

Και ποιος δεν ονειρεύτηκε, σαν τον Πίτερ Παν, να μην μεγαλώσει ποτέ; Ποιος, αλήθεια δεν θέλησε να μείνει παιδί και, γιατί όχι, να μετακομίσει στη χώρα του Ποτέ-Ποτέ; Γι΄αυτό και η ιστορία του Πίτερ Παν παραμένει διαχρονικά γοητευτική για μεγάλους και παιδιά. Διόλου τυχαίο που επανέρχεται στη σκηνή, αυτήν τη φορά του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, για να γοητεύσει και πάλι το κοινό της. Βασισμένη στο έργο του Τζέιμς Μάθιου Μπάρι, η παράσταση ανεβαίνει από τον Γιάννη Καλατζόπουλο, ο οποίος ανέλαβε και τη συγγραφή του κειμένου.

Αφού ξαναδιάβασε το πρωτότυπο, αφού είδε και ξαναείδε τις ταινίες κινουμένων σχεδίων αλλά και με ηθοποιούς, αφού ξεφύλλισε κόμικς, ο Γιάννης Καλατζόπουλος, όπως λέει ο ίδιος «ανακάλεσα στη μνήμη μου ό,τι είχα δει, είχα ακούσει, ή είχα σκεφτεί γι’ αυτόν τον απίθανο μπόμπιρα που δεν ήθελε να μεγαλώσει, μίλησα με παιδαγωγούς και ψυχολόγους και κάποια στιγμή ένιωσα έτοιμος ν’ αρχίσω». Ετσι η διασκευή του άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Παραδέχεται ότι δυσκολεύθηκε γιατί ο μύθος είναι τόσο ισχυρός, τόσο γοητευτικός. Μην ξεχνάμε ότι στο ταξίδι που μας προτείνει να τον ακολουθήσουμε ο Πίτερ Παν, μας μεταφέρει στη Χώρα του «Ποτέ Ποτέ», όπου ζουν πειρατές, νεράιδες, γοργόνες και Ινδιάνοι ενώ η χρυσόσκονη βοηθά στη λύση των προβλημάτων μας…

«Αποφάσισα λοιπόν να φύγω κι εγώ, και να πάω ο ίδιος στη χώρα του Ποτέ-Ποτέ», επισημαίνει, «ώστε να συναντήσω τα Χαμένα Παιδιά και τους Πειρατές. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, άφησα μισοτελειωμένο τον καφέ μου κι έτρεξα να πλυθώ, να χτενιστώ, κι ύστερα ξεκινήσω το ταξίδι…». Κι έτσι, κάπου ανάμεσα στη χώρα του Πίτερ Παν και στην «άγνωστη και μαγική χώρα που κατοικεί εντός μας, φτιάχτηκε η παράσταση», καταλήγει και μας καλεί να τον ακολουθήσουμε.
Το κείμενο και η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη Καλατζόπουλου, τα σκηνικά και τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κατερίνας Παπαγεωργίου, η μουσική του Γιώργου Καζαντζή, η χορογραφία της Κατερίνας Ανδριοπούλου, τα βίντεο του Γιάννη Πειραλή, η μουσική διδασκαλία του Νίκου Βουδούρη και οι φωτισμοί του Τάσου Δαηλίδη. Ils jouent: Θάνος Φερετζέλης, Ιωάννα Παγιατάκη, Γιάννης Καλαντζόπουλος, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, Λουκία Βασιλείου, Θανάσης Δισλής, Χρίστος Στυλιανού, Μαριάννα Τάντου, Γιάννης Τσάτσαρης, Γιάννης Τσιακμάκης, Αννη Τσολακίδου, Μαρίνα Χατζηιωάννου.

«Πίτερ Παν» στο Βασιλικό Θέατρο – πλατεία Λευκού Πύργου. Η πρεμιέρα της παράστασης θα δοθεί την Κυριακή 4 De Mars. Για το κοινό οι παραστάσεις θα δίνονται κάθε Κυριακή στις 11.00 και στις 15.00. Για κρατήσεις: 2315 200200.

source : tovima.gr

Σειρά εκδηλώσεων με live, παρουσιάσεις βιβλίων και έκθεση φωτογραφίας

Μια σειρά τεσσάρων εκδηλώσεων με θέμα τη σχέση της Τζαζ με τη Λογοτεχνία και μια έκθεση τζαζ φωτογραφίας θα φιλοξενηθούν στο ρεστοράν – μπαρ ΡΙΦΙΦΙ (Εμμ. Μπενάκη 69Α, Εξάρχεια)  κάθε Πέμπτη του Μαρτίου. Στόχος των εκδηλώσεων είναι η παρουσίαση λογοτεχνικών βιβλίων που εμπνέονται από την τζαζ ή βιβλίων που αντανακλούν το αισθητικό κλίμα του μουσικού αυτού είδους. Η παρουσίαση των βιβλίων συνοδεύεται από ζωντανή μουσική από τζαζ σχήματα και τραγουδιστές.

Τα βιβλία που θα παρουσιαστούν είναι το «Ποιοι ακούνε ακόμα τζαζ;» (Cèdre) του Γιάννη Ν. Μπασκόζου (1 η Μαρτίου). Το παρουσιάζει ο ίδιος ο συγγραφέας και παίζει το συγκρότημα Swing Shoes με τη συμμετοχή της τραγουδίστριας Ειρήνης Δημοπούλου. Το δεύτερο βιβλίο που θα παρουσιαστεί (8 De Mars) είναι ίσως το καλύτερο κείμενο που μιλάει για τζαζμεν που έγραψαν ιστορία, αυτό του Geoff Dyer «Κι όμως, όμορφα…» (Πάπυρος). Παρουσιάζει ο Θανάσης Μήνας και παίζει το συγκρότημα Human Touch. Το τρίτο βιβλίο που θα παρουσιαστεί (15 De Mars) είναι η «Τριλογία της Μασσαλίας» Ζαν – Κλωντ Ιζζό (Πόλις), που αντανακλά την τζαζ ατμόσφαιρα του αστυνομικού βιβλίου. Παρουσιάζει ο Γιώργος – Ικαρος Μπαμπασάκης και παίζει το συγκρότημα John Floros- Music soup. O μήνας θα κλείσει με την παρουσίαση (22 De Mars) του βιβλίου «Πικ» του Τζακ Κέρουακ (Απόπειρα), ενδεικτικού της αγάπης που έτρεφαν οι μπητ για την τζαζ. Παρουσιάζουν οι Θανάσης Μήνας και Γ. Μπασκόζος και παίζει ο Μίκυ Πάντελους.

Στον χώρο του ΡΙΦΙΦΙ παρουσιάζεται όλο τον μήνα η έκθεση φωτογραφίας «Τζαζ στιγμές» του Ανδρέα Ζαχαράτου με φωτογραφίες ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών της τζαζ που έδωσαν συναυλίες στη χώρα μας.

Ολες οι εκδηλώσεις αρχίζουν μετά τις 10μ.μ.

Αναλυτικά τα βιβλία που θα παρουσιαστούν:

ΠΕΜΠΤΗ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ

Γιάννης Ν. Μπασκόζος – Ποιοι ακούνε ακόμα τζαζ; και άλλες περίεργες ιστορίες

Cèdre, 2011

(το παρουσιάζει ο συγγραφέας)

«Η μουσική είναι η εμπειρία σου, οι σκέψεις σου, η σοφία σου, αν δεν τη ζήσεις, δεν θα βγει από το κόρνο σου», έλεγε ο Τσάρλι Πάρκερ.

Οι περισσότερες ιστορίες σε αυτό το βιβλίο ακολουθούν την αντίστροφη φορά: η εμπειρία, οι σκέψεις, οι πράξεις των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν διαμορφώνονται, κατά έναν ανεξήγητο λόγο, μέσα από τις μουσικές.

Μουσικές πολλών ειδών που γίνονται αφηγηματικό πεδίο πάνω στο οποίο κυλούν ιστορίες ανθρώπων καθημερινών.

Ιστορίες που μιλούν για παράταιρες φιλίες, δύσκολες σχέσεις, ξαφνικούς, μικρούς και άλλοτε προδομένους έρωτες, μικρές κακίες, μεγάλες προσδοκίες. Ιστορίες για ανθρώπους που βγάζουν τη γλώσσα σ’ Le,τι δεν ταιριάζει με αυτούς και για άλλους, που είναι οι πιο πολλοί και υποχωρούν μπροστά σε μια κοινωνία που απλώς τους ανέχεται.

Ανάμεσα στις ανθρώπινες συμπληγάδες, άλλοτε κυρίαρχη, άλλοτε συνοδευτική, ακόμα και σιωπηλή, λάμπει, tout, η μουσική.

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ

Geoff Dyer – Κι όμως, όμορφα… Ενα βιβλίο για την τζαζ

μετάφραση: Δανάη Στεφάνου

Πάπυρος, 2008

(το παρουσιάζει ο Θανάσης Μήνας)

Λέστερ Γιανγκ, Θελόνιους Μονκ, Μπαντ Πάουελ, Μπεν Ουέμπστερ, Τσαρλς Μίνκους, Αρτ Πέπερ, Ντιουκ Ελινγκτον, Ντίζι Γκιλέσπι…: ο συγγραφέας φιλοτεχνεί πορτρέτα δημιουργών που σφράγισαν με τη μουσική τους την εξέλιξη της τζαζ. Το ρήμα «φιλοτεχνεί» χρησιμοποιείται στην κυριολεξία του· ο Ντάιερ δεν παραθέτει απλώς βιογραφικά στοιχεία, ούτε αναπτύσσει με τη γλώσσα του μουσικοκριτικού κάποιες θεωρητικές απόψεις για το έργο τους, αλλά καταφεύγει στη μυθοπλασία και στην ποιητική γλώσσα για να μπορέσει να αναπλάσει τον βιωματικό χώρο στον οποίο γεννήθηκε η μουσική τους. Αποδεχόμενος ότι η τυπική κριτική, ως διαμεσολαβητής μεταξύ του δημιουργού και του ακροατή, λειτουργεί συνήθως ως ένα απλό υποκατάστατο που αδυνατεί να αναδείξει την ουσία, την ψυχή του έργου, ο Ντάιερ μιλάει για την τζαζ με τον τρόπο του δημιουργού, συνδυάζοντας την κριτική και τη μυθοπλασία.

Ο Ντάιερ «γράφει» σαν ένας μουσικός της τζαζ: η πρώτη ύλη που χρησιμοποίησε είναι ρήσεις μουσικών, πληροφορίες για τη ζωή τους από διάφορες πηγές, μα και φωτογραφίες μουσικών στη σκηνή. Αυτές είναι οι «σταθερές» του, που λειτουργούν όμως ως αφετηρία ενός δημιουργικού αυτοσχεδιασμού ο οποίος τον οδηγεί στο χώρο της μυθοπλασίας, κατά τον ίδιο τρόπο που ένας μουσικός της τζαζ στηρίζεται στις «σταθερές» της μουσικής του παράδοσης για να αυτοσχεδιάσει. Αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιεί το φωτογραφικό υλικό: «παρόλο που απαθανατίζει μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, η βιωμένη διάρκεια της εικόνας επεκτείνεται αρκετά δευτερόλεπτα πριν και μετά από αυτή την ακινητοποιημένη στιγμή για να συμπεριλάβει […] Le,τι μόλις συνέβη ή ό,τι πρόκειται να συμβεί…» Ο Ντάιερ μετασχηματίζει λοιπόν εικόνες, ήχους και πληροφορίες σε τέχνη του λόγου για να βοηθήσει τον αναγνώστη -που κάποιες στιγμές νιώθει ότι γίνεται ακροατής, ότι «διαβάζει ήχους»- να αφουγκραστεί την ψυχή του Λέστερ Γιανγκ, του Θελόνιους Μονκ ή του Μπαντ Πάουελ, να «ακούσει» την ψυχή της τζαζ.

ΠΕΜΠΤΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ

Ζαν – Κλωντ Ιζζό – Η τριλογία της Μασσαλίας

(Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας. Το τσούρμο. Soléa)

μετάφραση: Ριχάρδος Σωμερίτης, Αλέξης Εμμανουήλ

Πόλις, 2011

(το παρουσιάζει ο Γιώργος- Ικαρος Μπαμπασάκης )

Με τον τίτλο «Η τριλογία της Μασσαλίας» επανεκδόθηκαν σε έναν τόμο τα μυθιστορήματα του Ζαν-Κλωντ Ιζζό «Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας», «Το τσούρμο», «Solea», με ήρωα τον Φαμπιό Μοντάλ, αυτόν τον ευαίσθητο αστυνόμο, απόγονο μεταναστών, εχθρό της βίας, που αγαπά την ποίηση, την τζαζ, το ψάρεμα, τις γυναίκες και την πόλη του, τη Μασσαλία: μια πόλη σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, το μεγάλο λιμάνι της Γαλλίας.

Η Μασσαλία, με το λιμάνι και τους ανθρώπους της, τους δρόμους και τα κορίτσια της, εκεί όπου διασταυρώνονται γάλλοι ρατσιστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, φανατικοί ισλαμιστές, ενώ η σκιά της Μαφίας απλώνεται παντού, αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για νουάρ ιστορίες.

Και ο ήρωας, γεμάτος αμφιβολίες για τον εαυτό του, πάντα αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος, συνεχίζει την περιπλάνηση του στους δρόμους της χαμένης αθωότητας. Παλεύοντας μεταξύ νοσταλγίας και ανταρσίας, δρα για χάρη της συντροφικότητας και της φιλίας με την ίδια πάντοτε ανθρωπιά.

Ο Ιζζό, τέκνο της «λαθρομετανάστευσης» κι αυτός, όπως και ο Ζιντάν, χάρισε στην πόλη του κάτι που η πόλη του τού ανταποδίδει τώρα με αγάπη και ευγνωμοσύνη: μια νέα εικόνα, μια νέα ζωή. Εναν μύθο. «Ζηλεύω τη Μασσαλία. Πολύ θα το ‘θελα να βρω μια μέρα το μπαρ του Φονφόν -καλή του ώρα- και να του φωνάξω: « Patron, un pastis! »». Στη μνήμη του Ιζζό.

ΠΕΜΠΤΗ 22 ΜΑΡΤΙΟΥ

Τζακ Κέρουακ – Πικ

μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς

Απόπειρα, 2008

(το παρουσιάζουν ο Γιάννης Μπασκόζος και ο Θανάσης Μήνας)

Ο μικρός Πικ το σκάει με τη βοήθεια του μεγάλου του αδελφού από το σπίτι της θείας του στη Βόρεια Καρολίνα. Πηγαίνουν στη Νέα Υόρκη, και από εκεί καταλήγουν στην πολυπόθητη Καλιφόρνια. Ο Τζακ Κέρουακ μοιάζει να αναπολεί το ρομαντισμό της παλαιάς αμερικανικής παράδοσης, και να της παραδίδει το τελευταίο του συγγραφικό τέκνο: ένα καινούριο είδος Χάκλμπερρυ Φινν, που αποτελεί ένα ήδη ολοκληρωμένο, τελειωμένο στιγμιότυπο της αμερικανικής αναζήτησης.

Το κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αμερικανικού μηδέν ή αλλιώς του ατελέσφορου της απόπειρας διαφυγής από τον εφιάλτη του Μπαρμπα-Σαμ.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις ομοιότητες με την πορεία της ζωής τού ίδιου του Τζακ Κέρουακ . Οι σταθερές του απόκληρου, του δρόμου, της τζαζ και της λατρείας του αμερικανικού τοπίου παραμένουν.

source : tovima.gr