Archives de catégorie : Non classé

Οι νικητές των 84ων βραβείων Όσκαρ!

Το “The Artist” του Γάλλου σκηνοθέτη Μισέλ Αζαναβίσιους κυριάρχησε στα φετινά Όσκαρ αποσπώντας πέντε βραβεία στις βασικές κατηγορίες, ενώ η ταινία “Hugo”, που είχε τις περισσότερες υποψηφιότητες, απέσπασε ισάριθμα βραβεία.

Η παιδική περιπέτεια του Μάρτιν Σκορσέζε πήρε τα βραβεία για την Καλλιτεχνική Διεύθυνση, τη Φωτογραφία, τα Καλύτερα Ειδικά Εφέ, τον Καλύτερο Ήχο, και τα Καλύτερα Ηχητικά Εφέ.
Το “Hugo” είχε τις περισσότερες υποψηφιότητες, 11 στον αριθμό, ωστόσο το “The Artist”, avec 10 υποψηφιότητες, μια ωδή στην εποχή του βωβού κινηματογράφου, κυριάρχησε, όπως αναμενόταν, στις σημαντικότερες κατηγορίες.

Η Μέριλ Στριπ πήρε το βραβείο Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία “Η Σιδηρά Κυρία” (The Iron Lady), στην οποία υποδύεται τη βρετανίδα πρώην πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ.
Η ίδια ταινία πήρε, également, το βραβείο για το Καλύτερο μακιγιάζ των Μαρκ Κουλιέρ και Τζ. Ρόι Χίλαντ.
Είναι το τρίτο Χρυσό Αγαλματίδιο που παίρνει η Στριπ και το πρώτο έπειτα από 30 années, αν και έχει το ρεκόρ με 17 υποψηφιότητες για το πιο ποθητό βραβείο στην κινηματογραφική βιομηχανία.

Η Οκτάβια Σπένσερ πήρε το βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην αυθάδη οικιακή βοηθό στο φιλμ “Οι Υπηρέτριες” (The Help), που απεικονίζει ιστορίες μαύρων Αφρο-αμερικανίδων που δούλευαν για πλούσιες λευκές οικογένειες στον Μισισιπή την πρώιμη εποχή του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων.

Η 39χρονη Αμερικανίδα ηθοποιός, η οποία θεωρείτο το φαβορί, δεν ήταν ποτέ πριν στο παρελθόν υποψήφια για Όσκαρ.

Στον Κρίστοφερ Πλάμερ απονεμήθηκε το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία “Οι Πρωτάρηδες” (Beginners) σε σκηνοθεσία Μάικ Μιλς, όπου υποδύεται έναν γηραιό άνδρα, ο οποίος αποκαλύπτει και αποδέχεται την ομοφυλοφιλία του.
Alors, ο 82χρονος καναδός Πλάμερ, βετεράνος κινηματογραφικός και θεατρικός ηθοποιός, έγινε ο γηραιότερος ηθοποιός που έχει βραβευθεί ποτέ από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Ήταν υποψήφιος μόνο μια φορά στο παρελθόν.

Η ταινία “Ένας Χωρισμός” (A Separation) σε σενάριο και σκηνοθεσία του ιρανού Ασγάρ Φαρχαντί πήρε το βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας. Είναι η πρώτη ιρανική ταινία που λαμβάνει βραβείο της Αμερικανικής Ακαδημίας.
Η ταινία πραγματεύεται το διαζύγιο ενός ζευγαριού και θίγει τις παραδόσεις, τις σχέσεις ανδρών-γυναικών και την λειτουργία της δικαιοσύνης στο σύγχρονο Ιράν.
Θεωρείτο φαβορί στην κατηγορία, αφού απέσπασε αρκετά βραβεία στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι η δεύτερη ιρανική ταινία που έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο αυτό της Αμερικανικής Ακαδημίας και η πρώτη που κερδίζει.

Ο σκηνοθέτης Φαρχαντί, παραλαμβάνοντας το βραβείο, δήλωσε ότι «αυτή τη στιγμή μας βλέπουν πολλοί Ιρανοί σε όλο τον κόσμο και φαντάζομαι ότι θα είναι πολύ χαρούμενοι».

Ο Γούντι Άλεν πήρε το βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για την ταινία “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” (Midnight in Paris), ενώ το βραβείο Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου μοιράστηκαν οι Αλεξάντερ Πέιν, Νατ Φάξον και Τζιμ Ρας για την ταινία “Οι Απόγονοι” (The Descendants).

Το βραβείο για το Καλύτερο Μοντάζ πήραν οι Άνγκους Ουόλ και Κερκ Μπάξτερ για το φιλμ “Το Κορίτσι με το Τατουάζ” (The girl with the dragon tattoo) σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ και το βραβείο για το Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι πήρε ο Μπρετ Μακένζι για το “Man or Muppet” (στην ταινία The Muppets).

Το “Rango” πήρε το βραβείο Καλύτερης ταινίας Κινουμένων Σχεδίων, ενώ στην ταινία “Undefeated”, σε σκηνοθεσία Ντάνιελ Λίντσεϊ και Τ. J.. Μάρτιν, απονεμήθηκε το βραβείο για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ.

Στις λιγότερο προβεβλημένες κατηγορίες, το βραβείο για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους πήρε το “Saving Face” της τιμημένης με Emmy πακιστανής δημοσιογράφου Σαρμίν Ομπάιντ-Τσινόι και του αμερικανού Ντανιέλ Τζανγκ, ένα φιλμ με θέμα τις γυναίκες-θύματα επιθέσεων με οξύ στο Πακιστάν.

Το βραβείο για την Καλύτερη ταινία Κινουμένων Σχεδίων μικρού μήκους το “The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore”, σε σκηνοθεσία Ουίλιαμ Τζόις και Μπράντον Όλντενμπεργκ, ενώ το βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους έλαβε το φιλμ “The Shore”, σε σενάριο και σκηνοθεσία Τέρι Τζορτζ.

Η 84η τελετή των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, με παρουσιαστή τον βετεράνο Αμερικανό κωμικό Μπίλι Κρίσταλ, μεταδόθηκε απευθείας τηλεοπτικά σε πάνω από 200 pays.

Ο κατάλογος των νικητών των βραβείων Όσκαρ:

Καλύτερη ταινία: “The Artist”
Α’ Γυναικείος Ρόλος: Μέριλ Στριπ για την ταινία “Η Σιδηρά Κυρία”
Α΄ Ανδρικός Ρόλος: Ζαν Ντιζαρντέν για την ταινία “The Artist”
Β΄ Γυναικείος Ρόλος: Οκτάβια Σπένσερ για την ταινία “Οι Υπηρέτριες”
Β΄ Ανδρικός Ρόλος: Κρίστοφερ Πλάμερ για την ταινία “Οι Πρωτάρηδες”
Καλύτερη σκηνοθεσία: Μισέλ Αζαναβίσιους για την ταινία “The Artist”
Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων: “Rango”
Καλύτερο πρωτότυπο σενάριο: “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”
Καλύτερο διασκευασμένο σενάριο: “Οι Απόγονοι”
Καλύτερη διεύθυνση: “Hugo”
Καλύτερη Φωτογραφία: “Hugo”
Καλύτερα κουστούμια: “The Artist”
Καλύτερο ντοκιμαντέρ: “Undefeated”
Καλύτερο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους: “Saving Face”
Καλύτερο μοντάζ: “Το Κορίτσι με το τατουάζ”
Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία: “Ένας Χωρισμός”
Καλύτερο μακιγιάζ: “Η Σιδηρά Κυρία”
Καλύτερη πρωτότυπη μουσική: “The Artist”
Καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι: “Μan or Muppet”
Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους: “The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore”
Καλύτερη ταινία μικρού μήκους: “The Shore”
Καλύτερος ήχος: “Hugo”
Καλύτερα ηχητικά εφέ: “Hugo”
Καλύτερα οπτικά εφέ: “Hugo”

source : nooz.gr

NTNG : Οι Άγαμοι Θύται στοΔημόσιο!

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει την σατιρική μουσικο-θεατρική παράσταση «Οι Άγαμοι Θύται…στο Δημόσιο», σε σκηνοθεσία Ιεροκλή Μιχαηλίδη, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. La première du spectacle sera donnée vendredi 11 Novembre, à 9.00 après midi.

Οι Άγαμοι Θύται επιστρέφουν – όπως η Τρόικα- κάνοντας κατάληψη στην Κεντρική σκηνή της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών του ΚΘΒΕ, με νέες σατιρικές εφεδρείες, κουρεμένοι ψυχικά εν χρώ (δηλαδή γουλί) και με μια παράσταση ριζοσπαστικού λαϊκισμού και ανορθολογισμού προσαρμοσμένου στις νέες, θεατρικές συνθήκες της Δανείας του Νότου. (Δανεία με «ει» από το «δανεικά»).

Σοφότεροι, άρα πιο λυπημένοι, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της πατρίδας, έρχονται άλλη μια φορά, με ευρωπαϊκό αέρα και ανατολίτικη δημοσιονομική νωχέλεια, να προβάλλουν τα προτερήματα της φυλής, με κυμαινόμενο επιτόκιο γέλιου, ή γλυκιάς μελαγχολίας. Παρότι εξαρτημένοι απ’ την έκτη δόση, παίρνουν την μεθαδόνη της σάτιρας και προχωρούν έχοντας την πρόθεση να γίνουν μια ΔΕΚΟ του μέλλοντος με ανθρώπινο πρόσωπο, που θα ρίξει το βάρος στην ανάπτυξη.

Με πρόζα βιτριολική και νούμερα μουσικο-χορευτικά ανανεώνουν το περσινό μνημόνιο έχοντας χρέος ανεξόφλητο προς το έθνος να αντιπαραθέσουν την κωμωδία και το χαμόγελο στην γενική κατάθλιψη.

source : culturenow.gr

Παπαδιαμάντης και για το 2012

Παραστάσεις που βασίζονται σε κείμενά του συνεχίζονται σε θεατρικές σκηνές εντός και εκτός Αθηνών

Αν το 2011 ήταν αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, λόγω της συμπλήρωσης εκατό χρόνων από τον θάνατό του (3/1/1911), le 2012 μοιάζει να αποτελεί τη συνέχεια της επετείου. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύεται μέσα από τις διαρκώς αυξανόμενες παραστάσεις που ανεβαίνουν στις αθηναϊκές σκηνές ή που επαναλαμβάνονται εντός και εκτός πρωτεύουσας, όπως είναι το φεστιβαλικό «Ονειρο στο κύμα» που θα (ξανα)κάνει πρεμιέρα, αυτή τη φορά στο θέατρο Ακροπόλ, à 13 De Mars, με τον Θανάση Σαράντο. Λίγο νωρίτερα, à 3 Μαρτίου ξεκινούν τα «Σκοτεινά Παραμύθια», μια παράσταση που βασίζεται σε τρία δραματοποιημένα διηγήματά του σε επεξεργασία και σκηνοθεσία του Σταμάτη Μπαντούνα.

«Νομίζω ότι ειδικά στην εποχή μας, με την οικονομική αλλά κυρίως την ηθική κρίση, η αναζήτηση της χαμένης ελληνικής ταυτότητας είναι αυτό που κεντρίζει πάνω από όλα τον θεατή. Θέλει να δει και να ακούσει τον ελληνικό λόγο. Θέλει να θυμηθεί ότι εκτός από χρέη η Ελλάδα έχει βγάλει και ανθρώπους που ακούμπησαν πολύ βαθιά στην ψυχή μας», λέει ο Θανάσης Σαράντος που σκηνοθετεί το «Ονειρο στο κύμα» και ερμηνεύει τον μονόλογο. «Ο κόσμος αναζητά την αγνότητα και η αλήθεια του Παπαδιαμάντη», προσθέτει καθώς η εμπειρία του από τον σκιαθίτη ποιητή ξεκινά από την ενασχόλησή του με τον «Αμερικάνο, που ανέβασε προ τριετίας, μια παράσταση που πρόσφατα ολοκλήρωσε τον κύκλο της. «Παρατήρησα ότι αν στην αρχή το κοινό ήταν μεγαλύτερης ηλικίας, σιγά-σιγά άρχισαν να έρχονται όλο και πιο νέοι».

Σε θεατές κάθε ηλικίας αλλά και σε μαθητές λυκείου απευθύνεται ο Τάκης Χρυσικάκος, μέσα από «Το άνθος του Γιαλού», ένα από τα κορυφαία διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που μετατράπηκε σε θεατρικό μονόλογο από τον Ερρίκο Μπελιέ. Η παράσταση που σκηνοθετεί η Μάνια Παπαδημητρίου, έχει ανέβει στη σκηνή του θεάτρου Ανεσις, και θα παίζεται για δύο ακόμα σαββατοκύριακα (25-26/2 et 3-4/3, à 18.00). «Δίνουμε και ορισμένες παραστάσεις για μαθητές λυκείου, οι οποίοι και τον διδάχθηκαν. Ομολογώ ότι σε ένα τόσο δύσκολο κοινό όσο οι έφηβοι, δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος. Ακόμα και οι καθηγητές τους απορούν για τη συμπεριφορά των μαθητών», λέει ο ηθοποιός που υποκλίνεται στον γλωσσικό πλούτο του Παπαδιαμάντη «με τις 13.500 λέξεις, σε μια εποχή που οι νέοι μιλάνε με ελάχιστες». Και σε εποχές τόσο δύσκολες όσο οι τωρινές μας, νιώθω ότι κάνω αντίσταση αφήνοντας τον πλούτο του Παπαδιαμάντη να ακουστεί».

Από την έναρξή της, η θεατρική σεζόν 2011-2012 καθορίστηκε από μια σειρά έργων του Παπαδιαμάντη: Αρχής γενομένης από τη «Φόνισσα» που επέλεξε για να σκηνοθετήσει ο Στάθης Λιβαθινός στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, με την Μπέττυ Αρβανίτη. Τη «Νοσταλγό» προτείνει η σκηνή της Eλεύθερης Εκφρασης, στη σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη με τη Μαίρη Ιγγλέση, ενώ ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης συνεχίζουν, à compter de 28 Février, με τους «Φτωχούς και Αγιους», μια σύνθεση από διηγήματά του που διασκεύασαν (στο θέατρο Βασιλάκου).

Fin, «Οι έµποροι των εθνών» που ανέβηκαν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, μετακόμισαν στη Θεσσαλονίκη και τώρα παίζονται στο θέατρο Αυλαία. Την παράσταση της ομάδας OΠΕRA σκηνοθετεί ο Θοδωρής Αµπαζής «Αληθινός, είχε απαξιώσει το χρήμα και τις υλικές αξίας. Μαχητής για τα ελληνικά ήθη και την ελληνική ταυτότητα, με λόγο πολιτικό, εκφράζει και σήμερα την εποχή μας. Αλλωστε», θυμίζει ο Θανάσης Σαράντος, «είχε ζήσει τη χρεοκοπία επί Τρικούπη και τη σπατάλη στην προετοιμασία της Ολυμπιάδας». Ο tempora o mores…..

source : tovima.gr

Marthe Argerich: Une légende vivante du piano à la salle de concert d'Athènes

Sans aucun doute dominant parmi les grands pianistes du XXe siècle et l'un des interprètes les plus choquants de ces dernières...
50 années, Marthe Argerich, elle a le monde à ses pieds et le piano à sa disposition: le transforme en une étrange cascade de couleurs, elle entretient avec lui une relation charnelle et tendre désarmante et son son combine une clarté mystérieuse,  une intensité rythmique et une spontanéité fascinantes.

Martha Argerich arrive à Athènes avec la « famille » musicale qu'elle a créée depuis des années, avec les membres des grands solistes vedettes, artistes accomplis, mais aussi de jeunes musiciens qui se sont démarqués. Misha Maisky (violoncelle), Steven Kovacevic (piano), Youri Basmet (alto et direction d'orchestre), Reno Capyson et Lia Petrova (violon), Dora Bakopoulou, Akane Sakai, Lily Maisky, Alexandre Moguilevski, Julia Zaïkina (piano), Alexandre Kapelis (piano), Takis Kapogiannis (contrebasse), Sergueï Nakariakov (trompette), Dimitris Desyllas et Andreas Farmakis(croûte), participer et collaborer avec Argerich à trois concerts avec de la musique du 18ème siècle, aux 19ème et 20ème siècles. La caméra, Orchestre des Amis de la Musique dirigé par Yuri Basmet le premier jour et Gerard Corsten les deux suivants.

Le programme de trois jours comprend:

oeuvres de Saint-Saëns (Septuor pour piano, trompette, deux violons, alto, violoncelle et contrebasse, travail 65), Schumann(Quintette pour piano et cordes, travail 44), Mozart (Sinfonia Concertante pour violon, alto et orchestre en mi bémol majeur K364) et Chostakovitch (Concerto n° 1 pour piano et trompette, travail 35) Samedi 10/3, Mozart(Andante & Variations pour piano à quatre mains, K501 et Concerto pour piano en si bémol majeur, KV 456)), Effilochage ('Ma mère l'oie' à quatre mains), Chostakovitch(Concertino pour deux pianos, travail 94), Schumann(Pièces fantastiques, travail 73), Kabalevski(Concerto pour piano et orchestre n°4, travail 99(de Prague) et Haydn(Concerto pour violoncelle n°1 en do majeur Hob.VIIb.1) le dimanche 11/3 et Stravinski (Le Sacre du Printemps pour quatre pianos et deux percussions) et Bach(Concerto pour deux pianos et orchestre BWV 1060, Concerto pour trois pianos et orchestre, BWV 1064 et Concerto pour quatre pianos et orchestre BWV1065 lundi 12/3.

Grand sponsor de Camerata, Orchestre des Amis de la Musique pour la période 2011-2013 est la Fondation caritative Alexandros S.. Onassis.

Argerich réside sur les hauts sommets du monde des virtuoses. Ses fans manquent de superlatifs pour parler d'elle, ses concurrents se transforment en fans fanatiques et attendent patiemment devant ses loges. Dans ses concerts, on voit des scènes d'autres lieux et d'autres époques: messieurs respectables courant dans les allées avec des bouquets à la main, des musiciens célèbres à applaudir sauvagement depuis leurs tribunes, les critiques colériques se rendent avec des sourires maladroits.

Argerich possède des qualités rarement réunies chez une seule personne: pianiste à l'agilité technique inimaginable, femme charismatique à la vie énigmatique, artiste sans prétention dont la langue maternelle est la musique et c'est ce qui la distingue. Il y a beaucoup de grands pianistes qui font des merveilles, mais rares sont ceux qui maîtrisent ce naturel d'expression décomplexé qui leur permet d'habiter la musique plutôt que de l'interpréter..

Né à Buenos Aires, a fait sa première apparition dans 5 d'années et jusqu'à 16 elle avait remporté ses premiers prix dans les grands concours européens. Au début, il a suivi la carrière internationale habituelle, mais en mûrissant, il s'est transformé en un univers, à un modèle et "législateur", imprévisible, généreux, indomptable, au tempérament volcanique et aux attitudes surprenantes par rapport aux standards conventionnels du monde des grands interprètes. "Un magnifique tableau sans cadre", comme dit d'elle Daniel Barenboim.

L'identité mature de Martha Argerich est née d'une combinaison paradoxale: indifférence à la réputation, l'argent, la carrière et une solitude atroce qu'elle ressent lorsqu'elle est seule sur scène. Sur cette base, elle a créé des institutions pour collaborer avec ses distingués collègues, soutenir et mettre en valeur les jeunes musiciens et construire des « familles » musicales.

Avec sa signature, il est réalisé par 2002 par Martha Argerich Project, qui dure 3 semaines, dans le cadre du Festival de Lugano, où la "famille" se réunit chaque année avec ses membres permanents et nouveaux et à Buenos Aires, de la 1999, le Concours International Martha Argerich avec elle-même comme présidente du jury. Dès la même année, le Martha Argerich Music Festival a lieu dans le sud du Japon et à Lucerne en Suisse., en collaboration avec Claudio Abado, les journées du piano et les ateliers de promotion des nouveaux pianistes.

Comme d’autres artistes légendaires – Pablo Casals, Vladimir Horowitz- Argerich n'a jamais surmonté le trac. "Il y a des moments où j'ai de terribles crises de panique, les choses les plus incroyables me traversent l'esprit, une salle pleine, c'est effrayant. Mes genoux tremblent, j'ai des frissons, J'ai l'impression que je vais m'effondrer", elle l'a avoué dans l'excellent portrait qu'a fait d'elle le réalisateur français Georges Casot, le 2002 et est édité en DVD par la société Medici Arts.

C'est pourquoi ses récitals solo sont rares,  c'est pourquoi elle se cache souvent derrière ses cheveux riches et épais sur scène et c'est pourquoi elle « converse » avec les compositeurs lorsqu'elle joue et s'isole dans le dialogue entre eux: "Je préfère ne pas plaisanter avec Schumann, mais je pense qu'il m'aime bien. Avec Chopin, ce n'est pas toujours facile, il est probablement un peu jaloux de moi. Prokofiev m'aime beaucoup, il ne me tend jamais de pièges".

C'est avec un choc qu'a commencé sa relation avec le piano: c'était 6 ans et sa mère l'a emmenée au Théâtre Colon de Buenos Aires, dans le concerto pour piano non. 4 de Beethoven avec Claudio Arau, "Je m'étais endormi et soudain j'ai entendu les trilles de la deuxième partie, j'ai frémi, un choc électrique m'a traversé, Je refuse de jouer ce concerto, J'ai peur de ce qui va arriver, c'est tellement important pour moi".

Sta 9 son, avant de jouer un concerto de Mozart, il s'est agenouillé et a pensé: "si je me trompe sur une note, je vais mourir". Le perfectionnisme la suit depuis. "J'en doute toujours, je ne suis toujours pas sûr, je cherche. Si l'on est trop satisfait ou abandonné à la routine, c'est un désastre".

Misha Maisky, qui travaille avec elle depuis 2002 à Lugano, il dit que « travailler avec Martha Argerich, c'est comme la vie: ce n'est pas facile, elle peut être très imprévisible et très irritante. Mais c'est quoi,quelle chose de plus merveilleuse peut t'arriver. Elle est incroyablement douée, dans une mesure presque désespérée".

Et le critique américain, Alex Ross note que dans les performances d'Argerich, on a le sentiment, "comment la pianiste abandonne l'idée d'une grande performance et est comme si elle jouait pour elle-même et émerge lentement une performance rare. Il sauve de nombreux compositeurs des excès habituels des virtuoses et leur redonne l'essence., les rend neufs, contemporains, avec des tons audacieux. La façon dont le piano réagit au toucher d'Argerich est un phénomène naturel qui défie toute interprétation., c'est comme la surface, une révélation".

source : culturenow.gr

Sanades et bouche à oreille à la salle de concert d'Athènes

Le groupe de filles polyphoniques distinctif et le duo distingué de beatboxers grecs collaborent sur une nouvelle musique a capella
spectacle qui explore les limites de la voix humaine à travers des arrangements imprévisibles de chansons du monde entier (de Tsitsani à Shakira et de Kurt Weill et Cohen à Rage Against the Machine)

Le groupe féminin polyphonique Sanades et le duo human beatbox Word of Mouth, deux nouveaux groupes grecs aux origines musicales différentes mais (publique) marque le "superplan" de la voix (et le micro) leur, capable de maîtriser n’importe quel instrument de musique et d’affronter n’importe quel genre de musique, εισβάλλουν ηχητικά στο Μέγαρο Μουσικής με αφορμή μια απρόβλεπτη παράσταση a capella που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 3 De Mars, à 9 το βράδυ στην Αίθουσα Banquet.

Un projet représentatif de leur collaboration de trois ans, avec un répertoire renouvelé et beaucoup d'humour, avec des expériences de leurs propres compositions et arrangements de chansons du monde entier: Grec et étranger, traditionnel et moderne, classique et rock, de Tsitsani à Shakira et de Kurt Weill et Cohen à Rage Against The Machine et Phoebo Delivoria. Fidèle à leur objectif d'explorer les limites de la voix humaine, Sanadés (Regardez Kurtis, Maria Kotti, Sophie Sarri, Mariastella Tzanoudaki) et le bouche à oreille (Le garçon papa, bitman) créer à nouveau un univers sonore qui lui est propre, qui se contracte et s'étend, condensant la tradition polyphonique, expérimentation moderne et culture hip hop. Viser la participation du public dans un jeu musical original où tout est possible…

Le spectacle - réalisé par Kellys Karahaliou - fait partie de la section "Nouvelles tendances - Nouveaux créateurs" de la série Bridges dirigée par Dimitris Maragopoulos..

L'a cappella – beatbox project των Σανάδων και των Word of Mouth βγάζει τον ήχο που μια ορχήστρα, μερικά drum machine, scratches και μια γυναικεία χορωδία μπορούν να παράγουν στο σύνολό τους, χωρίς όμως τη χρήση μουσικών οργάνων! Παρά μόνον της ανθρώπινης φωνής.

Οι Μάτα Κούρτη, Maria Kotti, Σοφία Σαρρή και Μαριαστέλλα Τζανουδάκη, τέσσερις τραγουδίστριες μυημένες στην πολυφωνική παραδοσιακή κουλτούρα, και οι El Pap Chico και Bitman, les représentants les plus connus du human beatbox en Grèce – de l'art de reproduire des rythmes et des mélodies en utilisant uniquement la bouche humaine – unissez vos forces une fois de plus pour un spectacle "musicalement simple et scéniquement divertissant" où le beatboxing semble naturel et sans effort sur des chansons traditionnelles de Grèce et des Balkans (comme dans les chants traditionnels thraces "Alexandris", dans le drame traditionnel "Black Hawk", un Chanio Syrto basé sur des paroles de mandinades crétoises et également de Maria Koti, en bulgare « Zora se a zazorila » et « Izgrejala jasna zvezda »), dans les chants religieux afro-américains («Descendre à la rivière pour prier»), ou traditionnel mexicain ("La Llorone") mais aussi le rebetika bien connu ("Kaixis" d'Apostolos Hatzichristou-Giorgos Fotiadis et "Je reviens comme un paria" de Vassilis Tsitsanis).

Η μουσική περιπλάνηση των δύο συγκροτημάτων στα αχανή μονοπάτια της μουσικής συνεχίζεται με κορυφαία τραγούδια σημαντικών σύγχρονων κλασικών, ποπ και ροκ συνθετών και τραγουδοποιών όπως συμβαίνει με τα: «Mack the knife» από την «Όπερα της πεντάρας» των Κουρτ Βάιλ-Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Ma Matutinum» (2005) του Βέλγου Νίκολας Λενς, «Hallelujah» (1984) του Λέοναρντ Κοέν, «Mountains o’things» (1988) de Tracy Chapman mais aussi "Balle dans la tête", je l'ai écrit 1992 des rockers-rappeurs américains Rage Against The Machine.

Bien qu'il existe des bandes originales de films célèbres telles que: "Amara me" en musique de Nino Rota (un fado italien du film « Film d'amour et d'anarchie, 1973), "Rendez-vous de Belleville" de Benoit Charest-Sylvain Sommet - arrangement de Mata Kurtis - tiré du film d'animation "Le Trio de Belleville" de 2003 et "La despedida" écrit et composé par Shakira spécialement pour le film "L'amour dans les années du choléra" 2008, commandé par l'auteur du roman du même nom, Gabriel García Márquez. Ils rejoignent le programme a capella-beatbox du Sanads-Word of Mouth, fin, arrangements de chansons extrêmement modernes par des créateurs de musique savante grecque – comme "Les Ténèbres de Deux" (2010) de Phoebus Delivorias – mais aussi des originaux, leurs propres compositions («Entrez dans la lumière»), improvisations et medleys de beatbox.

Le groupe vocal Sanades a été créé en octobre 2007 à Athènes et se compose aujourd'hui de quatre chanteuses aux parcours musicaux différents. Καθοριστική για τη δημιουργία του σχήματος ήταν η συμμετοχή των μελών του στα σεμινάρια που διοργανώνει ο Ρος Ντέιλι και το μουσικό εργαστήρι Λαβύρινθος στην Κρήτη. Les performances live de Sanades ont commencé avec leur participation au Muse Festival en décembre 2007 à Janos. Une série d'apparitions s'ensuit sur diverses scènes musicales à Athènes. En juillet de 2008 εμφανίστηκαν στο Θέατρο Βράχων με τους Χαϊνηδες και τους Mode Plagal.

Η ηχογράφηση της συναυλίας αυτής κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2008 στο διπλό cd «Η Κάθοδος των Σαλτιμπάγκων». Από τo 2009 η συνεργασία τους με το beatbox σχήμα Word of Mouth τους δίνει την δυνατότητα να παρουσιάσουν με επιτυχία σειρά μουσικών παραστάσεων. Οι τέσσερις τραγουδίστριες, à travers les chemins des traditions polyphoniques, ils expérimentent leurs propres compositions et arrangements d'Apostolos Kaldara au Dr. John.

Le bouche à oreille est le représentant le plus connu du human beatbox en Grèce, c'est-à-dire l'art de reproduire des rythmes et des mélodies en utilisant uniquement la bouche humaine. Ils sont apparus en tant que conférenciers officiels à TEDx Athènes 2011 promouvoir le « langage » du beatbox, du concours World Beatbox Battle (Berlin 2009), de la Fête Grecque, de la salle de concert d'Athènes et des concerts ouverts d'artistes hip hop étrangers renommés en Grèce, comme Snoop Dogg (NOUS), Chiffre Phi-Life (ROYAUME-UNI), Seigneurs du métro (NOUS) et battre l'assaillant (NOUS).

Leur collaboration permanente depuis 2009 με το πολυφωνικό συγκρότημα Σανάδες σε διασκευές από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο ανέδειξε τις δυνατότητες της μουσικής σύνδεσης φωνής και beatbox, avec une série de représentations réussies à Athènes et dans la région ("Histoires a capella" au Théâtre Dipylon, "A capella, c'est fou" dans Athenaida et al.). Les capacités vocales des acteurs ont été utilisées dans une série de publicités télévisées et radiophoniques., lors d'événements spéciaux mais aussi dans l'enregistrement d'œuvres d'autres artistes. Word of Mouth a créé la première Beatbox Academy en Grèce dans laquelle ils enseignent les secrets et la technique du beatbox. Leur premier album devrait sortir en 2012.    

source : culturenow.gr

Κορυφαίες όπερες «ζωντανά» στον Δαναό

Τρεις παραστάσεις από λυρικά θέατρα θα μεταδοθούν στο διάστημα Μαρτίου-Μαΐου

Το γεγονός ότι τα σημαντικότερα λυρικά θέατρα της Ευρώπης ακολουθούν τον δρόμο που χάραξε το 2006 η Μητροπολιτική Οπερα της Νέας Υόρκης και αναμεταδίδουν επιλεγμένες παραγωγές τους σε κινηματογραφικές αίθουσες ανά τον κόσμο, είναι γνωστό στους φίλους της όπερας.

Donc, μετά το πρόγραμμα «The Met:Live in HD» το οποίο από εφέτος ήρθε και στη χώρα μας χάρη στην στήριξη του ομίλου ANTENNA και προσφέρει τη δυνατότητα σ΄ όσους το επιθυμούν να παρακολουθήσουν παραστάσεις από τη Νέα Υόρκη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης καθώς και σε μια σειρά ακόμη χώρους ανά την Ελλάδα, ο κινηματογράφος «Δαναός» (Κηφισίας 109 και Πανόρμου) δίνει μια ακόμη ευκαιρία: στο διάστημα Μαρτίου-Μαϊου 2012, θα μεταδώσει τρεις σημαντικές παραγωγές από ισάριθμα κορυφαία ευρωπαϊκά θέατρα.

Η αρχή θα γίνει στις 12 De Mars (à 21.00) με την δημοφιλή «La Boheme» του Πουτσίνι που θα μεταδοθεί απευθείας από το θέατρο Liceu της Βαρκελώνης με πρωταγωνιστές την Φιορέντσα Τσεντολίνς (Μιμί) και τον Ραμόν Βάργκας (Ροντόλφο).

Mardi 17 Απριλίου θα μεταδοθεί ο «Ριγκολέτο» του Βέρντι από το Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου όπου, En fait, τον ρόλο του τίτλου θα ερμηνεύσει ο « δικός μας » διακεκριμένος βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς, πλαισιωμένος από μια διεθνή διανομή όπου, À la fin de l'événement, le chef de la faction et candidat à la mairie de Kalamaria, Giannis Dardamanelis, τον ρόλο του Δούκα θα ενσαρκώσει ο πολυσυζητημένος ιταλός τενόρος Βιτόριο Γκριγκόλο και αυτόν της Τζίλντα η διακεκριμένη σοπράνο Εκατερίνα Σιουρίνα.
Μια από τις πλέον συζητημένες παραγωγές των τελευταίων ετών, τον «Συρανό ντε Μπερζεράκ» του Φράνκο Αλφάνο με πρωταγωνιστή τον σούπερ σταρ τενόρο Πλάθιντο Ντομίνγκο θα έχουμε, fin, την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στις 10 Μαϊου σε απευθείας μετάδοση από το θέατρο Ρεάλ της Μαδρίτης. Η τιμή των εισιτηρίων για όλες τις μεταδόσεις έχει οριστεί στα 12 euro.

source : tovima.gr

Κινητοποίηση στην Κωνσταντινούπολη για τα τείχη της πόλης

Διαπρεπείς βυζαντινολόγοι αντιδρούν στην ανέγερση πολυώροφου κτιρίου στη θέση τους

Πρωτοφανής είναι για τα τουρκικά χρονικά η κινητοποίηση 50 διαπρεπών τούρκων βυζαντινολόγων για την προστασία της ιστορίας της Κωνσταντινούπολης με αφορμή την ανέγερση πολυώροφου κτιρίου επάνω στα βυζαντινά τείχη της πόλης. Οι επιστήμονες, ειδικοί της Βυζαντινής ιστορίας, art, αρχιτεκτονικής και αρχαιολογίας απευθύνουν έκκληση προς τους υπευθύνους και τους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης να εμποδίσουν την καταστροφή της ιστορικής κληρονομιάς της. Γιατί όπως αναφέρουν στο κείμενό τους «Τα υπόγεια και υπέργεια μνημεία της Ρωμαϊκής, Βυζαντινής και Οθωμανικής περιόδου που βρίσκονται στην παλιά πόλη δεν ανήκουν μόνο στην Τουρκία. Οπως φαίνεται από την παρουσία τους στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς είναι σημαντικά για όλο τον κόσμο».

Το ζήτημα αφορά την περιοχή Σουλτάναχμετ, σε ένα οικοδομικό τετράγωνο της οποίας, όταν κατεδαφίστηκαν τα νεώτερα κτίσματα πριν λίγους μήνες, στα θεμέλια τους ανακαλύφθηκαν τείχη που ανήκουν στη Βυζαντινή και Προβυζαντινή περίοδο. Παρά την αντίθετη αναφορά όμως του Αρχαιολογικού Μουσείου Κωνσταντινούπολης για το θέμα τον περασμένο Δεκέμβριο, από τις αρχές Φεβρουαρίου άρχισε κατασκευή ενός πενταόροφου κτιρίου στον χώρο. Αντίθετη γνώμη είχε και η Επιτροπής Προστασίας ενώ οι υπεύθυνοι του δήμου Φατίχ όπου ανήκουν τα οικόπεδα διενήργησαν επανειλημμένως ελέγχους και το εργοτάξιο σφραγίστηκε δύο φορές. Παρ΄ όλα αυτά, η ανέγερση του κτιρίου συνεχίστηκε. Νέα απόφαση, αυτή τη φορά από το υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας με ημερομηνία 8 επέβαλλε την κατεδάφιση της νεοαναγειρόμενης οικοδομής. Το αν θα γίνει είναι άγνωστο, όπως άγνωστη είναι και η τύχη των τειχών που μάλλον καταστράφηκαν. «Στο μέλλον, η πρωθύστερη προβολή της σημασίας ενός θέματος αντί για την προσπάθεια επίλυσης κατόπιν εορτής θα εμποδίσει την καταστροφή κι άλλων ιστορικών έργων», επισημαίνουν οι επιστήμονες, οι οποίοι αναφέρουν επίσης:

«Ιδιαιτέρως η περιοχή του Σουλντάναχμετ πρέπει να προστατευθεί περισσότερο επειδή φιλοξενεί έργα που αντιπροσωπεύουν τα θρησκευτικά και πολιτικά κέντρα της Βυζαντινής και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όλες οι οικοδομικές δραστηριότητες σαυτή την περιοχή πρέπει να επιθεωρούνται με την ενεργή συμμετοχή και την επιστημονική συμβολή των τοπικών αρχών, των μουσείων, των επιτροπών προστασίας και των ακαδημαϊκών. Η ιστορική κληρονομιά της Κωνσταντινούπολης δεν πρέπει να πέσει θύμα της απληστίας των ανθρώπων και της αδιαφορίας των αρχών».

source : tovima.gr