The evolution of Porsche 918 Spyder

Η εξωτική Porsche 918 Spyder βρίσκεται στο τελικό στάδιο της εξέλιξής της και η θρυλική φίρμα έδωσε στη δημοσιότητα σχετικές φωτογραφίες και στοιχεία.
Το νέο και οικολογικό supercar της γερμανικής εταιρείας θα αντικαταστήσει την Carrera GT και αναμένεται να παρουσιαστεί το 2013. Η νέα 918 Spyder είναι ένα οικολογικού χαρακτήρα supercar, το οποίο υιοθετεί την plug-in υβριδική τεχνολογία κινούμενο από ένα μηχανικό σύνολο βενζίνης και δύο «παράλληλους» ηλεκτροκινητήρες. Πίσω από την πλάτη των δύο επιβατών βρίσκεται ένας ατμοσφαιρικός V8 βενζινοκινητήρας, with capacity 4,6 λίτρων και όριο περιστροφής του τις 9.000 s.a.l., ο οποίος θα αποδίδει περί τους 570 horsepower. Υπάρχουν όμως και δύο ηλεκτροκινητήρες, έναν για τον εμπρός άξονα (με σταθερή σχέση μετάδοσης) και έναν για τον πίσω, ο οποίος θα αποτελεί ουσιαστικά τον αρωγό του βενζινοκινητήρα. Σε ότι αφορά στην απόδοση τους, σύμφωνα με την Porsche η αποδιδόμενη ισχύς για αυτόν που βρίσκεται στο εμπρός μέρος θα είναι 122 ίπποι και για εκείνον που βρίσκεται πίσω, 109 horses.

Combined, το όλο «πακέτο», θα αποδίδει 770 horsepower, τιμή που καθιστά τη νέα 918 Spyder ως την ισχυρότερη Porsche ευρείας παραγωγής στην ιστορία της μάρκας. Σε ότι αφορά τη ροπή, συνδυαστικά η μέγιστη τιμή της θα υπερβαίνει τα 750 Nm. THE 918 Spyder θα είναι σε θέση να επιταχύνει από 0-100 km/h in a time less than 3 δλ., ενώ η τελική θα είναι πάνω από 325 km / h (125 χλμ./ώρα όταν το αυτοκίνητο οδηγείται αποκλειστικά ως ηλεκτροκίνητο και μέχρι 25 km). And all that, με τη μέση κατανάλωση 3 λτ/100 χλμ (CO2: 70 gr / km. Η μήκους 4,643 μ. latitudinal 1,94 μ. και ύψους 1,167 μ. 918 Spyder θα διαθέτει πέντε προεπιλεγμένα προγράμματα λειτουργίας (E-Power, Hybrid, Sport Hybrid, Race Hybrid και Hot Lap), ενεργές αναρτήσεις PASM με διπλά ψαλίδια εμπρός και πολλαπλούς συνδέσμους πίσω, κεραμικά φρένα και ηλεκτρομηχανικό σύστημα διεύθυνσης.

Source : autotriti.gr

C. Καφετζόπουλος: «Είμαστε άφραγκοι παντού»

Ο νεαρός ηθοποιός με το «βαρύ επώνυμο» κάνει το ουσιαστικό ντεμπούτο του στο θέατρο

Είναι η πρώτη φορά που ο Γιώργος Καφετζόπουλος παίζει στο θέατρο και…. μιλάει _αφού οι δύο προηγούμενες συμμετοχές του ήταν στις παραστάσεις του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Μέσα» and «Πουθενά». Ερμηνεύει τον Τζέρι στην «Ιστορία του ζωολογικού κήπου» του Εντουαρντ Αλμπι, ή καλύτερα στο «The Zoo Story», όπως έχουν διατηρήσει τον πρωτότυπο τίτλο στο θέατρο Βeton 7 όπου παίζεται το έργο. Ο 27χρονος ηθοποιός κάνει ουσιαστικά φέτος το επίσημο ντεμπούτο του, τόσο με την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους όπου πρωταγωνιστεί _«Τα κωλόπαιδα», όσο και με το θεατρικό, όπου παίζει. Απόφοιτος της δραματικής σχολής της Νέλλης Καρρά, η οποία και σκηνοθετεί την παράσταση, ο πρωτότοκος γιος του Αντώνη Καφετζόπουλου, μπαίνει στον χώρο, δίνοντας το πρώτο στίγμα μιας πορείας που δεν ακολουθεί την πεπατημένη….

«Δεν υπάρχει δουλειά κι ούτε είναι εύκολο να βρούμε», says, εξηγώντας την ανάγκη του για θέατρο: «Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πολλά πράγματα, κάποια χάλια κι άλλα, ελπίζω, better, ώστε να δώσουμε κι εμείς το δικό μας παρών. Ξέρω όμως πόσο δύσκολα είναι πλέον όλα». Η επιλογή αυτής της Ιστορίας του Αλμπι έχει την αφετηρία της στη σχολή του, αφού εκεί, μαζί με τον φίλο και συμμαθητή του Μάνο Στεφανάκη την είχαν επιλέξει στην πτυχιακή τους, στο πλαίσιο των σύγχρονων έργων. Τότε είχαν διαλέξει να ανταλλάσσουν τους ρόλους επί σκηνής _τώρα τους μοίρασαν ανάλογα και με τις ιδιοσυγκρασίες τους.

«Νομίζω ότι σε έργα όπως αυτό ο Αλμπι εξευτελίζει την κοινωνία. Ενδεχομένως ο περιθωριακός θα μπορούσε να είναι ακόμα και σπουδαίος συγγραφέας, αλλά η κοινωνία δεν του το επέτρεψε. Νομίζω ότι όλοι, εν δυνάμει, θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά, αλλά η κοινωνία μας χωρίζει. Ο Τσέρι και ο Πίτερ θα μπορούσαν να είναι και φίλοι….». Ο ίδιος άλλωστε πιστεύει ότι οι άλλοι μας φοράνε ταμπέλες και μας βάζουν σε ρόλους.

Με δεδομένη την οικειότητα που ανέπτυξε από μικρός με τον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου, λόγω του πατέρα του, ο Γιώργος Καφετζόπουλος στράφηκε στην τεχνική, με στόχο την επαγγελματική προετοιμασία για να αντιμετωπίσει την οθόνη και το σανίδι. «Το πιο σημαντικό είναι να μαθαίνεις. Κι εγώ προσπαθώ να είμαι ανοιχτός σ΄αυτό. Να ψάχνω, να μαθαίνω, να ακούωΑπ΄τον πατέρα μου σίγουρα θα έχω πάρει πράγματα, αλλά ουδέποτε μου έκανε μάθημα. Παρατηρώντας τον μάθαινα και μαθαίνω. Κι ίσως αυτή η χαλαρότητα που έχει στην αντιμετώπιση των πραγμάτων να με έχει επηρεάσει κι εμένα…. Πιστεύω σ΄αυτή τη χαλαρή προσέγγιση. Γιατί στην Ελλάδα είναι περίεργα τα πράγματα και κυρίως στην τέχνη. Είμαστε άφραγκοι παντού. Εχουμε ηθοποιάρες που δεν μπορούσε να τους δούμε γιατί είναι άφραγκοιΓι΄αυτό κι εγώ αφήνω τα πράγματα να παίρνουν τον δρόμο τους. Είμαι cool». Οσο για το ηχηρό του επώνυμο, μοιάζει να το έχει κι αυτό αντιμετωπίσει χαλαρά: «Έχει να κάνει με τους άλλους κι όχι με μένα. Οποιος είναι σοβαρός δεν ασχολείται μ΄αυτά τα πράγματα. Αλλά ποτέ δεν σκέφθηκα να το αλλάξω…..».

Μια τυχαία συνάντηση, ένα απόγευμα Κυριακής στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης: Ο Πίτερ είναι ένας επιτυχημένος εργαζόμενος οκογενειάρχης, αυτός που νομίζουμε ότι θα θέλαμε να είμαστε όλοι. On the contrary, ο Τζέρι, είναι ο μοναχικός τύπος που ζει στο περιθώριο της κοινωνίας. Σε μια προσπάθεια επικοινωνίας, ο Τζέρι θα εισβάλει στον μικρόκοσμο του Πίτερ και η ως τότε ισορροπία θα κλονισθεί. Μαζί της θα καταρρεύσουν και τα τείχη που χωρίζουν τους κόσμους τους ενώ οι δύο τους, σαν ζώα, θα θελήσουν να υπερασπιστούν μέχρι θανάτου την ύπαρξή τους. Το πρώτο έργο του αμερικανού συγγραφέα, αν και γράφτηκε το 1958, μοιάζει εξαιρετικά σημερινό. Ενας χρόνο μετά παίχτηκε για πρώτη φορά στο Schiller Theater Werkstatt του Δυτικού Βερολίνου. Ακολούθησε η Αμερική, το1960στο Provincetown Playhouse. Το «The Zoo Story» είναι ένα μονόπρακτο που διερευνά την μοναξιά, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία, σε έναν κόσμο που δίνει προτεραιότητα στην υλική υπόσταση του ανθρώπου. Το χαρακτήρισαν «κωμικό δράμα» με μαύρο χιούμορ και σασπένς: Παράλληλα είναι και μια τοιχογραφία της ανθρώπινης ψυχής, σε αναζήτηση ευτυχίας και ισοροπίας….
Μυρτώ Λοβέρδου

* THE IDENTITY OF THE SHOW
«Τhe Zoo Story» του Εντουαρντ Αλμπι. Direction: Νέλλη Καρρά. Translation: Ιφιγένεια Ντούμη. Ηχητικός σχεδιασμός: Ανρί Κεργκομάρ. Σχεδιασμός φώτων: Θωμάς Οικονομάκος. Kinesiology, Σκηνική Πάλη: Θάνος Δερμάτης. Photos: Γιάννης Καλογρίδης. They play: Γιώργος Καφετζόπουλος, Μάνος Στεφανάκης
* WHEN & WHERE
θέατρο Beton 7, Πύδνας 7, tel. 210-7512.625
Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη ως τις 10 April, at 21.15
Tickets 10 euro

Source : tovima.gr

Haris Christopoulos : How difficult is the role of the judge;

For the role of judge in "Greece You have talent», Haris Christopoulos spoke at "Girls for Home"..

How difficult is this role; "You have to understand what's going on very quickly. That's why we also have a button and we press it. Those who have talent, of the two- first three seconds stand out. Everyone in the room can see it. There is no need for anyone to be the judge. also, it takes the same seconds or less when one has no talent. It is an irony and also everyone understands it. So, I wouldn't say that the role of the judge is very difficult. It just wants a balance, because some may take it to heart and may be disappointed" explained the well-known photographer.

Source : yupi.gr

Memos Begnis : With whom he would not like to work again;

Memos Begnis spoke on the camera of the show "Girls for home", not hesitating to make particularly scathing comments about some of his colleagues.

"I can not stand the swarms. I can not stand arrogance and the cane. I have been blamed for all three, because I am a person who - even before I start this job- when i meet someone, I'm not in good spirits. I'm a little far away, because that's my character. I'm a little skeptical. But when you do this job and suddenly people know you and your colleague sees you a little distant, he will tell you that he is naked and riding. I do not care about someone who is riding. And it bothers me a lot when I see it in the space "said the 37-year-old actor.

He admitted that there are colleagues with whom he would not like to work again: "There are two or three such people, who have brought me to the amen. But, I do not get angry at shooting. "Only if someone does something strange to me," he said, while he stressed that he would not work with such people again even if he needed the job: "Never. "My dignity matters more than having a job," he commented characteristically.

Source : yupi.gr

C. Καφετζόπουλος: «Είμαστε άφραγκοι παντού»

Ο νεαρός ηθοποιός με το «βαρύ επώνυμο» κάνει το ουσιαστικό ντεμπούτο του στο θέατρο

Είναι η πρώτη φορά που ο Γιώργος Καφετζόπουλος παίζει στο θέατρο και…. μιλάει _αφού οι δύο προηγούμενες συμμετοχές του ήταν στις παραστάσεις του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Μέσα» and «Πουθενά». Ερμηνεύει τον Τζέρι στην «Ιστορία του ζωολογικού κήπου» του Εντουαρντ Αλμπι, ή καλύτερα στο «The Zoo Story», όπως έχουν διατηρήσει τον πρωτότυπο τίτλο στο θέατρο Βeton 7 όπου παίζεται το έργο. Ο 27χρονος ηθοποιός κάνει ουσιαστικά φέτος το επίσημο ντεμπούτο του, τόσο με την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους όπου πρωταγωνιστεί _«Τα κωλόπαιδα», όσο και με το θεατρικό, όπου παίζει. Απόφοιτος της δραματικής σχολής της Νέλλης Καρρά, η οποία και σκηνοθετεί την παράσταση, ο πρωτότοκος γιος του Αντώνη Καφετζόπουλου, μπαίνει στον χώρο, δίνοντας το πρώτο στίγμα μιας πορείας που δεν ακολουθεί την πεπατημένη….

«Δεν υπάρχει δουλειά κι ούτε είναι εύκολο να βρούμε», says, εξηγώντας την ανάγκη του για θέατρο: «Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πολλά πράγματα, κάποια χάλια κι άλλα, ελπίζω, better, ώστε να δώσουμε κι εμείς το δικό μας παρών. Ξέρω όμως πόσο δύσκολα είναι πλέον όλα». Η επιλογή αυτής της Ιστορίας του Αλμπι έχει την αφετηρία της στη σχολή του, αφού εκεί, μαζί με τον φίλο και συμμαθητή του Μάνο Στεφανάκη την είχαν επιλέξει στην πτυχιακή τους, στο πλαίσιο των σύγχρονων έργων. Τότε είχαν διαλέξει να ανταλλάσσουν τους ρόλους επί σκηνής _τώρα τους μοίρασαν ανάλογα και με τις ιδιοσυγκρασίες τους.

«Νομίζω ότι σε έργα όπως αυτό ο Αλμπι εξευτελίζει την κοινωνία. Ενδεχομένως ο περιθωριακός θα μπορούσε να είναι ακόμα και σπουδαίος συγγραφέας, αλλά η κοινωνία δεν του το επέτρεψε. Νομίζω ότι όλοι, εν δυνάμει, θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά, αλλά η κοινωνία μας χωρίζει. Ο Τσέρι και ο Πίτερ θα μπορούσαν να είναι και φίλοι….». Ο ίδιος άλλωστε πιστεύει ότι οι άλλοι μας φοράνε ταμπέλες και μας βάζουν σε ρόλους.

Με δεδομένη την οικειότητα που ανέπτυξε από μικρός με τον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου, λόγω του πατέρα του, ο Γιώργος Καφετζόπουλος στράφηκε στην τεχνική, με στόχο την επαγγελματική προετοιμασία για να αντιμετωπίσει την οθόνη και το σανίδι. «Το πιο σημαντικό είναι να μαθαίνεις. Κι εγώ προσπαθώ να είμαι ανοιχτός σ΄αυτό. Να ψάχνω, να μαθαίνω, να ακούωΑπ΄τον πατέρα μου σίγουρα θα έχω πάρει πράγματα, αλλά ουδέποτε μου έκανε μάθημα. Παρατηρώντας τον μάθαινα και μαθαίνω. Κι ίσως αυτή η χαλαρότητα που έχει στην αντιμετώπιση των πραγμάτων να με έχει επηρεάσει κι εμένα…. Πιστεύω σ΄αυτή τη χαλαρή προσέγγιση. Γιατί στην Ελλάδα είναι περίεργα τα πράγματα και κυρίως στην τέχνη. Είμαστε άφραγκοι παντού. Εχουμε ηθοποιάρες που δεν μπορούσε να τους δούμε γιατί είναι άφραγκοιΓι΄αυτό κι εγώ αφήνω τα πράγματα να παίρνουν τον δρόμο τους. Είμαι cool». Οσο για το ηχηρό του επώνυμο, μοιάζει να το έχει κι αυτό αντιμετωπίσει χαλαρά: «Έχει να κάνει με τους άλλους κι όχι με μένα. Οποιος είναι σοβαρός δεν ασχολείται μ΄αυτά τα πράγματα. Αλλά ποτέ δεν σκέφθηκα να το αλλάξω…..».

Μια τυχαία συνάντηση, ένα απόγευμα Κυριακής στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης: Ο Πίτερ είναι ένας επιτυχημένος εργαζόμενος οκογενειάρχης, αυτός που νομίζουμε ότι θα θέλαμε να είμαστε όλοι. On the contrary, ο Τζέρι, είναι ο μοναχικός τύπος που ζει στο περιθώριο της κοινωνίας. Σε μια προσπάθεια επικοινωνίας, ο Τζέρι θα εισβάλει στον μικρόκοσμο του Πίτερ και η ως τότε ισορροπία θα κλονισθεί. Μαζί της θα καταρρεύσουν και τα τείχη που χωρίζουν τους κόσμους τους ενώ οι δύο τους, σαν ζώα, θα θελήσουν να υπερασπιστούν μέχρι θανάτου την ύπαρξή τους. Το πρώτο έργο του αμερικανού συγγραφέα, αν και γράφτηκε το 1958, μοιάζει εξαιρετικά σημερινό. Ενας χρόνο μετά παίχτηκε για πρώτη φορά στο Schiller Theater Werkstatt του Δυτικού Βερολίνου. Ακολούθησε η Αμερική, το1960στο Provincetown Playhouse. Το «The Zoo Story» είναι ένα μονόπρακτο που διερευνά την μοναξιά, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία, σε έναν κόσμο που δίνει προτεραιότητα στην υλική υπόσταση του ανθρώπου. Το χαρακτήρισαν «κωμικό δράμα» με μαύρο χιούμορ και σασπένς: Παράλληλα είναι και μια τοιχογραφία της ανθρώπινης ψυχής, σε αναζήτηση ευτυχίας και ισοροπίας….
Μυρτώ Λοβέρδου

* THE IDENTITY OF THE SHOW
«Τhe Zoo Story» του Εντουαρντ Αλμπι. Direction: Νέλλη Καρρά. Translation: Ιφιγένεια Ντούμη. Ηχητικός σχεδιασμός: Ανρί Κεργκομάρ. Σχεδιασμός φώτων: Θωμάς Οικονομάκος. Kinesiology, Σκηνική Πάλη: Θάνος Δερμάτης. Photos: Γιάννης Καλογρίδης. They play: Γιώργος Καφετζόπουλος, Μάνος Στεφανάκης
* WHEN & WHERE
θέατρο Beton 7, Πύδνας 7, tel. 210-7512.625
Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη ως τις 10 April, at 21.15
Tickets 10 euro

Source : tovima.gr

Panos Mouzourakis : Dyslexia and love for Solomou

To Petro Kostopoulos spoke o Panos Mouzourakis, in "Night» of Friday.

Panos Mouzourakis revealed how he lived the first years of his return from Switzerland, where he was born, in Greece: "When I came with my family from Switzerland, because everyone was listening “Switzerland” and they kind of looked, I thought I was rich. Sure, then I saw that we had left with the same breeches and had returned with the same ones, but we also had the stamp of Switzerland on it, which gave a prestige. Of course, this also made communication with the other children more difficult!». Still, Panos Mouzourakis admitted that he was not a good student at all, adding that he recently discovered he has a form of dyslexia.

How is he dealing with the financial crisis himself?; "I don't know... The truth is that I have no idea! Not like I don't care, I'm just rather confused about this whole situation, because repeated changes are made. It is a time when religion is judged, the society, the policy, if it's our fault, if everything we believed for so long and so on and so on are to blame. I'm in this general mess too. I believe that many beautiful things will come out but certainly not through a political system. It is an internal change that will occur, perhaps from the crisis we are currently going through, which can be very creative after all. In such difficult times, the beautiful plays were written, the musical, the beautiful paintings. Movements are being created and we are moving forward," said Panos Mouzourakis.

End, about what made him fall in love with Maria Solomou he stated: "It is there is the inexplicable… It's something you can't translate. It is something that moves, the energy it leaves in space", while concerning that which of “it breaks” he said to his partner: "The insecurities that make me constantly feel the need to prove that I'm not a little".

Source : yupi.gr

Alexandros Rigas : The new series and the "divorce" with Dimitris Apostolou

In "TV Ethnos" magazine, Alexandros Rigas spoke about his new series entitled"The Sin Of My Mother" which premieres next Wednesday on ANT1, as well as for his rumored professional divorce with his longtime partner, Dimitris Apostolou.

For his return to the Amarousi channel (the last time he worked with the station was with the TV series “The Stables of Erietta Zaimi”) he stated: "I'm not going back anywhere! There are two channels, I sometimes work at one, when to the other. It is important that there is work in all this wild situation that prevails", while for his financial rewards, in the midst of an economic crisis, he admitted that he "put water in his wine".. "The situation has become nightmarish and frustrating! […] I'll be honest with you! Based on my last job, have “fall” 65%. And I'm not exaggerating. But I preferred it to being off TV," he added.

While he categorically denied the rumors that the new TV series he signs on behalf of ANT1 "The Sin of My Mother" was initially proposed to Mega, which rejected her, Alexandros Rigas admitted that there were some financial problems in the production of the series: "Yes. Indeed, there was initially a problem with payments, while we were assured that everything would go smoothly. They stopped filming for a week, but then what needed to be done was done and we are moving forward!he stated.

End, for those who mentioned that the fact that he does not collaborate in this series with his writing other half, Dimitris Apostolou, means that the two of them got “divorce” professionally, stressed: "This is one more “radio arbula”! Dimitris and I always do theater together, this time we have uploaded our projects “Girls in black” and “Long live Greek children”, but we also created television separately. We didn't get a divorce!».

Source : yupi.gr