It opens with a subsidy 2 million. dollars from the Australian government

A subsidy of two million Australian dollars for the construction of a Greek Cultural Center in Melbourne will be granted by the Australian government according to an announcement signed by the Prime Minister of the country Mrs. Julia Gillard, the Minister of Culture Mr. Simon Crean and Parliamentary Secretary for Immigration and Multicultural Affairs Mrs Kate Lundy.

The news was first announced by the Prime Minister of the country last Saturday at an event in the context of the Greek festival "Antipodes" in Melbourne.

The new cultural center will be located in the heart of Melbourne's Greek community and will be housed in a multi-purpose space in the city's Central Business District. "The modernized space will house the proud history of the Greek community, will showcase valuable archives created over the decades and host special exhibitions and performances”, stated in the announcement. "It will also provide assistance to members of the Greek community through programs implemented by the Greek Orthodox Community of Melbourne and Victoria".

"The center will symbolize the enormous contribution of the Greek-Australian community to Australian society and will highlight the special cultural and historical ties between Greece and Australia," the announcement continues..

Australia has changed significantly over the past two decades and the multicultural makeup of its population is greater than ever. "As a government we recognize the important contribution of the Greek community. Our nation has been enriched by the contribution of generations of Greeks who settled in Australia, they raised their families and built strong communities here. Greek-Australians have played an important role in our national history and Greek culture has been a source of inspiration for the arts, the letters, the academic knowledge and the architecture" is noted in the announcement, which ends: “As the Australian Government prepares to announce its first National Cultural Policy, this new center will help highlight Australia's multicultural heritage. The height subsidy 2 million Australian dollars from the Australian Government demonstrates our commitment to deliver programs that empower the nation's cultural diversity".

Source : tovima.gr

On Friday at 15.00 the funeral, from the Amarousiou cemetery.

The well-known and much-loved actor Vassilis Tsivilikas passed away on Wednesday morning, in age 70 years, during his transfer to Sismanoglio General Hospital where he was rushed with severe chest pain. He breathed his last in the ambulance, shortly after seven in the morning, from a heart attack.

As the director of the Sismanoglio Hospital reported to Mega, attempts were made to revive him inside the ambulance, while the same attempt was made on 40 minutes and from the hospital doctors without finally succeeding.

Vassilis Tsivilikas was born in Thessaloniki in 1942. Even from school, his teachers urged him to turn to the theater. Despite the fact that he entered English Literature, decided to go down to Athens and take exams at the Drama school of the Art Theater – he didn't pass there but at the school of Pelos Katselis from where he graduated.

It first appeared in the theater 1965 and a little later he finally collaborated with Karolos Koon and the Art Theater. His first film appearance, in the early 70s, was in Alekos Sakellariou's movie "My aunt the hippie". Since then he has participated in several films, while his presence in the theater was constant.

Thiasarchis has been performing every year on stage for many years, in comedies, Greek and foreign, where he directed and starred. This year, for the second season he played in the comedy "Bicycle Life" together with Yiannis Bostanzoglou, Petros Xekoukis et al.

Vassilis Tsivilikas, a naturally comedic actor, enjoyed great success both in prose and in the revue. He was married and had two children.

In a statement, the Ministry of Culture states: "Vassilis Tsivilikas served the theatrical art for a long time with consistency and ethics and was especially loved by the public".

Τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του ηθοποιού έστειλε και ο δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης. «Ο αδόκητος θάνατος του ηθοποιού και κορυφαίου κωμικού Βασίλη Τσιβιλίκα αποτελεί μεγάλη απώλεια για τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο. Υπηρέτησε αγόγγυστα την ελληνική επιθεώρηση, προσφέροντας γέλιο και χαρά».

Η κηδεία του Βασίλη Τσιβιλίκα θα τελεστεί στις 3 το μεσημέρι της Παρασκευής από το νεκροταφείο Αμαρουσίου.

Συγκίνηση και θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο

Συγκλονισμένος από την είδηση του θανάτου του Βασίλη Τσιβιλίκα δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ηθοποιός, George Constantine. «Δεν περίμενα κάτι τέτοιο. Ηταν ένας άνθρωπος υγιέστατος. Δούλεψα μαζί του τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ηταν ένας σπουδαίος θεατράνθρωπος. Ενας άνθρωπος που θαύμαζα για το κουράγιο, τη δύναμη και τα πιστεύω του, τα οποία τα υποστήριζε πάρα πολύ. Ο Βασίλης Τσιβιλίκας ήταν ένας άνθρωπος “ταμένος” στο θέατρο, ήταν όλη του η ζωή. Λυπάμαι γιατί πραγματικά για εμάς είναι μια μεγάλη απώλεια».

Για τον Βασίλη Τσιβιλίκα μίλησε και ο Γιώργος Παρτσαλάκης: «Ηταν άνθρωπος με κουλτούρα, μορφωμένος, με πολύ χιούμορ, γνώστης του θεάτρου, με ανθρωπιά. Ο Βασίλης και η γενιά του υπήρξαν στηρίγματα για τους νέους ανθρώπους. Είχαμε και κάτι άλλο κοινό. Είχαμε τελειώσει και οι δύο τη Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Και ο Κατσέλης μάς δίδασκε πρωτίστως να είμαστε συνάδελφοι και εκτός σκηνής. Ο Βασίλης είχε ήθος και πάνω και κάτω από τη σκηνή».

Ευγενικό, δραστήριο και πάντα αισιόδοξο περιγράφει τον κωμικό ηθοποιό ο Σπύρος Μπιμπίλας. «Αγαπούσε πάρα πολύ τους νέους ανθρώπους, εργάτης του θεάτρου και κύριος με Κ κεφαλαίο. Έχω συγκλονιστεί γιατί ήταν τόσο αναπάντεχος ο χαμός του, ήταν δραστήριος και μες στα πράγματα. Αν και δεν είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε ποτέ, γνωριζόμασταν πάρα πολύ καλά και η επαφή μας ήταν πολύ συχνή. Ο θάνατος του ήταν ένα ξαφνικό γεγονός το οποίο μας έχει όλους σοκάρει».

The story of Peter Pan directed by G. Kalantzopoulos at KTHBE

And who hasn't dreamed, like peter pan, to never grow up; Who, he really didn't want to remain a child and, why not, to move to the land of Never-Never; That is why the story of Peter Pan remains eternally charming for adults and children. It is no coincidence that he returns to the scene, this time of the State Theater of Northern Greece, to charm her audience again. Based on the play by James Matthew Barry, the show is staged by Yiannis Kalatzopoulos, who also wrote the text.

After re-reading the original, after seeing and re-watching the animated films but also with actors, after flipping through comics, Yiannis Kalatzopoulos, as he says "I recalled to my memory what,what had i seen, i had heard, or I had thought about’ this unlikely bobber who didn't want to grow up, I talked to educators and psychologists and at some point I felt ready to go’ start". Thus his arrangement began to take shape. He admits he struggled because the myth is so powerful, so charming. Don't forget that on the journey that Peter Pan suggests we follow him, takes us to Neverland, where pirates live, fairies, mermaids and Indians while gold dust helps solve our problems…

"So I decided to leave too, and go myself to the land of Never-Never", points out, “so I can meet the Lost Children and the Pirates. Without thinking about it, I left my coffee half finished and ran to wash up, to comb my hair, and then start the journey…». And so, somewhere between the land of Peter Pan and the “unknown and magical land that dwells within us, the show was made", he concludes and invites us to follow him.
The text and direction are by Yiannis Kalatzopoulos, the sets and sets and costumes by Katerina Papageorgiou, the music of Giorgos Kazantzis, the choreography of Katerina Andriopoulou, the videos of Yiannis Piralis, the musical teaching of Nikos Voudouris and the lighting of Tasos Dailidis. They play: Thanos Feretzelis, Ioanna Payatakis, Yannis Kalantzopoulos, Eva Oikonomou-Vamvaka, Lucia Vassiliou, Thanasis Dislis, Christos Stylianou, Marianna Tandou, Yannis Tsatsaris, Yannis Tsiakmakis, Anne Tsolakidou, Marina Hatziioannou.

"Peter Pan" at the Royal Theatre – White Tower Square. The premiere of the show will be given on Sunday 4 Of March. For the public, the performances will be given every Sunday at 11.00 and on 15.00. For reservations: 2315 200200.

Source : tovima.gr

Series of live events, book presentations and photo exhibition

A series of four events on the theme of the relationship between Jazz and Literature and a jazz photography exhibition will be hosted at RIFIFI restaurant-bar (Emm. Benaki 69A, Expiration)  every Thursday in March. The aim of the events is the presentation of literary books inspired by jazz or books that reflect the aesthetic climate of the musician of this genre. The presentation of the books is accompanied by live music from jazz groups and singers.

The books to be presented are 'Who Still Listens to Jazz;» (Cedar) of John N. Bascozu (1 March). It is presented by the author himself and the band Swing Shoes plays with the participation of the singer Irini Dimopoulou. The second book to be presented (8 Of March) it is probably the best text that talks about jazzmen who wrote history, that of Geoff Dyer “And yet, nicely…» (Papyrus). Presented by Thanasis Minas and performed by the band Human Touch. The third book to be presented (15 Of March) is the "Marseille Trilogy" Jean – Claude Izzo (City), which reflects the jazz atmosphere of the detective book. Presented by Giorgos – Ikaros Babasakis and the band John Floros plays- Music soup. The month will close with the presentation (22 Of March) of Jack Kerouac's book Peak (Attempt), indicative of the love the beats had for jazz. Presented by Thanasis Minas and G. Micky Pantelus plays Basque.

At the RIFIFI site, the photo exhibition "Jazz moments" by Andreas Zaharatos with photos of Greek and foreign jazz artists who gave concerts in our country is presented throughout the month.

All events start after 10pm.

Details of the books that will be presented:

THURSDAY 1 MARCH

Yannis N. Bascozos – Who still listens to jazz?; and other strange stories

Cedar, 2011

(the author presents it)

"Music is your experience, your thoughts, your wisdom, if you don't live it, it will not come out of your horn", said Charlie Parker.

Οι περισσότερες ιστορίες σε αυτό το βιβλίο ακολουθούν την αντίστροφη φορά: η εμπειρία, οι σκέψεις, οι πράξεις των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν διαμορφώνονται, κατά έναν ανεξήγητο λόγο, μέσα από τις μουσικές.

Μουσικές πολλών ειδών που γίνονται αφηγηματικό πεδίο πάνω στο οποίο κυλούν ιστορίες ανθρώπων καθημερινών.

Ιστορίες που μιλούν για παράταιρες φιλίες, δύσκολες σχέσεις, ξαφνικούς, μικρούς και άλλοτε προδομένους έρωτες, μικρές κακίες, μεγάλες προσδοκίες. Ιστορίες για ανθρώπους που βγάζουν τη γλώσσα σ’ The,τι δεν ταιριάζει με αυτούς και για άλλους, που είναι οι πιο πολλοί και υποχωρούν μπροστά σε μια κοινωνία που απλώς τους ανέχεται.

Ανάμεσα στις ανθρώπινες συμπληγάδες, άλλοτε κυρίαρχη, άλλοτε συνοδευτική, ακόμα και σιωπηλή, λάμπει, everything, η μουσική.

THURSDAY 8 MARCH

Geoff Dyer – And yet, nicely… Ενα βιβλίο για την τζαζ

μετάφραση: Δανάη Στεφάνου

Papyrus, 2008

(το παρουσιάζει ο Θανάσης Μήνας)

Λέστερ Γιανγκ, Θελόνιους Μονκ, Μπαντ Πάουελ, Μπεν Ουέμπστερ, Τσαρλς Μίνκους, Αρτ Πέπερ, Ντιουκ Ελινγκτον, Ντίζι Γκιλέσπι…: ο συγγραφέας φιλοτεχνεί πορτρέτα δημιουργών που σφράγισαν με τη μουσική τους την εξέλιξη της τζαζ. Το ρήμα «φιλοτεχνεί» χρησιμοποιείται στην κυριολεξία του· ο Ντάιερ δεν παραθέτει απλώς βιογραφικά στοιχεία, ούτε αναπτύσσει με τη γλώσσα του μουσικοκριτικού κάποιες θεωρητικές απόψεις για το έργο τους, αλλά καταφεύγει στη μυθοπλασία και στην ποιητική γλώσσα για να μπορέσει να αναπλάσει τον βιωματικό χώρο στον οποίο γεννήθηκε η μουσική τους. Αποδεχόμενος ότι η τυπική κριτική, ως διαμεσολαβητής μεταξύ του δημιουργού και του ακροατή, λειτουργεί συνήθως ως ένα απλό υποκατάστατο που αδυνατεί να αναδείξει την ουσία, την ψυχή του έργου, ο Ντάιερ μιλάει για την τζαζ με τον τρόπο του δημιουργού, συνδυάζοντας την κριτική και τη μυθοπλασία.

Ο Ντάιερ «γράφει» σαν ένας μουσικός της τζαζ: η πρώτη ύλη που χρησιμοποίησε είναι ρήσεις μουσικών, πληροφορίες για τη ζωή τους από διάφορες πηγές, μα και φωτογραφίες μουσικών στη σκηνή. Αυτές είναι οι «σταθερές» του, που λειτουργούν όμως ως αφετηρία ενός δημιουργικού αυτοσχεδιασμού ο οποίος τον οδηγεί στο χώρο της μυθοπλασίας, κατά τον ίδιο τρόπο που ένας μουσικός της τζαζ στηρίζεται στις «σταθερές» της μουσικής του παράδοσης για να αυτοσχεδιάσει. Αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιεί το φωτογραφικό υλικό: «παρόλο που απαθανατίζει μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, η βιωμένη διάρκεια της εικόνας επεκτείνεται αρκετά δευτερόλεπτα πριν και μετά από αυτή την ακινητοποιημένη στιγμή για να συμπεριλάβει […] The,τι μόλις συνέβη ή ό,τι πρόκειται να συμβεί…» Ο Ντάιερ μετασχηματίζει λοιπόν εικόνες, ήχους και πληροφορίες σε τέχνη του λόγου για να βοηθήσει τον αναγνώστη -που κάποιες στιγμές νιώθει ότι γίνεται ακροατής, ότι «διαβάζει ήχους»- να αφουγκραστεί την ψυχή του Λέστερ Γιανγκ, του Θελόνιους Μονκ ή του Μπαντ Πάουελ, να «ακούσει» την ψυχή της τζαζ.

THURSDAY 15 MARCH

Ζαν – Κλωντ Ιζζό – Η τριλογία της Μασσαλίας

(Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας. Το τσούρμο. Soléa)

μετάφραση: Ριχάρδος Σωμερίτης, Αλέξης Εμμανουήλ

City, 2011

(το παρουσιάζει ο Γιώργος- Ικαρος Μπαμπασάκης )

Με τον τίτλο «Η τριλογία της Μασσαλίας» επανεκδόθηκαν σε έναν τόμο τα μυθιστορήματα του Ζαν-Κλωντ Ιζζό «Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας», «Το τσούρμο», «Solea», με ήρωα τον Φαμπιό Μοντάλ, αυτόν τον ευαίσθητο αστυνόμο, απόγονο μεταναστών, εχθρό της βίας, που αγαπά την ποίηση, την τζαζ, το ψάρεμα, τις γυναίκες και την πόλη του, τη Μασσαλία: μια πόλη σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, το μεγάλο λιμάνι της Γαλλίας.

Η Μασσαλία, με το λιμάνι και τους ανθρώπους της, τους δρόμους και τα κορίτσια της, εκεί όπου διασταυρώνονται γάλλοι ρατσιστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, φανατικοί ισλαμιστές, ενώ η σκιά της Μαφίας απλώνεται παντού, αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για νουάρ ιστορίες.

Και ο ήρωας, γεμάτος αμφιβολίες για τον εαυτό του, πάντα αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος, συνεχίζει την περιπλάνηση του στους δρόμους της χαμένης αθωότητας. Παλεύοντας μεταξύ νοσταλγίας και ανταρσίας, δρα για χάρη της συντροφικότητας και της φιλίας με την ίδια πάντοτε ανθρωπιά.

Ο Ιζζό, τέκνο της «λαθρομετανάστευσης» κι αυτός, όπως και ο Ζιντάν, χάρισε στην πόλη του κάτι που η πόλη του τού ανταποδίδει τώρα με αγάπη και ευγνωμοσύνη: μια νέα εικόνα, μια νέα ζωή. Εναν μύθο. «Ζηλεύω τη Μασσαλία. Πολύ θα το ‘θελα να βρω μια μέρα το μπαρ του Φονφόν -καλή του ώρα- και να του φωνάξω: “Patron, un pastis!”». Στη μνήμη του Ιζζό.

THURSDAY 22 MARCH

Τζακ Κέρουακ – Pic

μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς

Attempt, 2008

(το παρουσιάζουν ο Γιάννης Μπασκόζος και ο Θανάσης Μήνας)

Ο μικρός Πικ το σκάει με τη βοήθεια του μεγάλου του αδελφού από το σπίτι της θείας του στη Βόρεια Καρολίνα. Πηγαίνουν στη Νέα Υόρκη, και από εκεί καταλήγουν στην πολυπόθητη Καλιφόρνια. Ο Τζακ Κέρουακ μοιάζει να αναπολεί το ρομαντισμό της παλαιάς αμερικανικής παράδοσης, και να της παραδίδει το τελευταίο του συγγραφικό τέκνο: ένα καινούριο είδος Χάκλμπερρυ Φινν, που αποτελεί ένα ήδη ολοκληρωμένο, τελειωμένο στιγμιότυπο της αμερικανικής αναζήτησης.

Το κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αμερικανικού μηδέν ή αλλιώς του ατελέσφορου της απόπειρας διαφυγής από τον εφιάλτη του Μπαρμπα-Σαμ.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις ομοιότητες με την πορεία της ζωής τού ίδιου του Τζακ Κέρουακ . Οι σταθερές του απόκληρου, του δρόμου, της τζαζ και της λατρείας του αμερικανικού τοπίου παραμένουν.

Source : tovima.gr

Performances based on his texts continue in theaters inside and outside of Athens

If the 2011 it was dedicated to Alexandros Papadiamantis, due to the centenary of his death (3/1/1911), the 2012 it seems to be a continuation of the anniversary. At least this is proven through the ever-increasing number of performances staged on the Athenian stages or repeated in and outside the capital, as is the festival "Dream on the wave" which will (again)is premiering, this time at the Acropolis Theater, at 13 Of March, with Thanasis Sarandos. A little earlier, at 3 "Dark Tales" begins in March, a performance based on three dramatized short stories of his edited and directed by Stamatis Bandouna.

"I think especially in this day and age, with the economic but above all the moral crisis, the search for the lost Greek identity is what stimulates the viewer above all. He wants to see and hear the Greek language. He wants to remember that in addition to debt, Greece has also produced people who touched our souls very deeply", says Thanasis Sarandos who directs "Dream on the Wave" and performs the monologue. "The world seeks the purity and truth of Papadiamantis", adds as his experience of the Skiathite poet begins with his engagement with the "American, which he uploaded three years ago, a show that recently completed its cycle. “I noticed that if the audience was older in the beginning, little by little, more and more young people began to come".

Takis Chrysikakos is aimed at viewers of all ages as well as high school students, through "The flower of Gialos", one of the top short stories of Alexandros Papadiamantis turned into a theatrical monologue by Errico Belier. The performance directed by Mania Papadimitriou, has taken to the stage of the Anesis theatre, and will be played for two more weekends (25-26/2 and 3-4/3, at 18.00). "We also give some shows for high school students, who also taught him. I admit that to such a difficult audience as teenagers, not even a whisper is heard. Even their teachers are surprised by the behavior of the students", says the actor who bows to Papadiamantis' linguistic richness "with the 13.500 words, at a time when young people talk to few". And in times as difficult as our current ones, I feel like I'm resisting by letting the richness of Papadiamantis be heard".

Since its inception, the theater season 2011-2012 defined by a series of works by Papadiamantis: Αρχής γενομένης από τη «Φόνισσα» που επέλεξε για να σκηνοθετήσει ο Στάθης Λιβαθινός στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, με την Μπέττυ Αρβανίτη. Τη «Νοσταλγό» προτείνει η σκηνή της Eλεύθερης Εκφρασης, στη σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη με τη Μαίρη Ιγγλέση, ενώ ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης συνεχίζουν, until 28 February, με τους «Φτωχούς και Αγιους», μια σύνθεση από διηγήματά του που διασκεύασαν (στο θέατρο Βασιλάκου).

End, «Οι έµποροι των εθνών» που ανέβηκαν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, μετακόμισαν στη Θεσσαλονίκη και τώρα παίζονται στο θέατρο Αυλαία. Την παράσταση της ομάδας OΠΕRA σκηνοθετεί ο Θοδωρής Αµπαζής «Αληθινός, είχε απαξιώσει το χρήμα και τις υλικές αξίας. Μαχητής για τα ελληνικά ήθη και την ελληνική ταυτότητα, με λόγο πολιτικό, εκφράζει και σήμερα την εποχή μας. Αλλωστε», θυμίζει ο Θανάσης Σαράντος, «είχε ζήσει τη χρεοκοπία επί Τρικούπη και τη σπατάλη στην προετοιμασία της Ολυμπιάδας». Ο tempora o mores…..

Source : tovima.gr

Eminent Byzantine scholars react to the construction of a multi-storey building in their place

The mobilization is unprecedented in Turkish history 50 of prominent Turkish Byzantine scholars for the protection of the history of Constantinople on the occasion of the construction of a multi-storey building on the Byzantine walls of the city. The scientists, specialists in Byzantine history, art, of architecture and archeology appeal to the officials and residents of Istanbul to prevent the destruction of its historical heritage. Because as they mention in their text "The underground and above ground monuments of Roman, Byzantine and Ottoman period located in the old city do not belong only to Turkey. As can be seen from their presence on the list of World Heritage Sites, they are important for the whole world".

The issue concerns the Sultanahmet area, σε ένα οικοδομικό τετράγωνο της οποίας, όταν κατεδαφίστηκαν τα νεώτερα κτίσματα πριν λίγους μήνες, στα θεμέλια τους ανακαλύφθηκαν τείχη που ανήκουν στη Βυζαντινή και Προβυζαντινή περίοδο. Παρά την αντίθετη αναφορά όμως του Αρχαιολογικού Μουσείου Κωνσταντινούπολης για το θέμα τον περασμένο Δεκέμβριο, από τις αρχές Φεβρουαρίου άρχισε κατασκευή ενός πενταόροφου κτιρίου στον χώρο. Αντίθετη γνώμη είχε και η Επιτροπής Προστασίας ενώ οι υπεύθυνοι του δήμου Φατίχ όπου ανήκουν τα οικόπεδα διενήργησαν επανειλημμένως ελέγχους και το εργοτάξιο σφραγίστηκε δύο φορές. Παρ΄ όλα αυτά, η ανέγερση του κτιρίου συνεχίστηκε. Νέα απόφαση, αυτή τη φορά από το υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας με ημερομηνία 8 επέβαλλε την κατεδάφιση της νεοαναγειρόμενης οικοδομής. Το αν θα γίνει είναι άγνωστο, όπως άγνωστη είναι και η τύχη των τειχών που μάλλον καταστράφηκαν. «Στο μέλλον, η πρωθύστερη προβολή της σημασίας ενός θέματος αντί για την προσπάθεια επίλυσης κατόπιν εορτής θα εμποδίσει την καταστροφή κι άλλων ιστορικών έργων», επισημαίνουν οι επιστήμονες, οι οποίοι αναφέρουν επίσης:

«Ιδιαιτέρως η περιοχή του Σουλντάναχμετ πρέπει να προστατευθεί περισσότερο επειδή φιλοξενεί έργα που αντιπροσωπεύουν τα θρησκευτικά και πολιτικά κέντρα της Βυζαντινής και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όλες οι οικοδομικές δραστηριότητες σ’ αυτή την περιοχή πρέπει να επιθεωρούνται με την ενεργή συμμετοχή και την επιστημονική συμβολή των τοπικών αρχών, των μουσείων, των επιτροπών προστασίας και των ακαδημαϊκών. Η ιστορική κληρονομιά της Κωνσταντινούπολης δεν πρέπει να πέσει θύμα της απληστίας των ανθρώπων και της αδιαφορίας των αρχών».

Source : tovima.gr