Documentary film production workshop with Greek and German students during the crisis

What could be the result of a collaboration between Greek and German students?, the common characteristic of which is that they prefer to see the world through the lens of the camera; What would the Greek children like to show the Germans from their country; But also what would the Germans like to show the Greeks from their own country;
 
Questions like the above have been put on the table for a few months now through an ambitious plan of "cultural cooperation and exchange of hospitality" between Greece and Germany. Greeks in Germany and Germans in Greece under the veil of support of the Creative School in Bergis Gladbach, Germany (in collaboration with the Screenagers creative network), of the Goethe Institute of Athens and Story Doc, of the Greek educational institute for the promotion of the documentary.

Six German kids from Bergis Gladbach, Cologne and six Greek kids from Athens (ages range from 15 to 20 years) shared endless hours in Athens and Bergis Gladbach for a joint exploration of their countries. The results are recorded by their cameras. Everyone's goal is to reveal unknown aspects of Greek and German life and reality in the time of the economic crisis.

In order to find the children who would represent Greece, visits were made to 22 schools of the Attica basin (indicatively the Zografou High Schools, Byron, Keratsini and Nea Ionia). During the seminars that followed in four schools (20 children per school), the "tremendous awareness of children in machines of digital capabilities" was noticed, said Mr. Costas Spyropoulos of Story Doc, who co-directed the seminars. “It was incredible to see how perfectly the children handled valuable cameras 27.000 euro". The children were selected based on the script they had written, while the production direction of the overall program is Dieter Bongaardz, German screenwriter, documentarian and writer and his compatriot Vera Scheffler who runs the film institute in Greece and Germany. From the Greek side, the participation of the Goethe Institute is extremely important for the successful development of the project thanks to the tireless efforts of Mrs. Sofia Michailidou and the cultural events manager Mrs. Juliane Steiner.

Euro crisis and debt relief articles are multiplying at an alarmingly rapid rate and with them buried memories, prejudices and intolerances come alive again. The historical memories and experiences of the two world wars come to the fore, with the Germans once again playing a dominant role in a ruthless economic war that we now experience on a daily basis. Opinions and attitudes favor the generation of new conflicts. But also collaborations.

In yesterday's (Monday 20 February) presentation held at the Goethe Institute, Greek and German children participating in the process spoke to representatives of the press about their effort. "We are together to find a common language" characteristically said 18-year-old Michael. "We are not talking specifically about Merkel but we are working together and that is the important thing".

"We all know what's happening in Greece because the Mass Media take care of it," 15-year-old Anastasia told us. “But the news of civilization does not travel. It wouldn't matter to talk about Merkel. Better to learn what you don't know than to reproduce what you do know".

Therefore, the unknown aspects of the social life of both countries were in the priorities of the four-member teams who undertook the creation of the films. The ultimate goal of the effort is mutual understanding and contribution to an inter-ethnic/intercultural dialogue in order to overcome prejudices, misinterpretations, even hostilities, which are cultivated, sometimes exaggerated in the public sphere by opinion leaders and individual media outlets.

The first and second films were shot in Germany. At one, through the personal stories of two young people we follow the events in a house under occupation in Cologne. The second film shot in Germany concerns the activities of a musical band created by second-generation Spanish immigrants with Cuban roots.. Their parents were in their thirties during the Spanish Civil War when they immigrated to Germany.

The subject of the third film is the meeting itself 12 children who program. The first part of it was shot in Germany and the second will be shot here by the same group. The core of the second part will be the revelation to the Germans of how hard a 17-year-old Greek student works while trying to enter the University.

Future film plans to be shot in Greece will be a film about an astronomer set against the backdrop of the Observatory, one for the case of a teacher who teaches hearing impaired children free of charge and one for the construction of the footbridge in Kifissia at the height of the College from the voluntary work of the students and donations from the family who lost their child at the same spot.

"We went to Germany to dispel stereotypes," said 16-year-old Marianna. "To show that we can do things together".
The recent events in the center of Athens with the destruction of the Atticon hall and other buildings, they did not discourage the children. On the contrary, one of the projects they would like to work on is a film about the buildings between Syntagma and Omonia. "The attack on the halls brought out a different one “quality” violence," said 21-year-old Ruben, one of the oldest children in the group.

What does Greek mean to Germans and what does the opposite mean?; "We cannot judge two nations by the behavior of two heads of state, i.e. two people" believes Anastasia. "Things must be said objectively. Judgments should be everyone's business." For Michael, however, "Greeks have ugly gray buildings, but inside you are colorful. On the contrary, we have beautiful buildings but inside we are gray".

"I have heard of the Germans that they are arrogant, narrow-minded, with absolute ideas for the Greeks" says 15-year-old Eleni for her part. “Gee’ they think that all Greeks are lazy, irresponsible and thinking only of their own interests".

Maybe with this joint effort, some will begin to think differently.

Source : tovima.gr

"Congratulations, Gentleman" ("Congratulations, Sir"). Monday noon on the fourth floor of the "heart" of the Festival, in the Berlinale Palast hall. Vittorio Taviani takes out his briefcase and says the above words to me as he shakes my hand tightly as he bids me farewell. Our interview with his brother Paolo has preceded.
The inseparable duo of veteran Italian creators ("Father Master", "Chaos", "Alonzanfan") was in Berlin for the presentation and promotion of the movie "Caesar Must Die". But when they heard that someone from the small group of journalists in front of them was Greek, showed undivided interest. «The Greece, the Greece…Vittorio murmured plaintively.

It had only been a few hours before the night Athens turned into hell. The nightmarish images had been beamed across the planet and the Taviani were aware, like everyone else. "A lot of bad things in Greece at this time" Paolo Taviani told me. “I still mourn the good man, my very good friend, this great director and man, Theodoros Angelopoulos. And now this disaster… In Italy we are afraid. We are afraid of what we see happening in Greece and what we cannot predict will happen. Maybe I'm naive, but I still believe in Europe, in the European Union and in the capacity of this institution, through capital and banks, to solve the problem of debt and the financial crisis".

"Spain's position is worse"
This year in Berlin, every time you said you were from Greece, the looks were changing. Αλλοι έκαναν χιούμορ (μαύρο), άλλοι έπαιρναν ύφος θρηνητικό, άλλοι απορούσαν που με έβλεπαν εκεί, ενώ κάποιοι ήταν της γνώμης ότι η Ελλάδα υπήρξε ο εύκολος στόχος, ο αδύναμος κρίκος, the scapegoat of the European Union.
Talking to Spanish actor Juan Diego Boto, who played the inquisitor in "El Greco" by Yiannis Smaragdis (and whom we will see in the latter's next film "And God Loves Caviar"), I was surprised by the severe criticism he leveled at his own country: «Η θέση μας είναι χειρότερη από τη δική σας, γιατί σήμερα στην Ισπανία η γνώμη του λαού δεν μετρά καθόλου» είπε ο Μπότο φέρνοντας ως παράδειγμα την απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης να εντάξει η χώρα του στο Σύνταγμά της τον έλεγχο του ελλείμματός της.
«Το Σύνταγμα της Ισπανίας απαγορεύει τις αλλαγές αν δεν ψηφιστούν από τον λαό. Αυτό που έκαναν λοιπόν ήταν να αλλάξουν το Σύνταγμα έτσι ώστε να μη χρειάζεται να ρωτηθεί ο λαός. Αλλαξαν το Σύνταγμα για να μπορούν… να αλλάζουν το Σύνταγμα. Μετά από αυτό σταμάτησα να πιστεύω σε ένα σύστημα απάτης».

«Η μόνη λύση, να καούν οι δρόμοι»
«Η γνώμη μου είναι ότι η κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην κατάρρευση και του καπιταλιστικού» μου είπε ο γερμανός σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτσχολντ, ο οποίος επίσης διαγωνιζόταν με την ταινία «Barbara», την ιστορία μιας ανατολικογερμανίδας γιατρού (Νίνα Χος) που είναι αποφασισμένη να διαφύγει στη Δύση. «Η μόνη πραγματική ευκαιρία για να αλλάξουν τα πράγματα και να πεθάνει το σάπιο σύστημα που δεν ταλαιπωρεί μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρο τον κόσμο βρίσκεται στα χαμηλά στρώματα, στον ίδιο τον λαό. Αυτή όμως θα είναι μια πολύ αιματηρή επιχείρηση και ο κόσμος τη φοβάται, όπως τη φοβάμαι και εγώ».

Ο Πέτσχολντ πάντως είναι υπέρ των ακραίων διαδηλώσεων στην Ελλάδα. «Πρέπει να καούν οι δρόμοι, αυτή είναι η μόνη σας ευκαιρία» είπε αναφερόμενος στα γεγονότα της περασμένης Κυριακής. «Είδατε πώς αντέδρασε το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας; Είναι εναντίον της καταπίεσης που δέχεται η Ελλάδα. Εμείς οι Γερμανοί πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη απέναντι στους Ελληνες. Οι εργάτες πρέπει να σταθούν στο πλευρό των εργατών. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος κρατών αλλά μια ένδειξη αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργάτες όλων των λαών».

«Η απελπισία δεν αποτελεί επιλογή»
Το θετικό μέσα σε όλη αυτή τη δυσοίωνη κατάσταση είναι ότι μια ταινία που μιλάει ελληνικά εκπροσώπησε τη χώρα μας στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 62ου Φεστιβάλ Βερολίνου. Τα «Μετέωρα» του Σπύρου Σταθουλόπουλου, συμπαραγωγή Ελλάδας / Germany, αναφέρονται στον έρωτα ενός μοναχού και μιας μοναχής των Μετεώρων (Τέο Αλεξάντερ – Ταμίλα Κουλίεβα). «Ο καθένας έχει την άποψή του για την κρίση» είπε ο νεαρός σκηνοθέτης μιλώντας στους δημοσιογράφους. «Εγώ μπορώ να είμαι αντικειμενικός μόνο όταν βλέπω και ακούω ό,τι γίνεται μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Τα αυστηρά μέτρα λιτότητας έχουν επηρεάσει τους πάντες στην Ελλάδα, γεγονός που βίωσα βλέποντας τη σύνταξη της γιαγιάς μου να μένει μισή. For’ αυτό και αποφάσισα να της δώσω έναν ρόλο στην ταινία μου» κατέληξε προκαλώντας αρκετά γέλια στην αίθουσα. Αναφερόμενος στη δυσάρεστη φάση που περνά η Ελλάδα ο Τέο Αλεξάντερ στην ίδια συνέντευξη είπε την πιο ελπιδοφόρα κουβέντα. Ο ηθοποιός, ο οποίος αυτή την περίοδο κάνει καλή καριέρα στην Αμερική (παίζει ένα από τα βαμπίρ της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς «True blood»), βρήκε τον τρόπο να συνδυάσει την ταινία με την πραγματικότητα: «Νομίζω ότι στην καρδιά τους τα “Μετέωρα” λένε πως στις σκοτεινές στιγμές που ζούμε αυτή την εποχή η απελπισία δεν είναι επιλογή. Είμαστε τυχεροί που βρισκόμαστε ανάμεσα στους ζωντανούς. Και ως ζωντανοί έχουμε χρέος να μην το βάλουμε κάτω και να παλέψουμε».

Source : tovima.gr

The Minister of Culture submitted it to the Prime Minister – There is still no response from Maximos

From the closed circuit surveillance images of the old archaeological museum in the center of the city of Olympia, the Security officers hope that they will derive useful information, which will lead them to the tracks of the two hooded men, who early on Friday morning grabbed approx 68 ancient objects.

According to the first information, the two men wearing camouflage uniforms broke into the museum on 7.30 in the morning they immobilized the security guard at gunpoint, who is an employee of the Ministry of Culture, they tied her up – according to the information of the prosecuting authorities – to one of the statues and gagged her. In broken Greek they started asking her to show them where there is a "wreath of gold" and coins. Η υπάλληλος επέμεινε ότι δεν υπάρχουν τέτοιου είδους αντικείμενα στο Μουσείο και τότε οι ληστές άρχισαν να σπάνε τις προθήκες που βρίσκονταν γύρω τους και να αρπάζουν ό,τι έβρισκαν.

Σύμφωνα με την αστυνομία τα περισσότερα αντικείμενα ήταν χάλκινα και πήλινα, ενώ φαίνεται ότι ανάμεσα στ’ άλλα οι δράστες πήραν και ένα χρυσό δαχτυλίδι – αν και ακριβής εικόνα για τα αρχαία που έχουν αφαιρεθεί αναμένεται αφού ολοκληρωθεί η αυτοψία που κάνουν αυτή την ώρα οι έφοροι του Μουσείου.

Οπως αναφέρουν οι ίδιες πληροφορίες, οι αστυνομικοί δεν γνωρίζουν με ποιο τρόπο και προς ποια κατεύθυνση διέφυγαν οι δράστες και για το λόγο αυτό αναζητούν στοιχεία σε όλη την πόλη από άτομα τα οποία ενδεχομένως τους είδαν.

Την παράιτησή του υπέβαλε στον Πρωθυπουργό κ. L. Παπαδήμο ο υπουργός Πολιτισμού κ. P. Γερουλάνος. Το Μέγαρο Μαξίμου δεν έχει απαντήσει ακόμα.  Εν τω μεταξύ αναχώρησε από την Αθήνα αστυνομική δύναμη προκειμένου να συνδράμει το τοπικό τμήμα στις έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών. Στο Μουσείο σπεύδει από τον Πύργο και ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Ηλείας κ. P. Μεϊδάνης.

Ιστορικό του Μουσείου

Το θεματολογικό Μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας βρίσκεται στην άκρη της πόλης (δεν βρίσκεται δηλαδή μέσα στον αρχαιολογικό χώρο) και είναι το πρώτο Μουσείο που αναπαλαιώθηκε με αφορμή τους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004 για να στεγάσει τα ευρήματα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας.

Στις προθήκες και στους χώρους του βρίσκονται 463 έργα που προέρχονται από το Ιερό του Διός της Αρχαίας Ολυμπίας αλλά και αντικείμενα που συνδέονται με τους Ολυμπιακούς Αγώνες από άλλα Μουσεία της Ελλάδας. Τα εκθέματα ξεκινούν από τη δεύτερη χιλιετία π.χ. και φθάνουν έως τον 5ο αιώνα μ.Χ. Διαθέτει πήλινα και χάλκια ειδώλια πολεμιστών και αρμάτων, διάφορα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι αθλητές όπως δίσκοι, αλτήρες, αρύβαλλοι, στλεγγίδες ( χάλκινες ξύστρες για τον καθαρισμό του σώματος), inscriptions, χάλκινα ειδώλια…

Source : tovima.gr

The ancient theater of Larissa is slowly acquiring a part of its lost glory, which literally emerged from under the buildings of the modern city, to start a wide program of maintenance and restoration a few years ago. Next step now, it is the restoration of its scales but also of one of its sides, interventions that will significantly contribute to the image of the monument, both aesthetically and in its understanding.

The studies, which were approved on Tuesday by the Central Archaeological Council are certainly intended first to strengthen the static adequacy of the main theater by preventing the seats from falling. In addition, it will be possible for visitors to move around the area, something that is currently impossible due to the discontinuity of the tiers, while the totality of the interventions will essentially contribute to the restoration of part of the theater's lost acoustics.
To achieve the specific task, archaeologists and architects have completed the identification of all the scattered architectural members, coming from the ranks, their maintenance and welding has been done while, where required, additional new marble from the ancient quarry located in Kastri Larissa will be used.

In order to restore the slopes, several older structures will first have to be removed, as well as the fencing made of iron pipes _an important aesthetic nuisance for the monument today_, while an excavation will be made in the area of ​​the original building of the military bakeries that were located above the theater, in depth at least 1,50 measures in order to look for architectural members. But some of them, are already visible while others will certainly be sought, which may be scattered in the area. Finally, the slope will be restored with backfilling.

The 1st ancient theater of Larissa was built in the 3rd BC. X. century, extends on the southern slope of the hill of Ag. Achilleiou (ancient Acropolis) and operated for six centuries, during which it underwent various transformations. On the 2nd. X. century the stage building was completed with a proscenium and during the Roman era the building suffered serious alterations: From the 1st p. X. century that is, χρησιμοποιήθηκε ως ρωμαϊκή αρένα ενώ στα τέλη του 2ου μ. X. ξηλώθηκαν οι τέσσερις πρώτες σειρές των εδωλίων για να διευρυνθεί η ορχήστρα. Χαριστική βολή στο οικοδόμημα έδωσε τέλος, ένα σεισμός κατά τον 7ο μ. X. century, όταν κατέρρευσε μεγάλο μέρος του επιθεάτρου και ο δεύτερος όροφος της σκηνής. Πάντως στα χρόνια της Τουρκοκρατίας μεγάλο τμήμα του ήταν ορατό. Τον 1ο π. X. αιώνα ωστόσο είχε κατασκευασθεί και δεύτερο, μικρότερο και λιτό θέατρο στην Λάρισα, το οποίο ανακαλύφθηκε το 1978 μέσα στην πόλη επίσης.

Η ανασκαφή ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 αλλά προχώρησε αργά, καθώς έπρεπε να προηγηθούν απαλλοτριώσεις και κατεδαφίσεις των ακινήτων που βρίσκονταν πάνω στο μνημείο. Το έργο αναστήλωσης είναι ενταγμένο στο Ταμείο Διαχείρισης Πιστώσεων για την εκτέλεση Αρχαιολογικών Έργων.

Source : tovima.gr

From Nikos Stefanos to Yiannis Psychopaidis, and from Alexis Veroukas to Michalis Madeni. One hundred and thirteen artists talk about the 'absurd truth' of an ever-fascinating writer, of Skiathite Alexandros Papadiamantis. Of the walker with 'the messy beards, the unkempt surroundings, the muddy shoes, the faded half-high, the papadist barrel with the silver handle and the improvised collar with the black cord".

The exhibition "Visual Tribute to Alexandros Papadiamantis: The truth is always absurd" is already hosted by 9 February at the Archaeological Museum of Patras and will last until 18 Of March.

After her very successful presentation in Athens at the Melina Cultural Center last December, the dedicated exhibition to the leading Greek writer organized by the artistic company Mikri Arktos is transferred to the new Archaeological Museum of Patras organized by Art in Progress "with the conviction that Papadiamantis today, λιτός και ταυτόχρονα εξαιρετικά διεισδυτικός και αυτογνωσιακός τόσο στον βίο όσο και στο έργο του, παραμένει επίκαιρος όσο ποτέ». Συνεργάζονται η ΣΤ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και το Πανεπιστήμιο Πάτρας.

The 113 συμμετέχοντες καλλιτέχνες δημιουργούν επιτοίχια και γλυπτά έργα με αφετηρία τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, επιχειρώντας να διεισδύσουν σε μικρές πτυχές της ζωής και του έργου του: να μιλήσουν για τον Παπαδιαμάντη, τον ιδιόρρυθμο και μποέμ στον ιδιωτικό βίο του, τον περισσότερο εκκλησιαστικό παρά θρήσκο, τον «μοναχικό, ανέραστο και πάσχοντα», τον ασυλλόγιστα σπάταλο στη διάθεση των δύσκολα κερδισμένων χρημάτων του αν και εξαιρετικά απέριττο ως προς τις καθημερινές ανάγκες του, τον διασώστη και όχι καταποντιστή ψυχών, τον χρήστη μιας σπάνιας ιδιωτικής γλώσσας που αντλεί τόσο από τη δημοτική όσο και από την καθαρεύουσα, τον «άγιο των ελληνικών γραμμάτων» και «σκοτεινό τρυγόνι» των ίδιων του των διηγήσεων, τον θαμώνα του καφενείου της Δεξαμενής, τον μοναχικό περιπατητή του Ψυρρή και τακτικό ψάλτη του Αγίου Ελισαίου που άλλοτε μνημονεύει τα αυτοβιογραφικά τοπία και τους ταπεινούς αλλά γεμάτους σκοτεινά πάθη ανθρώπους της Σκιάθου και άλλοτε σκιαγραφεί με ενδελέχεια τις φτωχογειτονιές της Αθήνας και τους αλλόκοτους κατοίκους της.

Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας Νέα Εθνική Οδός Πατρών – Αθηνών Τηλ: 2613 616100

Η είσοδος στην έκθεση είναι ελεύθερη

Source : tovima.gr

With baggage from his six-year stint next to Stella Adler in New York and what the teacher has said - such as that "the last stage of vanity is success" - Nikos Kalamos is a modern hermit of the theater. The last ones 16 years living in the heart of nature, in Ellanion Oros in Aegina, and is confronted with texts of world literature. The creator of the Theater Nursery of Aegina, where amateurs of all ages and professions are trained, states an apprentice actor, he repairs furniture to secure a living and presents a series of monologues in Athens, after first "trying" them on the island, in a series of paradoxical spaces, such as the auditorium of the Wild Bird and Animal Sanctuary.

I started…
To learn what real theater means next to the great Stella Adler, who together with the Clermans, Strasberg and Kazan founded the Group Theater until McCarthyism stopped them in the 1930s. My studies in New York are the big station of my CV. Την πρωτοσυνάντησα στο Χόλιγουντ στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν έπαιζα σε κάτι μικρά θεατράκια με τα ελάχιστα αγγλικά που γνώριζα και ζήτησε να δει τη δουλειά μου – θυμάμαι ότι ήταν ένας μονόλογος που μου τον είχε υποδείξει ο Τίτος Βανδής. Και τότε μου είπε να έρθω στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσω ανάλυση κειμένου στο στούντιό της. Εμεινα έξι χρόνια με τη Στέλλα. Yes, ήταν μεγάλη σε ηλικία και είχε πει στους δημοσιογράφους να μη λένε την πραγματική της ηλικία. Εγώ τη γνώρισα όταν ήταν 93. Πέθανε 13 years later. Πέρασε τα 100 διδάσκουσα.

Εμαθα…
Να είμαι χαλύβδινος απέναντι στην κριτική. Η Αντλερ μάς έκανε σκληρότατη κριτική. also, μας έλεγε ότι το τελευταίο στάδιο της ματαιοδοξίας είναι η επιτυχία. «Θέλω να κάνετε το δικό σας γκρουπ. Να μην πηγαίνετε στον κάθε παραγωγό και σκηνοθέτη» μας έλεγε. Μισούσε τους σκηνοθέτες… Παράλληλα με τις σπουδές, απέκτησα πρόσβαση στα off και off Broadway θέατρα. Επαιξα σε 18 ξένες παραγωγές στη Νέα Υόρκη και σε τρεις στο Λος Αντζελες.

Επέστρεψα…
Στην Ελλάδα το 1990. Πέντε χρόνια αργότερα δημιούργησα το Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας. Δουλεύω με ερασιτέχνες όλων των ηλικιών και τάξεων. Είχαμε έναν γιατρό, έχουμε εκπαιδευτικούς, ανθρώπους που δουλεύουν στον Δήμο Αίγινας, σπουδαστές κ.ά. Αυτό μου δίνει την ανεξαρτησία μου – και αυτή θεωρώ ότι είναι η επιτυχία του τεχνίτη: να είναι ανεξάρτητος από παραγωγούς. Οταν έχει κανείς δική του ομάδα, επιλέγει τα κείμενα που θέλει και έχει απεριόριστο χρόνο να δουλέψει. Η τελευταία δουλειά που κάναμε στο Φυτώριο ήταν η «Καταστροφή» του Μπέκετ. Για να παρουσιάσουμε ένα έργο επτά λεπτών, δουλεύαμε έξι μήνες.

Δεν λησμόνησα ποτέ…
Αυτό που μας είπε η Αντλερ όταν βρέθηκε στο θέατρο για να παρακολουθήσει την παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος» με τον Μάρλον Μπράντο. Οταν τον ρώτησε αν έχει αποφασίσει πώς θα παίξει τον Κοβάλσκι, εκείνος της είπε: «Στέλλα, όχι ακόμη». Αυτό σημαίνει ότι ο Μπράντο, μέχρι να βγει στο σανίδι, είχε τουλάχιστον δέκα επιλογές για το πώς θα παίξει – σημειωτέον, ήταν μαθητής της Στέλλα και αργότερα έγιναν και εραστές. Από γενναιοδωρία, αργότερα, ο Μπράντο τα έφτιαξε με την κόρη της.

Σκηνοθέτησα…
Τους πέντε μονολόγους που παρουσιάζω σε χώρους όπως ο Τόπος Αλλού ή το Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Οχι, δεν μισώ και εγώ τους σκηνοθέτες, απλώς θεωρώ ότι οι μονόλογοι μου δίνουν μια ελευθερία. Παίρνω το ράσο του ιερομόναχου και πάω τα έργα όπου θέλω.

Θεωρώ…
Οτι στα έργα που παρουσιάζω υπάρχει αυτό που λέγεται «αόρατη γεωμετρία». Είναι πολύ σπουδαία κείμενα αυτά. Επτά χρόνια και δεν είχα καταλάβει τι ήθελε να πει «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού. Είναι ένα σκοτεινό, ελλειπτικό έργο. Και το σημαντικότερο σχόλιο που πήρα από σολωμιστές όταν το παρουσίασα στο παρελθόν είναι ότι φώτισα πτυχές του.

Ξεκινώ…
Με τον «Προτελευταίο των Μόνικιν» του Πάρι Τακόπουλου στον Τόπο Αλλού. Το έχω παρουσιάσει στο θέατρο του Γιώργου Αρμένη, στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου και πριν από δύο χρόνια στο διεθνές Φεστιβάλ του Λονδίνου. Παρουσιάζω επίσης τη «Γυναίκα της Ζάκυθος» στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 29, 30, 31 Μαρτίου και στις 1, 2 and 3 April. Subsequently, στις αρχές Μαΐου, θα ανεβάσω το «Drinking in America» του Ερικ Μπογκόζιαν στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Πρόκειται για δέκα μικρούς μονολόγους – ένα έργο σκληρό, αλλά έχουμε εκπαιδευτεί να παίζουμε τη βρώμα με χρώμα. Τώρα έχω βρει έναν καινούργιο φίλο, τον Ομηρο. Ανεβάζω τη Ραψωδία Α’ της «Οδύσσειας» σε μετάφραση Δημήτρη Μαρωνίτη στο Ιδρυμα Κακογιάννης στις αρχές Ιουνίου. End, the 2013 θα ανεβάσω το έργο της Ηρώς Διαμαντούρου «Μια νύχτα χωρίς τον Σάντσο», επίσης στο Ιδρυμα Κακογιάννης. Τα κείμενα θα τα πρωτοπαρουσιάσω το καλοκαίρι στην Αίγινα, σε ένα θαυμάσιο αμφιθέατρο στο Ελλάνιον Ορος.

Επέλεξα…
Να ζω κοντά στη φύση, διότι γίνεται κανείς πιο ουσιαστικός μέσα σ’ her. Απομυθοποιεί πολλά πράγματα. Οπως τον θάνατο, που είναι υπαρξιακός σταθμός. Η φύση είναι το μέτρο της ζωής και εγώ μένω στην καρδιά της φύσης, σε ένα βουνό. Δεν πατάει εδώ άνθρωπος, μόνο κανένας φίλος. Ξέρετε, η Αίγινα είναι ένας χώρος κρυμμένων ανθρώπων. Μένουν πολλοί σοβαροί άνθρωποι εδώ. Είναι μια μικρή Ελλάδα.

Δηλώνω…
Μαθητευόμενος ηθοποιός. Και δεν το λέω από μετριοπάθεια. Θα πρέπει να είναι πολύ δύσκολο να είσαι επαγγελματίας ηθοποιός στην Αθήνα. Γιατί ίσως υποχρεωθείς να κάνεις κάτι που δεν αντιπροσωπεύει τη βαθύτερη τέχνη σου, ώστε να πληρώσεις το ενοίκιό σου. Εγώ για να μπορέσω να συντηρηθώ επισκευάζω παλιά έπιπλα. Και στη Νέα Υόρκη έτσι επιβίωσα. Αλλά αυτό με ικανοποιεί γιατί κάνω κάτι με το σώμα μου.

Believe…
Οτι ο Ελληνας είναι γεννημένος για τη σκηνή. Η γλώσσα είναι όχημα για τον ηθοποιό, συν του ότι έχει και αυτή την τεράστια συλλογική μνήμη – έχουν περάσει όλες οι φυλές από αυτόν τον τόπο. Fri.’ όλα αυτά λέω στους ηθοποιούς του Φυτωρίου: «Αφήστε λίγο την Ελλάδα και πηγαίνετε να μείνετε στο Λονδίνο ή στο Δουβλίνο, που είναι η καλύτερη θεατρική πιάτσα στον κόσμο, ή στη Νέα Υόρκη». Και εγώ έβγαλα τη δραματική σχολή του Βαφειά στην Αθήνα, αλλά μου πήρε τρία χρόνια στην Αμερική για να… να ξεχάσω ό,τι είχα μάθει. Παίζαμε, remember, με στόμφο, δεν κάναμε ανάλυση κειμένου και οι καθηγητές είχαν τον νου τους πότε θα πληρωθούν. Αυτή ήταν η μοναδική τους μέριμνα.

Διαπιστώνω…
Οτι ο κόσμος έχει ανάγκη για νέους ήρωες, νέα πρότυπα. Τώρα περισσότερο από ποτέ. Το συνειδητοποιώ διότι έχω δει παραστάσεις στην Αθήνα με γεμάτες τις αίθουσες – Fri.’ όλη την κρίση. Well, ο κόσμος κάτι ψάχνει να βρει. Τη χαμένη πνευματικότητά του, perhaps. Bad lies, πρώτα χάσαμε κάτι άλλο και στη συνέχεια τα λεφτά μας.

πότε και που
«Ο προτελευταίος των Μόνικιν» του Πάρι Τακόπουλου.
Τόπος Αλλού, Κεφαλληνίας 17.
At 13, 14, 20, 21 and 28/2, at 9.30 p.m.
Information on tel. 6974 521.213

Source : tovima.gr