This shows the bronze statuette of a female figure in the Museum fur Kunst und Gewerbein

Not only men fought in Roman antiquity, but also the women and even with the same weapons! At least this is what the bronze statuette of a female figure shows, located at Museum of Art and Industry, in Hamburg and now under new study is now considered, that she was a female gladiator.

With long groomed hair and wearing only a loincloth, that is, bare-breasted, this woman is represented with one hand raised holding the gladiators' small curved sword _sicca_ and seems to be celebrating a victory. Her head turns to the ground _looking perhaps at the defeated opponent; _ while her knee is bandaged again, as gladiators used to do. So until today the small statue was considered to depict an athlete. In particular, the sword was interpreted as a string (the instrument of athletes for scraping from their bodies, of the powder and oil with which they anointed the skin). The different view comes from researcher Alfonso Manas of the University of Granada, which lists the data:

First of all, this is only the second depiction of a female gladiator, which is known to us. The other one, which is in the British Museum comes from a relief of Halicarnassus. And this rarity, as Manas says perhaps also indicates the rarity of the phenomenon. As far as the written sources are concerned, only twelve records exist, referring to female gladiators. All of them were of low social class, i.e. slaves, therefore their breasts remained uncovered, contrary to, what was going on with the gymnasts. One more thing is, that about 200 μ. X. under Septimius Severus, their presence in the arenas was banned.

There is, however, a problem _as far as this particular statuette is concerned_ with the fact, that female gladiators must also have worn various protective gear on their bodies, depending on the men. That is, helmets, chest or shoulder fittings etc. But the gladiator of Hamburg, it doesn't bring anything, not even her helmet and this causes the researchers to be surprised. Another parameter besides, which they themselves raise regarding her nudity is the attempt to arouse eroticism in the militarily raised Romans, who would thus have the opportunity to see women in traditionally male roles. However, the sources do not mention anything of the sort, rather than just the expression of admiration for the "fair competition" of women as well.

In Athens, the performance by 16 April at the Greek World Theater

Seventy years old this year Madame Soussou and celebrates it with the performance that started from the State Theater of Northern Greece and from Thursday, 26 April will be performed in Athens at the Hellenic World Theater. At the same time, a large retrospective exhibition of the career of Dimitris Psathas is being inaugurated (1907-1979) in life and in the theater: personal and professional, with his family but also at the press offices of Eleftheros Vima and Neos, photos as well as rich – anecdote – material from his performances, starting from the rehearsals and reaching the premieres, will adorn the foyer on Piraeus Street, from the archive of the Psathas family, under the supervision of Lena Nitsou's granddaughter- Mat.

But who is Madame Soussou and how did she manage to stay so alive: Bigoted and unacceptable, Madame Soussou began as a cartoon in the pre-war weekly "Family Treasure" (1939), became a book (1941), number of occupancy inspections, play (1942), motion picture (1948), radio broadcast (1950), tv series (1972 and 1986). At the same time, it was translated into many languages ​​and was performed at home and abroad.

The creator himself writes: "Soloupi spartan. Style imposing. Nose slightly turned up. Pose. Cap on the top of the head m’ a red wing that soars as a challenge to the universe. Tall, xeracian. Woman or Phenomenon; Head back. Her chin up, her nose higher, her eye on chaos. Whoever stands in front of her feels like a merman. Her gaze barely admits to touching the visible things of our humble world, and when it does it takes on tones of condescension… Poverty; You have to look closely to see it. Her style, which comes from a dynamic soul, spreads and dispels the impression of poverty – a body armored constantly fighting against poverty itself, as if he is struggling every moment to defeat her and succeeds triumphantly. He is holding a pair of rusted facades, raises hand slowly, raises eyebrows with later, moves his head back and looks ap’ the unfathomable yonder heights of an unshakable self-confidence the poor creatures of God who happen to circulate around her…”. Nicknamed the "tower mistress of Vouthoula", or better "Bythula" – at Plato's Academy, as she called the neighborhood from which she started to reach …Kolonaki.

Inspired by a real person, a neighbor of Psathas himself to whom he dedicated it, "Madame Soussou" was first uploaded on 1942 with Mrs. Katerina and Emilios Veakis, in the Katerina theater, of Victoria Square. Mary Aroni and Anna Panagiotopoulou followed. Marika Nezer was in the cinema, on TV Georgia Vasiliadou while on TV Anna Paitazi and then Anna Panagiotopoulou.

THE IDENTITY OF THE SHOW
"Madame Sousou" by Dimitris Psathas – NTNG. Directed by Giorgos Armenis, sets-costumes Yiannis Metzikof, music by Giorgos Christianakis, choreography by Alexandra Tsotanidou, lighting Tasos Dailidis.

They play: Fotini Baxevani, Kostas Santas, Vassilis Evtaxopoulos, Thalia Skarlatou, Dimitris Siakaras, Thalia Skarlatou et al.

WHEN & POU "THEATER" of the "Hellenic World" Cultural Center / Antigone Hall, Piraeus 254, Taurus, tel. 212 254 0300 Premiere, Thursday 26 April 2012, at 21.00 Tickets 24 – 21 – 18 – 15 – 12 euro


Source: tovima.gr

Dimitris Mitropanos, από τις πλέον χαρακτηριστικές λαϊκές φωνές του ελληνικού τραγουδιού, σίγησε το πρωί της Τρίτης έπειτα από έμφραγμα που υπέστη. Το τελευταίο διάστημα ο ερμηνευτής είχε δώσει σκληρή μάχη για να ξεπεράσει τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.

Ευτύχησε στο διάστημα της καριέρας του να ερμηνεύσει όχι μόνο μεγάλους συνθέτες και ποιητές και στιχουργούς αλλά κυρίως τα τραγούδια τους να τα κάνει δικά του. Απλός, δωρικός, ουσιαστικός, χωρίς τερτίπια και κόλπα δώρισε τη φωνή του στα τραγούδια και κυρίως στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και έπειτα από παρότρυνση του Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον οποίο γνώρισε σε μία συγκέντρωση της εταιρείας του θείου του, στην οποία τραγούδησε, επισκέφτηκε την Κολούμπια. Εκεί ο Τάκης Λαμπρόπουλος του γνώρισε τον Γιώργο Ζαμπέτα, δίπλα στον οποίο θα δουλέψει στα «Ξημερώματα».

Τον Ζαμπέτα τον μνημονεύει ως μεγάλο του δάσκαλο και δεύτερο πατέρα. Όπως έχει δηλώσει, «ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα». The 1966 ο Μητροπάνος συναντάται για πρώτη φόρα με τον Μίκη Θεοδωράκη και ερμηνεύει μέρη από τη «Ρωμιοσύνη» και το «Άξιον Εστί» σε μια σειρά συναυλιών στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

The 1967, ο Μητροπάνος ηχογραφεί τον πρώτο του 45άρη δίσκο, με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη». Είχε προηγηθεί η ηχογράφηση του τραγουδιού «Χαμένη Πασχαλιά», το οποίο όμως λογοκρίθηκε από τη Χούντα και δεν κυκλοφόρησε ποτέ.

Στην πορεία που χάραξε στον δρόμο του λαϊκού έντεχνου, the 1972 είναι ένας σημαντικός σταθμός: ο συνθέτης Δήμος Μούτσης και ο ποιητής-στιχουργός Μάνος Ελευθερίου κυκλοφορούν τον «Άγιο Φεβρουάριο», με ερμηνευτές τον Μητροπάνο και την Πετρή Σαλπέα, σηματοδοτώντας έναν σταθμό στην ελληνική μουσική.

Τον Ιούλιο του 1999, ο Μητροπάνος και ο Μούτσης θα ξαναβρεθούν επί σκηνής στο Ηρώδειο με τη Δήμητρα Γαλάνη και τη σοπράνο Τζούλια Σουγλάκου για δύο μουσικές βραδιές στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Οι συναυλίες αυτές ηχογραφούνται ζωντανά και κυκλοφορούν σε διπλό CD δύο μήνες αργότερα.

Ακολουθούν «Ο Δρόμος για τα Κύθηρα» του Γιώργου Κατσαρού και «Τα συναξάρια» του Γιώργου Χατζηνάσιου, έργα υψηλής ποιότητας αλλά και μεγάλης απήχησης στην ελληνική κοινωνία.

Στη μακρόχρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι, ο Δημήτρης Μητροπάνος συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς του λαϊκού αλλά και του έντεχνου τραγουδιού. Γιώργος Ζαμπέτας, Mikis Theodorakis, Δήμος Μούτσης, Απόστολος Καλδάρας, Τάκης Μουσαφίρης («Εμείς οι δυο» κ.α.), Χρήστος Νικολόπουλος («Πάρε Αποφάσεις» σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου), Γιάννης Σπανός («Ο Μητροπάνος τραγουδάει Σπανό») ήταν οι συνθέτες με τους οποίους συνδέθηκε επαγγελματικά, χτίζοντας μια καριέρα συνυφασμένη με την ελληνική λαϊκή μουσική παράδοση, μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του ’80.

Η συμμετοχή του σε δίσκους των Λάκη Παπαδόπουλου (με το τραγούδι «Για να σ’ εκδικηθώ») και Νίκου Πορτοκάλογλου («Κλείνω κι έρχομαι») αναδεικνύουν εκείνη την εποχή την ευρεία γκάμα της ερμηνείας του και προαναγγέλλουν μια στροφή στον τρόπο ερμηνείας του, που θα οδηγήσει σε μια σειρά από δίσκους που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του καλού σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού.

Οι συνεργασίες με τον Μάριο Τόκα και τον Φίλιππο Γράψα («Η εθνική μας μοναξιά» και «Παρέα με έναν ήλιο») συνδυάζουν τη λαϊκή υφή και συναίσθημα με τη πιο βαθιά έννοια στίχων και τη χρησιμοποίηση λέξεων πιο επιτηδευμένων. Alongside, η απήχηση των τραγουδιών στην κοινωνία και η εμπορική επιτυχία αναδεικνύουν αυτές τις δημιουργίες ως εργαλεία αλλά και συμπτώματα της εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας.

Η πολύ σημαντική συνεργασία με τον Θάνο Μικρούτσικο με τον δίσκο «Στου Αιώνα την Παράγκα», σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Κώστα Λαχά, Λίνας Νικολακοπούλου και Γιώργου Κακουλίδη, αποτελεί στροφή του ερμηνευτή σε ακόμα πιο «έντεχνες» διαδρομές, διατηρώντας και πάλι την ταυτότητα του λαϊκού.

Ο Μητροπάνος συνεχίζει στα ίδια μονοπάτια, με τραγούδια των Μικρούτσικου, Κορακάκη, Μουκίδη, Παπαδημητρίου κ.α. στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000.

Από τις τελευταίες δουλειές του Θεσσαλού αοιδού ξεχωρίζει το «Πες μου τ’ αληθινά σου» σε μουσική Στέφανου Κορκολή και στίχους Ελεάνας Βραχάλη και Νίκου Μωραΐτη, αλλά και η ζωντανή ηχογράφηση «Υπάρχει και το ζεϊμπέκικο», από το πρόγραμμα – ωδή στον εθνικό χορό της Ελλάδας μαζί με τους Θέμη Αδαμαντίδη και Δημήτρη Μπάση, καθώς επίσης και ο δίσκος «Στη Διαπασών», ο οποίος περιέχει 12 λαϊκά τραγούδια και μια μπλουζ μπαλάντα. Από τα τραγούδια του δίσκου ξεχωρίζει το τραγούδι «Η εκδρομή» του Γιάννη Μηλιώκα, το οποίο γράφτηκε για την επιστροφή του ερμηνευτή στη δισκογραφία έπειτα από ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Τον Ιούνιο του 2011, με το άλμπουμ «Εδώ είμαστε» ο Σταμάτης Κραουνάκης και ο Δημήτρης Μητροπάνος, συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη δισκογραφία. Η πρώτη αυτή κοινή τους δισκογραφική δουλειά αποτελούσε προσφορά του «Βήματος» προς τους αναγνώστες του…

Το ιατρικό ανακοινωθέν
Από οξύ πνευμονικό οίδημα εξέπνευσε ο Δημήτρης Μητροπάνος. Σε ανακοίνωση, που εκδόθηκε από το νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ, αναφέρεται:

«Ο ασθενής Δημήτριος Μητροπάνος διεκομίσθη στο νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ σήμερα το πρωί λόγω οξέως διαρροϊκού συνδρόμου και εμέτων. Στη συνέχεια παρουσίασε αιφνιδίως δύσπνοια.

Μετεφέρθη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου αντιμετωπίστηκε για οξύ πνευμονικό οίδημα από το οποίο και κατέληξε την 11η πρωινή».

Source : tovima.gr

Γιατί το αυγό συνδέθηκε με την αναγέννηση και την ανανέωση, ήδη από τον 5ο π.Χ. century

More than 2.500 χρόνια συμβολισμού για τη θρησκεία έχουν τα αυγά που αυτές τις ημέρες βάφουμε κόκκινα και τσουγκρίζουμε λέγοντας «Χριστός Ανέστη». Διότι πράγματι το αυγό συνδέθηκε επί χιλιετίες με την αναγέννηση και την ανανέωση, αρχικά τις πρώτες μέρες της άνοιξης, ενώ στη συνέχεια υιοθετήθηκε ως σύμβολο του χριστιανισμού. Και αυτό επειδή το αυγό προσφέρεται για τη νοερή απεικόνιση του κύκλου της ζωής, η οποία για πολλά φυτά και ζώα αρχίζει την άνοιξη.

Οι πρώτες ιστορικές μαρτυρίες συμβολισμού του αυγού στη θρησκεία χρονολογούνται το 500 B.C. Στην περίοδο των Αχαιμενιδών το περσικό ημερολόγιο ήταν επηρεασμένο από τον ζωροαστρισμό και η εαρινή ισημερία, η πρώτη ημέρα του ημερολογιακού τους έτους, ήταν γιορτή, όπως βλέπουμε και σε ανάγλυφο από την Περσέπολη (500 e.g.), όπου ευγενείς παριστάνονται να κρατούν στα χέρια αυγά. Η εαρινή ισημερία γιορτάζεται, in fact, ακόμη και σήμερα με το βάψιμο αυγών και την κατανάλωσή τους.

Η πρώτη, in any case, βεβαιωμένη χρήση του αυγού ως χριστιανικού συμβόλου τοποθετείται στη Ρωμαϊκή περίοδο. Η ρωμαϊκή θρησκεία, besides, είχε επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τις πραγματείες του Ιπποκράτη, όπου η εκκόλαψη αυγών συχνά αναφερόταν σε σύγκριση με τη γέννηση των ανθρώπων. Στο «Περί φύσεως παιδίου», συγκεκριμένα, ένα βρέφος που γεννιέται, περιγράφεται σε αναλογία με ένα κοτοπουλάκι που σπάει το κέλυφος του αυγού.

Κατά τον 1ο μ.Χ. αιώνα συναντάται για πρώτη φορά και η σύνδεση του αυγού με τις ταφές: Στη Ρώμη βρέθηκε τάφος παιδιού που χρονολογείται γύρω στο 50-175 μ. X. και σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, «κάτω από το αριστερό χέρι του ενταφιασμένου υπάρχει το αυγό μιας κότας, το οποίο στα ταφικά συμφραζόμενα πιθανότατα δεν είναι απλά μια προσφορά τροφής, αλλά ίσως και μια μνεία στην εσχατολογική αναγέννηση».

Στην νεκρόπολη του Βατικανού εξάλλου βρέθηκε ένα παιδί ενταφιασμένο με πλήθος κτερισμάτων, μεταξύ των οποίων και αυγά! Και εδώ οι ανασκαφείς πιστεύουν ότι το αυγό πιθανότατα ήταν ένα «σύμβολο αναγέννησης, μιας νέας ζωής που θα ισοστάθμιζε την αδικία ενός πρόωρου τέλους».

Αυτές οι δύο ταφές ίσως εκπροσωπούν τα πρώιμα χριστιανικά ταφικά έθιμα, καθώς το αυγό ήταν στενά συνδεδεμένο με την ιδέα της αναγέννησης και αυτό ήδη από τα χρόνια του Ιησού Χριστού:Zoe, death, resurrection. Οπως αναφέρει εξάλλου ο μεγάλος θρησκειολόγος Νίλσον, «το αυγό είναι μια εμφανώς ζωντανή και αδρανής ουσία που εμπεριέχει την πιθανή αρχή μιας ζωής, και εκείνο που έχει μια τέτοια ζωογόνο δύναμη πρέπει αναγκαστικά να ξυπνά ή να τροφοδοτεί τις ζωτικές δυνάμεις εκείνων στους οποίους προσφέρεται».

Παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχουν πολλά ιστορικά στοιχεία που να συνδέουν το αυγό με τον Ιησού. Στη Βίβλο οι αναφορές είναι ελάχιστες, σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση ωστόσο, η Μαρία Μαγδαληνή έφερνε βρασμένα αυγά στον τάφο του Ιησού. Τα αυγά, κατά την παράδοση πάντα, πήραν ένα φωτεινό κόκκινο χρώμα, το χρώμα του αίματος, όταν εκείνη είδε ότι ο Ιησούς είχε αναστηθεί.

Μια άλλη ιστορία λέει πως, όταν η Μαρία Μαγδαληνή πήγε στον αυτοκράτορα της Ρώμης Τιβέριο για να του πει ότι ο Ιησούς είχε αναστηθεί, he replied: «Οσο αναστήθηκε ο Ιησούς, άλλο τόσο τούτο το αυγό είναι κόκκινο», αλλά μόλις τέλειωσε τη φράση του το αυγό πήρε ένα ζωηρό κόκκινο χρώμα.

Η άνοιξη, in any case, είναι μια περίοδος γιορτής και σημαίνει ένα νέο ξεκίνημα, είτε πρόκειται για την έναρξη του έτους, την ελευθέρωση από τη δουλεία της Αιγύπτου ή την ανάσταση του Σωτήρα.

Δεν προκηρύχθηκε διαγωνισμός για επιλογή εποχικών υπαλλήλων λόγω εκλογών

Χειμερινό ωράριο για μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, τουλάχιστον ως τον Ιούνιο. Αυτά είναι τα άσχημα νέα για τον πολιτισμό και τον τουρισμό καθώς η προκήρυξη των εκλογών δεν άφησε το περιθώριο της πρόσληψης εποχικών υπαλλήλων μέσω της διαδικασίας του ΑΣΕΠ, όπως είναι επιβεβλημένο.

Οσον αφορά την καθυστέρηση πάντως, το ΥΠΠΟ δηλώνει ότι την σχετική άδεια έλαβε μόλις στις 29 Of March, γεγονός που δεν του επέτρεψε την έγκαιρη προκήρυξη του διαγωνισμού. Και πάλι όμως προσλήψεις θα γίνουν μόνον για 680 υπαλλήλους αντί των 1000, που είχαν προσληφθεί πέρυσι αλλά και πάλι δεν έφταναν…

Ετσι λοιπόν τα μουσεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως τις 3 το μεσημέρι ενώ οι αρχαιολογικοί χώροι ως τις 3 or 5 μ. μ. με εξαίρεση την Ακρόπολη που είναι ανοικτή ως τις 7.

Υπάρχει ωστόσο και ένα καλό νέο, το οποίο ανακοίνωσε η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού κυρία Λίνα Μενδώνη, ότι από του χρόνου και ως το 2015, θα γίνονται και άλλες προσλήψεις με επτάμηνες συμβάσεις (πάντα μέσω ΑΣΕΠ), στο πλαίσιο ευρωπαϊκών προγραμμάτων για κοινωφελή έργα.

Source : tovima.gr

Το Stabat Mater του Περγκολέζι τη Μ. Δευτέρα στο θέατρο «Ολύμπια»

Ο Απόστολος Χαντζαράς παρουσιάζει έργα εμπνευσμένα από τη βυζαντινή ζωγραφική

Οι μέρες το καλούν, η άνοιξη μας καλεί να δούμε με πιο αισιόδοξα χρώματα το «Δωδεκάορτο», από τον Ευαγγελισμό μέχρι τη Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη. Τίποτε άλλο εκτός από τον Επιτάφιο Θρήνο και την Αποκαθήλωση, δεν είναι πιο αισιόδοξο. Ο Απόστολος Χαντζαράς πήγε τα χρώματά του πέρα από τις παραδοσιακές σχολές της βυζαντινής ζωγραφικής, και εκθέτει τα δώδεκα έργα του στην Αίθουσα Τέχνης Σκουφά (Cap 4, Kolonaki). Αυτή είναι η πρώτη φάση του «Ήλιου», της πορείας του ζωγράφου προς Ανατολάς.

Source : tovima.gr