Πραγματοποιείται ημερίδα στο Σάββατο στην Εθνική Βιβλιοθήκη

Από τα πρόσφατα φαινόμενα στον χώρο του ελληνικού βιβλίου -αλλά καθόλου άγνωστες στον ευρωπαϊκό χώρο- οι λέσχες ανάγνωσης έχουν συντελέσει στην προώθηση της φιλαναγνωσίας και στην προβολή του βιβλίου. Πώς δημιουργούνται, σε ποιους απευθύνονται, πώς λειτουργούν στο πλαίσιο της εκπαίδευσης; Τα ζητήματα αυτά, θα συζητηθούν σε ημερίδα με θέμα «Τα βιβλία και οι παρέες» που συνδιοργανώνουν η ομάδα ΘΑΛΗΣ+ΦΙΛΟΙ και η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, Samedi 28 Avril, de la 10.00 suis. à compter de 2.00 après-midi, στο Αναγνωστήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης (Université 32).

Η Ομάδα ΘΑΛΗΣ + ΦΙΛΟΙ ιδρύθηκε το 2005 από τους μαθηματικούς και συγγραφείς Απόστολο Δοξιάδη, Τεύκρο Μιχαηλίδη και τον καθηγητή του Τμήματος Στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών Πέτρο Δελλαπόρτα. Η ανάγκη τους να εξερευνήσουν τη σχέση ανάμεσα στα μαθηματικά και στην αφήγηση τους οδήγησε στη δημιουργία λεσχών ανάγνωσης, αρχικά σε σχολεία και στη συνέχεια σε ποικίλους χώρους, από βιβλιοπωλεία και καφέ μέχρι σαλόνια σπιτιών. Aujourd'hui, η ομάδα ΘΑΛΗΣ+ΦΙΛΟΙ έχει αποτελέσει την έμπνευση για τη δημιουργία 350 λεσχών ανάγνωσης σε όλη την Ελλάδα, από την Κρήτη ως το Σουφλί.

Στη διάρκεια της ημερίδας συγγραφείς θα μιλήσουν για τη σχέση της αφήγησης με τα μαθηματικά ενώ συντονιστές από τις λέσχες ανάγνωσης θα μοιραστούν με το κοινό τις εμπειρίες τους.

10.00 π.μ.: Στρογγυλό τραπέζι με τους συγγραφείς Απόστολο Δοξιάδη, Δημήτρη Καπετανάκη, Γιάννη Καρβέλη, Τεύκρο Μιχαηλίδη, Αργύρη Παυλιώτη, Σώτη Τριανταφύλλου. Συντονίζει ο εκπαιδευτικός και μεταφραστής Στάμος Τσιτσώνης.

11.00 π.μ.: Στρογγυλό τραπέζι με τους εκπαιδευτικούς και συντονιστές σχολικών λεσχών ανάγνωσης Ηλία Ανδριανό, Θανάση Βλάχο, Κατερίνα Καλφοπούλου, Άλκηστη Πατρινέλη, Σπύρο Στούρη, Μαρία Φαλίδα. Συντονίζει η εκπαιδευτικός Σταυρούλα Παπανικολάου.

Θα ακολουθήσει, à 12.30 après-midi, ομιλία του καθηγητή στο Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Πατρών Τάσου Μπούντη, με θέμα «Η επιστήμη της πολυπλοκότητας και ο ρόλος της μαθηματικής μοντελοποίησης». Η ημερίδα θα κλείσει με συζήτηση με το κοινό.

Υλικό από τη δραστηριότητα της ομάδας ΘΑΛΗΣ+ΦΙΛΟΙ καθώς και από τις δραστηριότητες των λεσχών ανάγνωσης θα φιλοξενείται στο Αναγνωστήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης από την Τετάρτη 25 Απριλίου ως τη Δευτέρα 30 Avril.

source : tovima.gr

Les sommets des montagnes,  le ciel et deux temples antiques!  L'un en face de l'autre,  là-haut sur les montagnes d'Ilia et de Messénie,  le célèbre Apollon épicurien d'une part et un "nouveau" temple,  qui vient d'être révélé,  de l'autre. A 1000 mètres d'altitude et après avoir parcouru au moins 7 kilomètres inaccessibles, d'un chemin de terre rural au-dessus du village d'Ano Melpeia jusqu'à ce qu'il atteigne la colline avec la chapelle du prophète Elias, les vestiges de ce temple ont été localisés par l'archéologue Dr. Xeni Arapogianni, jusqu'à récemment chef de l'Ephorie des Antiquités.

Daté de la fin du 6e - début du 5e av.. siècle ce temple méconnu n'est malheureusement conservé que pour sa fondation,  mais l'espace était dispersé autour d'elle par des membres architecturaux, qui ont servi à la construction d'une petite église.  Comme le dit Mme Arapogianni, lorsque l'église a été démolie pour en construire une nouvelle - finalement cela a été fait sur une colline voisine -, l'endroit était rempli de lettres,  triglyphes et autres membres de l'ancien temple.

Cest ce qui est arrivé 1995 mais juste le 2010   les fouilles ont commencé,  qui a révélé non seulement l'existence du bâtiment mais aussi des découvertes exceptionnelles: Céramique,  objets en bronze et les plus intéressants, un grand nombre d'armes en fer et principalement des fers de lance qui étaient dédiés au temple. Mais aussi une statuette en bronze d'un homme nu a été mise au jour,  peut-être un guerrier puisqu'il tient une lance dans une main.

"Ce fait nous permet de conclure que le temple était dédié à une divinité de la guerre",  dit Mme Arapogianni. Ajouter: "Le contact visuel direct avec le temple d'Apollon épicurien mais aussi la similitude des ex-voto, principalement de lances de fer, pourrait attribuer le temple d'Ano Melpeia à Apollon, mais sans exclure le culte d'Artémis ou d'Athéna".

L'église était située à "Petroula" située à la périphérie du mont Tetrazi. Le sommet de la colline où il a été construit avait été nivelé par les anciens juste pour recevoir le bâtiment. Le temple était long,  selon les calculs,  sur 23  mètres,  bien que ses dimensions maximales survivantes soient de 20,65 × 10,75 mètres tandis que l'épaisseur des murs varie de 0,80 à 0,90 µ. Une partie quand même,  l'est,  a été complètement détruit, parce qu'il avait servi de fondation au temple chrétien.

Mais la chose intéressante est,  qu'à l'intérieur, Mme Arapogianni a révélé un bâtiment plus petit avec des dimensions survivantes de 15,60 × 2,18 mètres en pierres brutes, sans liant, dont le côté est a également été endommagé. Le sol du temple et le bâtiment intérieur étaient recouverts d'enfants, pierres presque en forme de dalle attachées au mortier.

"A mon avis, ce fut le premier temple, l'archaïque,  datant de la fin du VIe av..  siècle. Il a probablement été construit par les Spartiates qui étaient les conquérants de Messénie et lorsque plus tard les Messiniens ont été libérés, ils ont construit un temple plus grand au même endroit ",  dit l'archéologue.

Bracelets en bronze se terminant par une tête de serpent, petit vase en bronze une plaque en bronze avec représentation imprimée d'une femme tenant une brindille, des clous en fer et des pièces d'ustensiles en fer et entre eux en excellent état de conservation une tige cylindrique en bronze se terminant par une tête de lion. Et bien sûr les armes de fer et les au moins 20 fers de lance. Ce sont les découvertes du sanctuaire ,  que les dévots vouaient à la divinité vénérée. En outre, l'une des découvertes les plus importantes était une inscription votive, gravé sur le bord d'une section d'un vase d'argile, où le mot se démarque: ΑΝΕΘΕΚΕΝ.

Mais il y a un problème:  Aucune colonne ou majuscule n'a été trouvée nulle part. Uniquement lettres et triglyphes avec métopes et corniches,  tout en pierre. "Je pense qu'il avait peut-être des colonnes en bois, mais ce n'était pas du tout habituel. Des recherches supplémentaires sont donc nécessaires, existent-ils quelque part… »,  comme le dit Mme Arapogianni. Seulement elle ne peut plus revenir, après que la "réserve" l'ait dépassé.

source : tovima.gr

Αυτό δείχνει το χάλκινο αγαλματίδιο γυναικείας μορφής που βρίσκεται στο Museum fur Kunst und Gewerbein

Δεν μονομαχούσαν μόνον οι άνδρες στην ρωμαϊκή αρχαιότητα, αλλά και οι γυναίκες και μάλιστα με τα ίδια όπλα! Αυτό τουλάχιστον δείχνει το χάλκινο αγαλματίδιο γυναικείας μορφής, που βρίσκεται στο Museum fur Kunst und Gewerbein, στο Αμβούργο και τώρα κάτω από νέα μελέτη θεωρείται πλέον, ότι ήταν μία γυναίκα μονομάχος.

Με μακριά περιποιημένα μαλλιά και φορώντας μόνον ένα περίζωμα, με ακάλυπτο δηλαδή το στήθος αυτή η γυναίκα παριστάνεται με το ένα χέρι υψωμένο κρατώντας το μικρό καμπυλωτό ξίφος _sicca_ των μονομάχων και μοιάζει να πανηγυρίζει μια νίκη. Το κεφάλι της στρέφεται στο έδαφος _κοιτά μήπως τον νικημένο αντίπαλο; _ ενώ το γόνατό της είναι δεμένο με επίδεσμο και πάλι, όπως συνήθιζαν οι μονομάχοι. Ως σήμερα λοιπόν το μικρό άγαλμα θεωρούνταν ότι απεικόνιζε μία αθλήτρια. Ειδικά μάλιστα το ξίφος ερμηνευόταν ως στλεγγίδα (το όργανο των αθλητών για την απόξεση από το σώματος τους, της κόνεως και του λαδιού με τα οποία άλειφαν το δέρμα). Η διαφορετική άποψη έρχεται από τον ερευνητή Alfonso Manas του Πανεπιστημίου της Γρανάδας, ο οποίος παραθέτει τα δεδομένα:

Κατ΄ αρχάς πρόκειται για μόλις την δεύτερη απεικόνιση γυναίκας μονομάχου, που μας είναι γνωστή. Η άλλη, που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο προέρχεται από ανάγλυφο της Αλικαρνασσού. Κι αυτή η σπανιότητα, όπως λέει ο Manas υποδεικνύει ίσως και την σπανιότητα του φαινομένου. Οσον αφορά τις γραπτές πηγές εξάλλου, μόνον δώδεκα καταγραφές υπάρχουν, που να αναφέρονται σε γυναίκες μονομάχους. Ολες μάλιστα ήταν χαμηλής κοινωνικής τάξης, δηλαδή δούλες, γι΄ αυτό και το στήθος τους παρέμενε ακάλυπτο, αντίθετα με ό, τι συνέβαινε με τις αθλήτριες. Ενα ακόμη στοιχείο είναι, ότι περί το 200 µ. X. επί Σεπτίμιου Σεβήρου, η παρουσία τους στις αρένες απαγορεύθηκε.

Πρόβλημα υπάρχει ωστόσο _όσον αφορά το συγκεκριμένο αγαλματίδιο πάντα _ με το γεγονός, ότι οι γυναίκες μονομάχοι πρέπει να έφεραν και διάφορα προστατευτικά στο σώμα τους, ανάλογα με των ανδρών. Δηλαδή κράνη, εξαρτήματα θώρακα ή ώμου κλπ. Η μονομάχος του Αμβούργου όμως, δεν φέρει τίποτε, ούτε καν το κράνος της και αυτό προκαλεί την έκπληξη στους ερευνητές. Μία άλλη παράμετρος εξάλλου, την οποία θέτουν οι ίδιοι σχετικά με την γυμνότητά της είναι η προσπάθεια πρόκλησης ερωτισμού στους στρατιωτικά μεγαλωμένους Ρωμαίους, που έτσι θα είχαν την ευκαιρία να δουν γυναίκες σε παραδοσιακά ανδρικούς ρόλους. Παρ΄ όλα αυτά οι πηγές δεν αναφέρουν τίποτε τέτοιο, παρά μόνον την έκφραση θαυμασμού για το «ευ αγωνίζεσθαι» και των γυναικών.