Her latest work was released in October 2012 and is titled "Glad Rag Doll"

The actor - now 30 years old - speaks with teenage enthusiasm about his participation in Bob Wilson's "Odyssey" at the "National Theatre", με συγκρατημένο θυμό για τους πολιτικούς και την κατάσταση στη χώρα, ενώ αποφεύγει να μιλήσει για την προσωπική του ζωή, γιατί όπως λέει: «Πάντα δημιουργούνται σενάρια».

The world-famous Bob Wilson has cast you for "Odyssey", which uploads to "National". You passed an audition;
I also passed an audition, like all the Greek theater, including many friends and acquaintances! It was a wonderful day, with many hours of waiting, but it was worth it. At the audition I read a text from "The Odyssey", I did a kinesiology exercise and sang a song.

What do you think Wilson saw in your face?;
Only he knows this. I heard him, in any case, to say "I like the preacher boy", because my voice sounded like a papa. What such a great artist can see in such a short period of time, like him, no one can know. A wink to do immediately, from his experience, it can tell who you are and where you come from. For all of us it is a pleasant confirmation that he chose us. All the cast members are great characters and our relationships are flawless. Είναι μια τρομερά ευχάριστη συγκυρία αυτό που ζούμε φέτος.

Θεωρείτε ότι έπειτα από αυτές τις τόσο ποιοτικές δουλειές, η ταμπέλα «sex symbol», that some at the beginning of your career were quick to stick to you, has begun to fade;
I have never dealt with this term – if we accept that it actually exists. It is purely promotional and a "magazine type" label. The mistake we made in Greece is that at some point we wanted to separate the commercial ones from the quality ones. Αυτά δεν υπάρχουν. Είναι μόνο στο μυαλό μικρών ανθρώπων. Η τέχνη είναι μία και την κάνεις όσο καλύτερα μπορείς. Κάτι το οποίο είναι καλλιτεχνικό, μπορεί να καταλήξει εμπορικό. Something that starts as a commercial, may not "go". Labeling, I consider it small.

We saw you star in Anna Vissi's video clip "Tyranniemai". Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Ήταν μεγάλη τιμή να κάνω αυτήν τη δουλειά με την Άννα Βίσση, η οποία μου έκανε την πρόταση. Είναι μία τεράστια μορφή για την Ελλάδα, ένας τόσο ωραίος και ποιοτικός άνθρωπος, που έχει «οργώσει» το χώρο στον οποίο βρίσκεται. Είχαμε γνωριστεί σε κοινές παρέες και στο κέντρο όπου εμφανιζόταν. Δεν θέλω να ακούω τίποτα αρνητικό για τη Βίσση… Είναι η αδυναμία μου!

Πριν από λίγες ημέρες κλείσατε τα 30. Τι σηματοδοτεί για εσάς το γεγονός ότι μπήκατε στα πρώτα –άντα της ζωής σας;
Τίποτα παραπάνω από φοβερή ενέργεια και όρεξη για δουλειά και δημιουργικότητα.

Εσείς έχετε βρει την «Ιθάκη» σας;
Yes, την έχω βρει, αλλά δεν θα σας πω κάτι παραπάνω γι’ αυτό.

Source : yupiii.gr

Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης έγραψε ένα κείμενο στο protagon.gr για όλα όσα τον απασχολούν, μεταξύ αυτών είναι η πολιτική σκηνή της Ελλάδας αλλά και η μοναξιά στην προσωπική του ζωή.

Μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα του κειμένου του:

ΕΚΕΙΝΗ Η ΝΥΧΤΑ
Είναι Δευτέρα βράδυ…
Πρόσφατα χωρισμένος για άλλη μια φορά, χαζεύω στο internet, ενώ ακούω το Hurt του Johnny Cash.
Έκλεισα τα 38. Υπαρξιακά, crisis, ηλικία, πού πάω, τι κάνω και όλα τα συναφή.
Έμπνευση σε τέλμα.
Κούραση από την ταινία βγαίνει άφθονη και μια μικρή απογοήτευση που δεν το πάλεψα ώστε να μην είμαι τώρα πάλι μόνος…
Προσπαθώ να το ξορκίσω όλο, σκεπτόμενος την επιτυχία της ταινίας και την αναζήτηση της επόμενης…
Καπνίζω ασταμάτητα… Πρέπει να κάνω τσεκ-άπ.
Μεγαλώνω και γίνομαι υποχόνδριος…
Μου λείπει λίγο, αλλά δεν θα πάρω. Θα γίνουν πάλι τα ίδια.

(…)

ΦΟΒΟΣ
Απέραντος.
Προχθές στη συνέντευξη με τη Στάη (η οποία παρεμπιπτόντως ήταν τόσο όμορφη, γοητευτική και δυναμικά άψογη) μου έγινε η εξής ερώτηση…
Φοβάσαι Χριστόφορε;
Λίγο μετά στο αυτοκίνητο σκεφτόμουν πως είπα τη μισή αλήθεια…
Η άλλη μισή είναι πως τρέμω…
Έλλη τρέμω. Αυτό έπρεπε να πω.
Τρέμω που βλέπω γύρω μου τους ανθρώπους ένα βήμα πριν φάνε τις σάρκες τους…
Τρέμω όταν ακούω τη λέξη «εμφύλιος».
Τρέμω που η σκέψη και η λογική έχουν γίνει πολυτέλεια λίγων.
Τρέμω όταν συνειδητοποιώ πως το μίσος γίνεται κόμμα με οπαδούς που ολένα και αυξάνονται…
Τρέμω που εντέλει η άλλη φύση μας είναι τόσο κτηνώδης.
Όση και η βλακεία μας.
Και ιδιαίτερα τρέμω όταν ανακαλύπτω πως εντέλει το δίκιο του ενός δεν αναιρεί το δίκιο του άλλου…
Κάπου διάβασα πως αυτό είναι και η τραγωδία της δημοκρατίας…
Αυτά έπρεπε να πω στη Στάη…
Μα, γιατί δεν τα είπα;
Ανακαλύπτω για χιλιοστή φορά πως το μυαλό μου λειτουργεί διαφορετικά όταν γράφω και διαφορετικά όταν μιλάω σε κάμερα…
Άλλος ρόλος εκεί, άλλος εδώ.
Εικόνα εκεί. Σκέψη εδώ.

Διαβάστε όλο το κείμενοhere

Source : yupiii.gr

The anthology of 79 of her poems in English

As soon as she appeared and the presence of Kiki Dimoula was noticed in the packed "Alexandra Trianti" hall of the Athens Concert Hall on Tuesday afternoon (29/1) the first scattered applause also fell. When the spotlights lit up her white hair, not a few stood to applaud the 81-year-old poet as she slowly climbed the steps leading to the stage. "It would be the first time he stayed in one place for that long without smoking" and he finally succeeded.

Not in her case, it is probably needless to mention that a significant part of the youth who read it fanatically was also waiting for it in the audience. After all, "you don't need an occasion to honor Kiki Dimoulas" as the writer Yiannis Efstathiadis said at the beginning of the event (which was made in honor of this "unique literary artist" as her translator Cecile Inglesi Margellou called her, on the occasion of the publication of an anthology of her poems in the English language.

The evening indeed, beyond the expected good reasons, she also had an air of extroversion without necessarily referring to the ambassadors who attended her. Recently - after the poet's recent interview that was featured on the front page of the "International Herald Tribune" and republished by the "New York Times" - a lot has been said, even the magic word "Nobel" was heard.

One had the impression, however, that he was attending an event that had a specific goal and was part of a strategy, even if in some places it was unnecessarily pompous. Διακηρυγμένος σκοπός της δίγλωσσης έκδοσης με τα 79 ποιήματα της Κικής Δημουλά υπό τον τίτλο «The Brazen Plagiarist» (Η θρασεία λογοκλόπος) από τη Margellos World Republic of Letters (MWRL) του Yale University Press, είναι η παγκόσμια αναγνώριση και η βράβευση του έργου της.

«Υποκλίνομαι στην ασύγκριτη εθνική ποιήτρια της Ελλάδας που είναι τώρα και παγκόσμια ποιήτρια» είπε σε μαγνητοσκοπημένο μήνυμά του ο διευθυντής του Yale University Press Τζον Ντόνατιτς χαρακτηρίζοντας μάλιστα «ντροπή» το γεγονός ότι μονάχα «το 3% των τίτλων που κυκλοφορούν στις ΗΠΑ αντιστοιχούν σε μεταφρασμένη λογοτεχνία».

Η μεταφράστρια Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου ανέδειξε τη σημασία της μετάφρασης – μια «βαθιά πολιτική πράξη» – στην εξέλιξη του πολιτισμού και στην προσέγγιση της ετερότητας «γιατί το δούναι και λαβείν είναι μια σχέση αμφίδρομης και διαρκώς επαναδιαπραγματεύσιμης ισοτιμίας». Επιπλέον η ειδική εκδοτική σειρά της MWRL με την εκδοτική σφραγίδα του Yale University Press δημιουργήθηκε στα τέλη του 2007 με σκοπό ακριβώς να μετριάσει «την τρομακτική απουσία της μεγάλης παγκόσμιας λογοτεχνίας στην αγγλική γλώσσα». Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ελλάδα το ποσοστό της μεταφρασμένης λογοτεχνίας αντιστοιχεί στο 40% των τίτλων.

To them 50 έως τώρα τίτλους αυτής της σειράς, the 10% αφορά βιβλία ελλήνων λογοτεχνών, ποσοστό που αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν σκεφθεί κανείς ότι συστεγάζονται τρόπον τινά σε αυτήν 19 διαφορετικές γλώσσες. «Οι Έλληνες έχουμε να προσφέρουμε στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και πράγματα πέραν της αρχαίας μας κληρονομιάς» τόνισε η ίδια αναφερόμενη και στην επιθυμία του συζύγου της Ντόρη – που γιόρταζε την Τρίτη τα εξηκοστά του γενέθλια – «να εκδώσουμε εμείς την Κική στα αγγλικά, ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα πνευματικά κεφάλαια του τόπου». Είπε επίσης ότι τα περιοδικά «Τhe New Yorker» και «Vanity Fair» θέλουν να πάρουν συνέντευξη από την ποιήτρια. Τέλος αναφέρθηκε στην εξ αποστάσεως «δύσκολη αλλά συναρπαστική» μεταφραστική περιπέτεια που είχε με την αμερικανίδα ποιήτρια Ρίκα Λέσερ η οποία παραδόξως δεν μιλάει καθόλου ελληνικά.

Στην εκδήλωση προβλήθηκε βιντεοσκοπημένο απόσπασμα από το «Μονόγραμμα» του Γιώργου και της Ηρώς Σγουράκη με την ποιήτρια να μιλάει για τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στην Κυψέλη κρατώντας στο χέρι μια βεντάλια (ολόκληρο, προσεχώς, στη ΝΕΤ), ενώ οι ηθοποιοί Κατερίνα Διδασκάλου και Μαρίνα Ψάλτη διάβασαν ποιήματά της στην αγγλική και την ελληνική γλώσσα αντίστοιχα.

Οι παρευρισκόμενοι, including, άκουσαν μελοποιημένο από τον Νίκο Ξυδάκη το ποίημα της Κικής Δημουλά «Μελαγχολία» (από τη συλλογή «Έρεβος» με την οποία εμφανίστηκε η ίδια στα γράμματα το 1956), το πρώτο μέρος από το «Δύο μικρά ποιήματα για ένα αίνιγμα και έναν δρόμο» από τη συλλογή «Επί τα ίχνη» (1963) μελοποιημένο από τον Τάσο Ρωσόπουλο και τον Χρήστο Παπαγεωργίου (με τις κινηματογραφικές οδηγίες του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου) να αυτοσχεδιάζει στο πιάνο του «σχολιάζοντας» στίχους της ποιήτριας.

Ο Γιάννης Ευσταθιάδης, ο οποίος συντόνισε τη βραδιά είπε, αναφερόμενος στο αν και κατά πόσον δύναται να μελοποιηθεί η ποίηση της Δημουλά, ότι «με μουσικούς όρους η ποίησή της είναι μια διαφωνία» καθώς η ίδια «αφαιρεί τη μουσική για να ακουστούν οι ήχοι των λέξεων ώστε να μας υπενθυμίσει έτσι ότι δεν υπάρχει μόνο ο χρόνος της μουσικής αλλά και η μουσική του χρόνου».

Η Κική Δημουλά πήρε τον λόγο έπειτα από περίπου δύο ώρες κατά τις οποίες παρακολουθούσε τις διάφορες καλλιτεχνικές μεταποιήσεις όπου «ο καθένας μετέφρασε την ποίησή μου με τη δική του έμπνευση και τις δικές του νότες». «Ο μεταφραστής είναι συνδημιουργός» τόνισε μεταξύ άλλων και «πρέπει να μερεμετίζει τα ρήγματα της γραφής» όπου η άλλη γλώσσα είναι πιο γενναιόδωρη. «Η ευέλικτη μετάφραση της Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου συγκέρασε τη διπρόσωπη ουσία των λέξεων δίδοντας ένα πιστοποιητικό μεταφραστικής νομιμότητας». Είναι «μια μετάφραση τόσο διάφανη ώστε αναπνέει από κάτω ο προβληματισμός της γενέτειρας γλώσσας» είπε.

Διερωτήθηκε χαμηλόφωνα αν «υπήρχε η ποίηση πριν από τη δημιουργία του κόσμου και του φόβου» σε μια ακόμη προσωπική κατάθεση για την ουσία της τέχνη της. Ευχήθηκε δε «να διασωθεί η ένδεια του βίου μας από συνταρακτικά γεγονότα». Ευχαρίστησε τον Θεό «που και ο ίδιος μας κρύβεται» και κατέληξε στο ότι η ποίηση είναι πιθανότατα «ένα είδος κιβωτού για να σωθούμε από τον κατακλυσμό τόσων αληθειών».

Διάβασε ποιήματά της, ευχαρίστησε ιδιαιτέρως τους πολλούς ακαδημαϊκούς που παρέστησαν στην εκδήλωση και χάρηκε με το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού στο τέλος. Το ευχαριστιέται ακόμη, με μια συγκρατημένη και μελαγχολική καρτερικότητα.