Η πόλη της Καλαμάτας από μακριά στο «Μέσα» του Δημήτρη Παπαϊωάννου, που ολοκλήρωσε το περυσινό Φεστιβάλ. The city of Kalamata and modern dance, μια σχέση λατρείας που γιορτάζει φέτος τα είκοσι χρόνια της, προβάλλοντας περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά την ίδια την πόλη. Σήμερα το βράδυ το Μέγαρο Χορού της Καλαμάτας θα είναι κατάμεστο για την πρεμιέρα του 20ού Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας (art direction: Vicky Marangopoulou), όπου θα παρουσιαστεί η παράσταση του πολυαγαπημένου στην Ελλάδα Nederlands Dans Theater. From much earlier on the streets of the city, in the squares, at the port, γύρω από τα πανέμορφα νεοκλασικά κτίρια της Καλαμάτας θα έχει ξεκινήσει το ένα από τα δύο εργαστήρια του φετινού φεστιβάλ με τίτλο «On the road». Ενα μεγάλο άνοιγμα στην κοινότητα της πόλης που ακολουθεί τις ανάλογες πρωτοποριακές δράσεις οι οποίες γίνονται εδώ και χρόνια στο εξωτερικό. "We are talking about an absolutely young festival", μου λέει από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ο δήμαρχος της Καλαμάτας Παναγιώτης Νίκας, ο οποίος μιλώντας στην «Κ» για την οικονομική διάσταση όσο και τον πολιτιστικό αντίκτυπο του Φεστιβάλ στην πόλη της Καλαμάτας επισήμανε την τεράστια συμμετοχή των νέων όχι μόνο ως θεατών αλλά και ως εθελοντών ("an attendance so great that it cannot be satisfied"). Μπορεί να μην έχει χτιστεί κάποιο νέο ξενοδοχειακό συγκρότημα για να καλυφθούν ανάγκες του Φεστιβάλ, Nevertheless, as Panagiotis Nikas pointed out, «κάθε χρόνο είναι εντυπωσιακή η μεταμόρφωση της παραλιακής ζώνης της Καλαμάτας τις ημέρες του Φεστιβάλ. Athenians, Europeans, καλλιτέχνες και θεατές όλων των ηλικιών αλλάζουν τους ρυθμούς της πόλης». That's right. Το ξέρουν καλά αυτό όσοι έχουν έρθει έστω κι ένα καλοκαίρι στην Καλαμάτα για το φεστιβάλ χορού. Αύξηση των διανυκτερεύσεων στα ξενοδοχεία της πόλης κυρίως τις ημέρες που διαρκεί το Φεστιβάλ, καθώς και αύξηση των συναλλαγών σε καταστήματα εστίασης και διασκέδασης επισημαίνει ο Παναγιώτης Νίκας ως «άμεσα οφέλη στην οικονομική ζωή της πόλης». Ενα ακόμη συναρπαστικό Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας είναι έτοιμο για δράση. We look forward to it! DAILY Print Newspaper
All posts by Culture
Premiere in Locarno for Sylla Tzoumerka's film
From: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22800&subid=2&pubid=64037974
Sylla Tzoumerka's new film will have its world premiere in the competition section of the 67th Locarno Film Festival “A blast” starring Angeliki Papoulia as a rebellious mother and wife who wants to take her life back into her own hands.
Sylla Tzoumerka's new film will have its world premiere in the competition section of the 67th Locarno Film Festival “A blast” starring Angeliki Papoulia as a rebellious mother and wife who wants to take her life back into her own hands.
Filmed in Athens, Hamburg and Pieria, the film is a co-production of Greece, Germany and the Netherlands, with the support of the Hellenic and Dutch Film Center. "During the feverish years of the collapse of the Greek economy, the “A blast” talks about what it means to be rejected and to do something about it’ this", comments the director who signs his second feature film after "Country of Origin" which premiered at the Venice Film Festival in 2010, participated in many festivals and won five awards of the Hellenic Film Academy.
The Beatles… "come alive" in Herodion on 17 July
From: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26513&subid=2&pubid=113309812
WITH THE CAMERA AND MANY GUESTS
The timeless songs of the Beatles will "come alive" at Herodio, on Thursday 17 July, with the Camerata - Orchestra of Friends of Music performing their music, under the musical direction of Miltos Logiadis, in the context of the Athens Festival.
The singers Kostas Vasiliagos, Gift of Demosthenes, Vassilis Gisdakis and Steve Kokkas will be "transformed" into the four Beatles, while special guest will be the band Melisses.
The most famous songs of the legendary group will come to life in imaginative symphonic orchestrations by the well-known composer Nikos Platyrrachos, who preserves the unique style and dynamics of the songs, enriching them with the greatness of the symphonic sound.
The Beatles were genius musicians who signed some of the greatest albums of all time and left behind classic songs that still hold their freshness today. Idols of the youth who experimented and evolved at the same time as the currents of their time and revolutionized with just one haircut. The awesome kids from Liverpool stayed together for ten years changing the course of music history forever.
Herod Atticus Conservatory: Dionysios Areopagitou Pedestrian Street, Makrigianni. Hours of operation: Daily: 9:00-14:00 and 18:00-21:00
Start time: 21:00
Ticket prices :Lower Diazoma normal 30, Upper Diazoma normal 15, student 10, unemployed 5, disabled 10 euro
Tickets for the Festival events can be secured: Online with credit card charge on website www.greekfestival.gr., By phone with a credit card charge at 210.3272000 daily (and Sundays) 9:00 – 21:00., From the publishing houses of the Festival, From PAPASOTIRIO Bookstores, PUBLIC Stores and Ianos Bookstores, University 39 (inside Pesmazoglou stoa)
Gearing up for Epidaurus
From: http://www.avgi.gr/article/3350630/stin-teliki-eutheia-gia-tin-epidauro
The Epidaurus Festival presented its latest summer productions and co-productions yesterday, now entering the final stretch for the completion of this year's Epidavrias. Three theatrical and one musical performance will share the stage of the ancient theater, as well as that of Little Epidaurus.
The principle will be this week, at 18 and 19 July, by Philoctetes of Sophocles, disclosed in co-production with DIPETHE Patras – “The only way to continue to exist”, as the director of Thodoris Ambatzis said. The director Kostas Filippoglou noted that the show is specially adapted for the area of Epidaurus, while he dwelled on his experimentation with dance, who takes a leading role. Michael Marmarinos, who plays the title role, He refused any reduction in today, as “we continue to be inside the myth”, while Konstantinos Markoulakis spoke of a performance that abolishes the academic opposition – research form.
The same weekend, in Mikri Epidaurus, Dimitris Bassis and Iota Nega will present a musical performance dedicated to the songs of xenity. Having emphasized the immigrant child, the popular singer explained that it is a choice 35-40 important songs, from traditional to modern, while C. Nega noted that they do not only concern those who leave, αλλά και όσους αναζητούν εδώ μια δεύτερη πατρίδα, after “the longing has no race or color”.
In the same theater, a week later, the first part will be presented in Peloponnesian war by Roula Pateraki. as explained, axes of this “χαλαρού στη σύνδεσή του θεατρικού δρώμενου” are the first clashes, pestilence, ο Επιτάφιος του Περικλή και ο ίδιος ο Θουκυδίδης. Τη δημηγορία θα αποδώσει ο Δημήτρης Λιγνάδης, που σημείωσε πως το έργο του αρχαίου ιστορικού “reflects the modern Greek Narrative”.
End, for the second time will be at the theater argoliko, at 8-9 August, Angela Brouskou, which directs Bacchae, a “trekking along with Dionysus, which will go to Epidaurus”.
The principle will be this week, at 18 and 19 July, by Philoctetes of Sophocles, disclosed in co-production with DIPETHE Patras – “The only way to continue to exist”, as the director of Thodoris Ambatzis said. The director Kostas Filippoglou noted that the show is specially adapted for the area of Epidaurus, while he dwelled on his experimentation with dance, who takes a leading role. Michael Marmarinos, who plays the title role, He refused any reduction in today, as “we continue to be inside the myth”, while Konstantinos Markoulakis spoke of a performance that abolishes the academic opposition – research form.
The same weekend, in Mikri Epidaurus, Dimitris Bassis and Iota Nega will present a musical performance dedicated to the songs of xenity. Having emphasized the immigrant child, the popular singer explained that it is a choice 35-40 important songs, from traditional to modern, while C. Nega noted that they do not only concern those who leave, αλλά και όσους αναζητούν εδώ μια δεύτερη πατρίδα, after “the longing has no race or color”.
In the same theater, a week later, the first part will be presented in Peloponnesian war by Roula Pateraki. as explained, axes of this “χαλαρού στη σύνδεσή του θεατρικού δρώμενου” are the first clashes, pestilence, ο Επιτάφιος του Περικλή και ο ίδιος ο Θουκυδίδης. Τη δημηγορία θα αποδώσει ο Δημήτρης Λιγνάδης, που σημείωσε πως το έργο του αρχαίου ιστορικού “reflects the modern Greek Narrative”.
End, for the second time will be at the theater argoliko, at 8-9 August, Angela Brouskou, which directs Bacchae, a “trekking along with Dionysus, which will go to Epidaurus”.
ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ “N” ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ
THE Elpida Giannopoulou communicated photo from Sivadhyanam Saraswati.
ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ “N” ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ
Του Σπύρου Μάρκου, διευθυντή 3ου Δημοτικού Σχολείου Λαρίσης
ΠΑΕΙ Ο ΚΥΠΡΙΟΣ ΣΤΑ ΕΒΕΡΕΣΤ ΚΑΙ ΖΗΤΑ ΕΝΑ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ
ΜΕ ΤΥΡΙΝ ΚΑΙ ΝΤΟΜΑΤΑΝ ΚΑΙ ΠΙΠΕΡΙΑΝ ΚΑΙ ΚΡΕΜΜΥΔΙΝ.
Ο ΕΛΛΑΔΙΤΗΣ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΕΝΟΣ:
“ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ, ΟΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΛΟ ΤΟ “N” ΠΡΟΣΘΕΤΕΤΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ…
ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΜΕΣΑ”;
ΟΠΟΤΕ, ΣΟΚΑΡΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΥΠΡΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΛΕΕΙ ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΑ:
” ΒΑΛΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΖΑΜΠΟ ΚΑΙ ΜΠΕΙΚΟ. ..”
Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», με ακρίβεια και όχι τυχαία
και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
* The “N” συντονίζει τον εγκέφαλο.*
*Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JOURNAL
στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο
και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν»
στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα».
also, στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε.
ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, besides the others,
κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση.*
Και δικαιούμαι να ερωτήσω:
Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
Ως μάχιμος εκπαιδευτικός και συγγραφέας του συγγράμματος: ΔΥΣΛΕΞΙΑ,
Athena 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση,
νομιμοποιούμαι να ρωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.
Όμως αναρωτιέμαι:
Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό» (!), αντί το εμβαδόν!
Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε «το εμβαδόΝ», i.e. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!
Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα;
Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, B.C. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ.).
Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει.
Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας…
Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!
Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη:
«ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει,
“Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία,
όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του’ λειπε η οπτική του ήχου».
The G. Ρίτσος έγραψε επίσης:
«Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει».
Unfortunately, Nevertheless, διαπιστώνομε σήμερα, ότι μετά το Νι,
έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (s).
Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας:
«η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη! ένταξη» (!)…
Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ
και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα:
Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας
και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.
*Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.*
*Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο.
Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.*
Οι Αρχαίοι Έλληνες τα γνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός
ότι μόνον εμείς, οι Έλληνες, λέμε:
«Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και
δεν λέμε με άλλα γράμματα (παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα),
διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.
Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα.
*Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη μετουσιώνεται σε Γλώσσα.*
Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του.
Δεν μπορεί να υπάρχει η μία
πλευρά, χωρίς την άλλη.
Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.
Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.
Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.
* Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά:
Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.*
Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρην οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.
“… it's not an orchestra, it's a revolution …”
From: http://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/den-einai-orxistra-einai-epanastasi#.U4uOoHaVBRx
“… is not orchestra, it's a revolution …”
Το βλέπεις και σού έρχεται να κλάψεις. Out of emotion ; Out of admiration; Out of grief for ours; Δεν ξέρω. Many years ago a man in Venezuela set out to make a dream come true. Ηταν ο Χοσέ Αμπρέου που μάζεψε παιδάκια απο κάθε φτωχή γωνιά της χώρας του κι άρχισε να τα μαθαίνει μουσική για να τα τραβήξει μακριά απο το έγκλημα, the drugs, τη μιζέρια και τους κινδυνους που κουβαλάει μαζί της!!!
His plan was called el Systema.
A few years later, 250.000 (!) children learned music, and school orchestras began to be formed. Orchestras across the country surpassed the 100 and of these the 90 είναι συμφωνικές !
Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, the 28-year-old conductor Gustavo Dudamel, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες.
Ο Edgar μεγάλωσε σε μία από τις πιο σκληρές γειτονιές του Καράκας. Φοβόταν να βγει από το σπίτι του και φοβόταν να γυρίσει. Μόνο η μουσική θα μπορούσε να τον αποσπάσει από την άσχημη κατάσταση που βίωνε. Πήγε στο παράρτημα του El Sistema της γειτονιάς του και ζήτησε μια τρομπέτα. They couldn't find him. Του έδωσαν όμως ένα φαγκότο. Now, ο Edgar πιστεύει ότι αυτό το φαγκότο τού έσωσε τη ζωή. El Sistema θα μπορούσε να είναι το όνομα μια επαναστατικής οργάνωσης από τη δεκαετία του ’30. Ίσως αυτό να μας έρχεται στο μυαλό επειδή το El Sistema γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Venezuela, a country that fought for many years for its independence but also for the abolition of totalitarian regimes.
Το El Sistema είναι μια σκέψη που γεννήθηκε στο μυαλό του Jose Antonio Abreu, ενός οικονομολόγου που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αγαπούσε τους ανθρώπους και τη μουσική. O Abreu πίστευε ότι, however poor a man may be, αν μπορέσει να αποκτήσει πρόσβαση στη μουσική, his life will change. Και αποδείχτηκε ότι είχε απόλυτο δίκιο.
The beginning – the development
In 1975 Jose Antonio Abreu tried to create one orchestra where the musicians, instead of each studying alone, they would all study together.
There was already a similar experience in Venezuela, όπου οι μαθητές των σχολείων πήγαιναν μετά το σχόλασμα σε μεγάλες αίθουσες και ετοίμαζαν όλοι μαζί τις εργασίες τους για την επόμενη μέρα.
Αυτό δεν ήταν κάποιου είδους καινοτομία στον τρόπο μελέτης. Simply, οι περισσότεροι γονείς εργάζονταν μέχρι αργά και, if the children returned to their neighborhoods, θα απέφευγαν να μελετήσουν με αποτέλεσμα η χώρα να διατηρεί το χαμηλό μορφωτικό της επίπεδο.
Additional, η εγκληματικότητα και η χρήση ναρκωτικών ήταν πολύ διαδεδομένες. Έτσι, τα παιδιά κινδύνευαν σε κάθε τους βήμα. Ο Abreu κατάφερε να βρει παιδιά που είχαν κάποιο ταλέντο στη μουσική αλλά και δασκάλους από ολόκληρη τη Venezuela.
His first orchestra, its National Youth Symphony Orchestra Venezuelas, was created on 12 of February 1975 and gave her first concert on 30 April of the same year.
Very quickly he connected with other orchestras and also recorded with many well-known conductors. THE orchestra it soon became a magnet for many young people. Πολύ σύντομα όλο και περισσότεροι ήθελαν να μελετήσουν Τσαϊκόφσκι, Μότσαρτ ή Μπερλιόζ και σχεδόν όλοι ήθελαν να παρακολουθήσουν τις συναυλίες της orchestras.
Any outside observer would think that all this effort would have no chance of success.
Abreu and his colleagues argued that they would succeed.
Their central message to the youth of the whole country was "Play and fight".
Οι πρώτοι όμως που έπρεπε να αγωνιστούν για την επιτυχία του προγράμματος ήταν οι ίδιοι. Έβαλαν όλη την ενέργεια και όλη την πίστη τους σ’ this purpose.
Four years after her timid beginning orchestras, at 20 of February 1979, ο Abreu παίρνει το πράσινο φως να επεκτείνει το πρόγραμμα. Τώρα μπορεί κάθε πόλη ή και κάθε γειτονιά να δημιουργήσει τη δική της orchestra που θα αποτελείται από παιδιά και νέους. Each child will choose an instrument, θα το παίρνει δωρεάν και θα συναντιέται με τα υπόλοιπα παιδιά σε μεγάλες αίθουσες για να μελετήσει υπό τις οδηγίες των καλύτερων δασκάλων της χώρας. Naturally, the program went through enormous difficulties.
Its funding was reduced in times of crisis – it spent several n Venezuela– causing Abreu and his team to fight hard to keep it alive.
But today, El Sistema, που είναι πλέον αναπτυγμένο σε nucleos (cores), is under his supervision 150 youth orchestras and 70 children's orchestras, που βρίσκονται σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Venezuelas. The country's best musicians are channeled into orchestra young Simon Bolivar, which is also the central one orchestra of the program. Το πρόγραμμα Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας αρχίζουν να δουλεύουν πάνω στην εκφραστικότητα του σώματος και τον ρυθμό.
Η ενθάρρυνση των παιδιών να κρατήσουν το σώμα τους ενεργό την ώρα που παίζουν, είναι ένα από τα κλειδιά της ανάπτυξης του προγράμματος. At the age of five, τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, usually wooden flutes and percussion. At the same time they also join a choir, έτσι ώστε να αρχίσουν να συνηθίζουν στην ομαδική δουλειά. At the age of seven, τα παιδιά μπορούν να πάρουν το πρώτο έγχορδο ή πνευστό τους όργανο. Μπορούν να αλλάζουν όργανα, but they are not encouraged to do so often. Η αρχική τους εκπαίδευση περιλαμβάνει τραγούδι και μελέτη του οργάνου.
Συχνά συγκεντρώνονται στο παίξιμο μίας και μόνο νότας έτσι ώστε να αποκτήσουν την αίσθηση της ποιότητας του ήχου για το όργανό τους. There are three levels of daily study: Στο πρώτο, children work with the whole orchestra, in the second they play in smaller ensembles and in the third they study individually. At all these levels, each child's teacher is the same. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η διαδικασία εκμάθησης να προχωράει πιο γρήγορα, καθώς ο δάσκαλος γνωρίζει από νωρίς τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία κάθε μαθητή.
Οι μαθητές παίζουν μπροστά σε κοινό όσο το δυνατόν περισσότερο, πράγμα που μειώνει το άγχος της έκθεσης καθώς η συναυλία γίνεται φυσικό μέρος της καλλιτεχνικής διαδικασία. also, οι νέοι μουσικοί ενθαρρύνονται να παρακολουθούν άλλες ορχήστρες νέων έτσι ώστε να παίρνουν έμπνευση από αυτούς. Από πολύ νωρίς τα παιδιά παίζουν και με άλλες ορχήστρες πέρα από τη δική τους. Μάλιστα συμμετέχουν ακόμη και στην orchestra Simon Bolivar, in which the best musicians of the country become regular members.
Ο βασικός σκοπός του El Sistema είναι να δημιουργήσει την αίσθηση της ασφάλειας και της χαράς στους νέους μουσικούς, χτίζοντας ταυτόχρονα την αυτοπεποίθησή τους μέσα από την αίσθηση της αξίας του ατόμου μέσα στην ομάδα. Η πειθαρχία δεν είναι το βασικότερο κομμάτι της διαδικασίας αλλά, όταν δεν είναι αποτέλεσμα πίεσης, considered a useful tool. Η παρακολούθηση των μαθημάτων δεν είναι υποχρεωτική. Children participate for themselves, τους φίλους και τους δασκάλους τους.
Χωρίς σκληρή δουλειά από την πλευρά των μαθητών, the program would be headed for certain failure. Nevertheless, η διασκέδαση και το παιχνίδι δεν ξεχνιέται ποτέ.
Η μεγάλη πλειονότητα των δασκάλων και των στελεχών κάθε πυρήνα, προέρχεται από παλαιότερους σπουδαστές του προγράμματος. Είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν καλύτερα τους στόχους και τις ανάγκες της διαδικασίας, είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν πώς αισθάνονται οι νέοι μουσικοί. Οι δάσκαλοι ασχολούνται με κάθε παιδί ξεχωριστά.
Αν κάποιο παιδί λείψει δύο συνεχείς φορές από το μάθημα, they go to his house to see what's going on. Ο στόχος τους δεν είναι να κάνουν παρατήρηση στο παιδί, αλλά να συζητήσουν μαζί του τους λόγους για τους οποίους δεν ήρθε στα μαθήματα,so that they make it feel better.
Often, οι πυρήνες προσαρμόζουν κατά ένα ποσοστό τη λειτουργία τους στις ανάγκες των παιδιών. Το El Sistema έχει πλέον μια σειρά από συγκεκριμένους κανόνες, που μέσα στα χρόνια λειτουργίας του, have proven effective. For example, σε μουσικό επίπεδο, οι υπεύθυνοι του προγράμματος έχουν βρει ότι είναι καλύτερα να επιλέγουν την απλούστερη δυνατή ενορχήστρωση, έτσι ώστε να παίζουν μαζί όλα τα παιδιά και να βγάζουν πολύ δυνατό ήχο.
Of course, η ενορχήστωση αλλάζει όσο τα παιδιά ανεβαίνουν επίπεδο. Όμως ο δυνατός ήχος που παράγεται από πολλά όργανα που παίζουν μαζί παραμένει. As her manager says orchestraς νέων Simon Bolivar, Gustavo Dudamel, «όταν παίζουμε για παράδειγμα την Πέμπτη του Beethoven, η Πέμπτη γίνεται το πιο μεγάλο και πιο σημαντικό ζήτημα του κόσμου». Οι ορχήστρες ασχολούνται με τα έργα των γνωστών και μεγάλων κλασικών συνθετών αλλά και με πολλά έργα από το ρεπερτόριο των συνθετών της Λατινικής Αμερικής, που είναι άλλωστε και πολύ πιο κοντά στους ήχους που έχουν τα παιδιά στο αυτί τους από τη στιγμή που γεννήθηκαν. Το πρόγραμμα συνεργάζεται πολύ στενά με τους γονείς των παιδιών.
When a child turns two or three years old, οι υπέυθυνοι του προγράμματος συναντούν τους γονείς του και τους εξηγούν όλες τις λεπτομέρειες και τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσουν. Όταν τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, οι δάσκαλοι μιλούν στους γονείς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συμπεριφέρονται στα παιδιά και να τα ενθαρρύνουν στη μελέτη τους. Από τη στιγμή που ένα παιδί αποφασίζει να μπει σε μια orchestra, he gets a scholarship. Αυτό αποτελεί τιμή για την οικογένειά του αλλά έχει και πρακτική αξία: το παιδί δεν θα χρειαστεί πλέον να φύγει από το πρόγραμμα επειδή πρέπει να δουλέψει.
Το El Sistema ξεκίνησε περισότερο από αγάπη στα παιδιά και λιγότερο από αγάπη στη μουσική. Η έμφαση βρίσκεται στην ανάπτυξη της κοινότητας και στην αλληλεγγύη. The teachers, οι μαθητές και οι γονείς βρίσκονται σε μια ατμόσφαιρα αλληλοσεβασμού και αγάπης που τους κάνει να νιώθουν ασφαλείς και ευτυχισμένοι. Μέσα σε μια χώρα που πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές, το να νιώθει κανείς ότι κρατάει τη ζωή του στα χέρια του είναι πολύ θετικό πράγμα. Και τα παιδιά του El Sistema όχι μόνο νιώθουν ότι μπορούν να ζήσουν όσο όμορφα θέλουν, αλλά και ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Η αναγνώριση Οι περισσότερο παγκόσμιοι οργανισμοί έχουν αναγνωρίσει το El Sistema ως ένα σπουδαίο κοινωνικό πείραμα στο βαθμό που κατόρθωσε να μειώσει τη φτώχεια και να ανεβάσει το μορφωτικό επίπεδο του λαού της Venezuelas. But at the same time, it is also a great music learning program. Countries like Argentina, Australia, Bolivia, Brazil, Canada, η Κόστα Ρίκα, Cuba, Ecuador, Peru, η Σκοτία και πολύ πρόσφατα οι περισσότερες πολιτείες της Βόρειας Αμερικής, θέλησαν να το δοκιμάσουν. Ίσως κανείς δεν περίμενε πριν από μερικά χρόνια ότι μια χώρα που έχει περάσει από δεκάδες μεγάλα προβλήματα, like the Venezuela, could be a model for so many countries.
On a purely musical level, νέοι που ξεκίνησαν μέσα από το El Sistema βρέθηκαν μέσα στα χρόνια σε μερικές από τις καλύτερες ορχήστρες σε ολόκληρο τον κόσμο. But also the central one orchestra of the program, or orchestra young Simon Bolivar, is considered today as one of the most important. Gustavo Dudamel has also played a major role in this development, ο διευθυντής της orchestras, που ξεκίνησε κι αυτός ως ένας σπουδαστής του προγράμματος. Dudamel was born on 1981 in a family of musicians. Ο πατέρας του ήταν τρομπονίστας και η μητέρα του δασκάλα ωδικής. Το κύριο όργανό του ήταν το βιολί αλλά πολύ γρήγορα, at just fourteen years old, began to study conducting orchestrawith Jose Antonio Abreu himself as a teacher.
Ο Dudamel άρχισε να κερδίζει τον ένα διαγωνισμό μετά τον άλλο και πολύ γρήγορα η αξία του αναγνωρίστηκε από μαέστρους όπως ο Claudio Abbado και ο sir Simon Rattle. Έχει ηχογραφήσει τέσσερις δίσκους με την orchestra new Simon Bolivar and several more with other orchestras.
Από τον περασμένο Σεπτέμβριο είναι διευθυντής της Φιλαρμονικής του Los Angeles, με την οποία ερμήνευσε στην εναρκτήρια βραδιά την Πρώτη συμφωνία του Gustav Mahler, έργο που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε dvd αλλά και μέσω του i-tunes. Naturally, ο Dudamel δεν εγκατέλειψε την orchestra young Simon Bolivar, with which it will continue to appear throughout the world. THE orchestra έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των μεγαλύτερων φεστιβάλ κι έχει εμφανιστεί στις περισσότερες πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής, όχι μόνο επειδή αποτελεί το προϊόν ενός τόσο σημαντικού κοινωνικού πειράματος, but also because it is one of the most dynamic musical ensembles. Σε μια κοινωνική πραγματικότητα που κάνει τους ανθρώπους να απομονώνονται όλο και περισσότερο, σε έναν κόσμο όπου η καχυποψία έχει αντικαταστήσει τη διάθεση για επικοινωνία, or orchestra νέων Simon Bolivar αποδεικνύει ότι μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική προοπτική. Για να νιώσει κανείς πόση χαρά μπορεί να κρύβει η αγάπη για τη μουσική και πάνω απ’ όλα πόση ελπίδα μπορεί να έχει το να μοιράζεσαι αυτή την αγάπη, he just has to listen to them perform Danzon No 2 by Arturo Marquez.
Or even more, to see them, while hunched over their sheet music, to stand up at the explosive finale.
Let each of us have some role model to draw courage but also to move forward beneficially and victoriously through the difficult life.
Dear friends! Hello again!!
The judges of “THE VOICE”, Despina Vandi, Melina Aslanidou, Antonis Remos and Michalis/Stavento, in collaboration with the Charity Organization "Apostoli" and the ANTENNA Group organize a concert on 3 July at OAKA. The proceeds will be dedicated to the actions of love of the Archdiocese of Athens, to children and families who are tormented by poverty and difficulties.
A big BRAVO to these four kids who showed great morals and love in all the shows of “THE VOICE”, and continue to set an example for all of Greece!! Truth, who is not enslaved by the sensitivity of their soul;;
Their example obliges all of us, wherever we are and with whatever economic power we have, to keep our eyes alert for our fellow human beings who are in difficulty. Today they… who knows. tomorrow we;
I know kind souls who exemplify other than Mrs. Latsis, others from Mrs. Vardinogianni for the charity work they do, and others from others known or unknown. Let each of us have some role model to draw courage but also to move forward beneficially and victoriously through the difficult life. After all, what else will be left for us other than our humanity and love!!
Friendship,
George
http://www.viva.gr/tickets/music/mia-xora-mia-foni/