Archives de catégorie : Non classé

Non classé

La culture de crise

Dans une Grèce de récession et de chômage, le secteur de l'art et de la création emploie plus de 100.000 personnes

Combien de personnes sont actuellement employées dans le domaine de la culture ?; D'après les recherches de "Vima", basé sur les archives officielles de l'agence, plus que 100.000. C'est combien de personnes font du théâtre, musique, cinéma, arts visuels, livre, ceux qui travaillent dans les institutions culturelles, entreprises privées et publiques, festival, écoles d'art, le personnel technique et en général ceux employés dans… derrière.
Évidemment, ce nombre double sur une base pratique. Une foule très nombreuse et active autour de la culture, le « parent pauvre » ou autrement l'une des plus grandes victimes de la crise, qui participe cependant avec un pourcentage 2,8% dans le produit national brut. Le fonds est en baisse et les coupes dans le domaine de la culture composent un paysage plutôt sombre. Uniquement dans le domaine de la musique, la Société Hellénique pour la Protection de la Propriété Intellectuelle AEPI est enregistrée 12.746 membres. D'eux 9.051 ce sont des artistes. Από την πλευρά του ο Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Εργων και Λόγου (ΟΣΔΕΛ) αριθμεί 3.000 συγγραφείς, μεταφραστές και άλλους που εργάζονται στον χώρο του βιβλίου, nombre multiplié par dix. Spécifiquement, selon les propos des responsables, le nombre de ceux qui ont écrit chat’ l'exclusivité ou avoir participé à la création d'une œuvre au cours des dix dernières années équivaut à 55.000 personnes. Selon l'Autorité statistique hellénique, le nombre total d'employés (hommes d'affaires, artistes, techniciens, personnel administratif, d'autres travailleurs, compagnies de taxis, etc.) dans les théâtres nationaux et municipaux au fil du temps 2010-2011 c'était 4.284, tandis que le nombre d'artistes ayant participé à des expositions collectives 2011 5.755.
Dans le domaine du cinéma env. 1.700 les gens travaillent dans les festivals, 980 employés dans des sociétés de distribution et 360 dans les salles de cinéma, selon le Centre cinématographique hellénique. Six cents sont membres de l'Union des techniciens grecs du cinéma et de la télévision et 180 les membres de l'Union des scénaristes de Grèce. Toujours selon le Hellenic Film Center 100 des courts et longs métrages ont été tournés 2011. Malgré nos efforts, la Société des réalisateurs grecs n'a pas pu nous fournir de données sur le nombre de réalisateurs grecs..
Η Γενική Γραμματεία Πολιτισμού αναφέρει ότι ως τις 31.12.2012 εργάζονταν 6.748 μόνιμοι και αορίστου χρόνου και 3.681 συμβασιούχοι στον τομέα του Πολιτισμού – στοιχεία που ισχύουν ανά τρίμηνο αλλά παρουσιάζουν μικρές διαφοροποιήσεις.
Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων απαρτίζει το διδακτικό προσωπικό επαγγελματικών σχολών δραματικής τέχνης, χορού, cinéma, μουσικών σχολών, ωδείων – en tout 9.408 κατά το διάστημα 2010-2011 selon l'autorité statistique grecque. Σύμφωνα με την ίδια Αρχή, επίσης το 2010, 1.932 εργαζόμενοι απασχολούνταν σε βιβλιοθήκες. Αν προστεθούν τα παραπάνω νούμερα, έχουμε περίπου 100.000 personnes. Αραγε όλοι αυτοί καταφέρνουν να εξασφαλίζουν τα προς το ζην;
«Αδύνατον να ζήσεις γράφοντας βιβλία»
«Στην Ελλάδα είναι αδύνατον να ζήσει κανείς μόνο γράφοντας βιβλία» μας λέει η 46χρονη συγγραφέας Αμάντα Μιχαλοπούλου. «Οι χρυσές δεκαετίες του 1980 et son 1990, όπου η λογοτεχνία ήταν μπεστ σέλερ και ο συγγραφέας ήταν κοινωνικά καταξιωμένος, έχουν περάσει. Οι πωλήσεις των βιβλίων έχουν μειωθεί σε δραματικό βαθμό και είναι φυσικό. Παλαιότερα έβλεπε κανείς κάποιους ανθρώπους στις τράπεζες με ένα βιβλίο στο χέρι. Σήμερα όλοι έχουν ένα απλανές βλέμμα: κοιτάνε μπροστά σαν να μην κοιτούν τίποτα».
Η ίδια προσπαθεί να βρει άλλους τρόπους, περισσότερο προσοδοφόρους, για να κάνει εκείνο που ξέρει να κάνει – «διότι δεν θα μπορούσα να κάνω κάποια άλλη δουλειά». Εχει, Par exemple, έτοιμα δύο θεατρικά έργα (ένα για μικρούς και ένα για μεγάλους) που σκοπεύει σύντομα να τα παρουσιάσει και να ζητήσει συνεργασία από ομάδες που πιθανόν θα ενδιαφερθούν. Η Αμάντα Μιχαλοπούλου διδάσκει επίσης δημιουργική γραφή στο Μουσείο Ηρακλειδών αλλά και στην πολιτιστική εταιρεία της Κηφισιάς Πύρνα, ενώ κάνει και ιδιωτικά μαθήματα δουλεύοντας μαζί με ομάδες. «Νομίζω ότι αυτή η επιλογή μου σχετίζεται ψυχικά με την ανάγκη επικοινωνίας που νιώθω» εξηγεί. «Στην πεζογραφία έχεις πάντα ένα « κράτημα », πρέπει να περιμένεις για να μιλήσεις. Το μόνο που θα μπορούσε να με κάνει να ανησυχήσω είναι ότι με όλα αυτά η δημιουργική ενέργεια πάει αλλού – και όχι στο γράψιμο. Εχω όμως τη βασική ελπίδα και αίσθηση ότι οι δραστηριότητες αυτές δουλεύουν υπέρ της γραφής. Είναι μια ελαφριά μετατόπιση των δραστηριοτήτων μου. Και όταν κάποιοι με ρωτούν « μα καλά, πώς είναι δυνατόν να γράφεις με τέτοια απελπισία τριγύρω; », τους απαντώ: Τότε είναι που πιάνω το μολύβι».
«Απλώς εξασφαλίζω το φαγητό μου»
Η 59χρονη εθνική μας τραγωδός Λυδία Κονιόρδου θεωρεί ότι το θέατρο και ο μεγάλος αριθμός όσων το υπηρετούν από πολλές και διαφορετικές πλευρές δεν ταρακουνήθηκαν τόσο από την οικονομική κρίση. «Μόνιμες θέσεις δεν υπήρχαν ποτέ στο θέατρο, Δουλεύαμε κυρίως βάσει έργων και πάντα ψάχναμε για δουλειά. Βεβαίως οι δουλειές έχουν μειωθεί, τα πολυπρόσωπα έργα επίσης, οι ευκαιρίες είναι λιγότερες, ωστόσο στο τοπίο υπάρχει ένα ξεκαθάρισμα: οι καλές παραστάσεις πηγαίνουν καλά και επιβιώνουν».
Η Λυδία Κονιόρδου συμφωνεί ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένας αριθμός θεάτρων δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τον πληθυσμό. «Το ότι λειτουργούν, cependant, σημαίνει ότι κάποιοι παίρνουν χρήματα από αυτή τη δουλειά» προσθέτει. Κατά τη γνώμη της οι μεγάλοι χαμένοι στον θεατρικό χώρο αυτή την περίοδο είναι οι νέοι: «Υπάρχει μεγάλη προσφορά από τους νέους, τα παιδιά δύσκολα απορροφώνται και περισσότερο πληρώνουν για να δείξουν τη δουλειά τους παρά αμείβονται».
Η ίδια αισθάνεται τυχερή που συμμετέχει σε μια παράσταση όπως η «Οδύσσεια» του Μπομπ Γουίλσον στο Εθνικό Θέατρο. «Ο μισθός που παίρνω από το Εθνικό με τις μειώσεις που έχω υποστεί είναι περίπου ο ίδιος που έπαιρνα όταν καλλιτεχνικός διευθυντής ήταν ο Νίκος Κούρκουλος. Είναι μάλλον χαμηλός σε σχέση με τα χρόνια που βρίσκομαι στο θέατρο, αλλά από την εποχή που μαθήτευσα στον Κάρολο Κουν έχω μάθει να ζω με αυτά που βγάζω. Με τα χρήματα που παίρνω από το Εθνικό και από τις διδασκαλίες υποκριτικής (SS.: διδάσκει στο Κέντρο Αρχαίου Δράματος «Δεσμοί» και σε δραματικές σχολές) μπορώ να εξασφαλίζω το φαγητό μου. Εχω εγκαταλείψει την κεντρική θέρμανση, ζεσταίνομαι με μια σόμπα πετρελαίου όπως τότε που ήμουν φοιτήτρια στα Εξάρχεια, έχω ελαχιστοποιήσει τη χρήση του αυτοκινήτου και κινούμαι με ένα « παπάκι » de ’80 et… δεν μπορώ να πληρώσω τα χαράτσια, τις εφορίες και τα λοιπά. Απλά κάνω πως δεν υπάρχουν».
«Η κρίση δεν κάνει υψηλή τέχνη»
Για τον 55χρονο εικαστικό καλλιτέχνη Τάσο Μαντζαβίνο η κρίση δεν πρόκειται να αναδείξει τα καλά έργα και τους αξιόλογους καλλιτέχνες. «Η κρίση χτυπάει αυτούς που έχουν πάρει την τέχνη στα σοβαρά. Τα χυδαία εμπορικά έργα παραμένουν εμπορικά. « Τιμωρείται » η καλή ζωγραφική, με τους συλλέκτες να εμφανίζονται σαν… μαυραγορίτες και να ζητούν να πατήσουν πάνω στην ανάγκη του καλλιτέχνη για να αγοράσουν φθηνά έργα» λέει. «Κατά τη γνώμη μου η κρίση δεν κάνει υψηλή τέχνη. Εκτός αν μιλάμε για ήρωες». Ο ίδιος δεν γνωρίζει συναδέλφους του που αντιμετωπίζουν ακραίες καταστάσεις φτώχειας, αλλά είναι σίγουρος πως επιβιώνουν μόνον όσοι έχουν φροντίσει να έχουν ένα κομπόδεμα στην άκρη.
«Δεν θεωρώ ότι οι νέοι σκηνοθέτες διαφέρουν σε οτιδήποτε από άλλους νέους εργαζόμενους από άλλους χώρους, υπό το πρίσμα ότι όλοι αυτοί υπόκεινται σε μεγάλες περιόδους ανεργίας, εργασιακές συνθήκες με κακοπληρωμένες αποδοχές, χρωστούμενα που παραγράφονται και μια βιομηχανία υπό κατάρρευση» μας λέει ο 31χρονος κινηματογραφιστής Γιώργος Ζώης.
«Στην περίπτωσή μου, λόγω της πορείας των ταινιών μου, μπορώ και ζω από το επάγγελμά μου εξαιτίας εργασιακών προτάσεων που μου έγιναν μετά τα φεστιβάλ και των βραβείων και των πνευματικών δικαιωμάτων από το εξωτερικό. Αλλά αυτό δεν έγινε από καμία επιχειρηματική οικονομική ανάπτυξη ούτε αποτελεί μια αχτίδα φωτός για τους νέους στους καιρούς μας. Δεν θέλω να χαρίσω την τυχαία ατομική μου πορεία ως άλλοθι σε ένα ξεπεσμένο σύστημα που αγωνιά να ωραιοποιήσει εκβιαστικά την πραγματικότητα από μεμονωμένες εξαιρέσεις. Η ελληνική καθημερινότητα δεν χωράει κανέναν μας».
Λογοτεχνικές βραδιές… χωρίς έναν καφέ
Η περιρρέουσα απελπισία δεν εμπόδισε τον 41χρονο μεταφραστή Δημήτρη Αλεξάκη, γιο του συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη, να δημιουργήσει μαζί με μια νέα ομάδα συνεργατών – τη γυναίκα του, ηθοποιό και σκηνοθέτρια Φωτεινή Μπάνου, τον κοινωνιολόγο Αρη Ασπρούλη και τη θεατρολόγο Τέτα Αποστολάκη – τον χώρο πολιτιστικών δράσεων Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων στην Κυψέλη (Κύπρου 91Α), όπου τις δεκαετίες του 1960 et son 1970 επισκευάζονταν και συναρμολογούνταν ασπρόμαυρες τηλεοράσεις. Το Κέντρο άνοιξε τις πύλες του στο κοινό τον Νοέμβριο του 2012.
«Δημιουργήσαμε κάτι καινούργιο σε μια εποχή όπου όλα είναι εναντίον» λέει ο Δημήτρης Αλεξάκης. «Και συνειδητοποιούμε ότι μήνα με τον μήνα η κρίση βαθαίνει ολοένα πιο πολύ. Ο χώρος γεμίζει ασφυκτικά, Par exemple, στις λογοτεχνικές βραδιές που διοργανώνουμε από όσους παραμένουν επί τρεισήμισι ώρες με διάθεση για συζήτηση και συμμετοχή, χωρίς όμως να παίρνουν ούτε έναν καφέ. Και αυτό για εμάς είναι καταστροφικό, καθ’ ότι έχουμε ποντάρει να βγάλουμε τα έξοδά μας από το μικρό μπαρ του χώρου. Κακά τα ψέματα. Χρειάζεται πάθος και να διακινδυνεύσει κανείς την όποια οικογενειακή περιουσία για να καταφέρει να επιβιώσει σε αυτόν τον χώρο δημιουργώντας κάτι καινούργιο αυτή την εποχή. Εμάς μας στήριξαν οι γονείς μας, που δεν ήταν πλούσιοι, αλλά θεώρησαν ότι τίθεται ζήτημα αξιοπρέπειας. Και ό,τι κερδίζουμε το διαθέτουμε στον χώρο. Oui, « μπαίνουμε μέσα » κάθε μήνα και έχουμε και μικρό παιδί, αλλά είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό που κάνουμε και δεν σκοπεύουμε να το σταματήσουμε. Απλά περιορίζουμε συνεχώς τα έξοδά μας».
source : tovima.gr
Non classé

Ανθρωποι-πουλιά 8.000 années

Αναπαραστάσεις της Μητέρας – Θεάς, jeux, συμβολικά αντικείμενα επικοινωνίας ή πειραματισμοί νεολιθικών ανθρώπων στην προσπάθειά τους να εξερευνήσουν το ανθρώπινο σώμα;

Το θέμα παραμένει ανοιχτό για τους αρχαιολόγους που μελετούν τα 300 και πλέον πήλινα ειδώλια τα οποία βρέθηκαν στη νεολιθική θέση Κουτρουλού Μαγούλα στη Φθιώτιδα, αριθμός ιδιαίτερα σημαντικός και από τους μεγαλύτερους της περιόδου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Ειδώλια βρίσκονται και σε άλλες νεολιθικές θέσεις στην Ανατολία και στα Βαλκάνια, όμως τόσο ο αριθμός όσο και η ποικιλία των τύπων κάνουν την Κουτρουλού Μαγούλα να ξεχωρίζει λένε οι αρχαιολόγοι που ασχολούνται με την περιοχή.
Τα ειδώλια έχουν μέγεθος που ποικίλλει, depuis 3 à 12 εκατοστά σε μήκος. Κατασκευάζονταν με πολλούς τρόπους. Ενας πολύ συνηθισμένος ήταν αυτός του κεντρικού πήλινου πυρήνα, γύρω από τον οποίο προσέθεταν άλλα κομμάτια πηλού για να δημιουργήσουν τα μέλη του σώματος.
Βρέθηκαν σε διάφορα σημεία των περίπου 40 στρεμμάτων που καταλαμβάνει η νεολιθική θέση μία από τις μεγαλύτερες της περιόδου που έχει εντοπιστεί- ακόμα και σε θεμέλια σπιτιών.
Η ποικιλία των μορφών τους δίνει περιθώρια για πολλές ερμηνείες, καθώς συχνά δεν δηλώνεται το φύλο, ενώ αρκετά έχουν σχήμα ανθρώπου – πουλιού, που κάποιες φορές καταλήγει σε τετράποδη βάση. Τα παραπάνω συνηγορούν πως η χρήση τους δεν είχε μόνο αισθητικούς σκοπούς, αλλά ότι αντικατοπτρίζουν κάτι πολύ περισσότερο: τον πολιτισμό, την κοινωνία και την ταυτότητα των νεολιθικών κατοίκων στην Κουτρουλού Μαγούλα.
Η θέση κατοικήθηκε στη Μέση Νεολιθική Περίοδο (sur 5800-5300 par exemple.) από μερικές εκατοντάδες ανθρώπων, που έχτισαν προσεγμένα σπίτια από πέτρα και πλιθιά, με πέτρινα υποστρώματα δαπέδων. Αξιοσημείωτο είναι, également, το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε και αργότερα, την Εποχή του Χαλκού και τα Μεσαιωνικά Χρόνια.
Η ανασκαφή ξεκίνησε το 2001 από την επίτιμη διευθύντρια του ΥΠΑΙΘΠΑ Νίνα Κυπαρίσση. De la 2010 διενεργείται στο πλαίσιο του νέου προγράμματος συνεργασίας της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και του Πανεπιστημίου του Southampton, μέσω της Βρετανικής Σχολής Αθηνών.
source : ethnos.gr
Non classé, livre

Pour sauver le bon livre, il faut baisser son prix

Onze blogs de bibliophiles dans une lettre commune aux éditeurs leur demandant de réduire le prix des livres. Ils reconnaissent , bien sûr, que ces derniers temps, la plupart des éditeurs ont réduit les prix des livres plus anciens en faisant des offres très alléchantes.

Mais le problème des livres modernes demeure, dont le prix varie entre 15-20 euro, ce qu'ils considèrent en temps de crise comme prohibitif.
Par ailleurs, ces blogueurs bibliophiles soulignent que les éditeurs risquent de tomber dans la logique du « publier ce qui fait vendre »., qui à la longue détruira la littérature.

Les signataires de la lettre soulignent qu'ils comprennent "les différentes difficultés, des obligations envers les employés, le coût du papier, fardeaux des droits, des traductions, etc., en tenant compte des particularités du marché grec, avec ses limitations linguistiques et sa petite population" , mais ils soulignent que « encore une fois, le livre, précisément dans la crise actuelle, nous devons le diffuser comme un bien et non comme un luxe réservé à quelques-uns".

Ils suggèrent donc aux éditeurs de faire « un pas courageux »: réduction du prix des nouveaux titres, afin de ne pas arrêter l'expression créative de chacun d'eux, parmi lesquels, toujours, il y a des talents qu'il ne faut pas gaspiller, parce qu'il se sera qualifié par pure nécessité, l'éphémère et le vendable".

La lettre des onze blogs

« Mesdames et messieurs les rédacteurs,

demandé, à la fois pour vous et pour nous, blogueurs bibliophiles, est d'augmenter la lisibilité dans une Grèce, qui lit de moins en moins.

Le principal problème de ces dernières années est la crise. Une crise aiguë et à plusieurs niveaux. Votre entreprise a été envahie, mais de manière stratifiée, elle se reflète désormais dans la plus grande partie de la société grecque et l'affecte, respectivement proportionnellement et néanmoins dramatiquement, la vie de nous tous. Quand le chômage et la chute des revenus atteignent leurs taux les plus élevés depuis des décennies, la priorité principale ne peut bien sûr être que la défense de la Dignité dans la vie quotidienne avec tout ce qu'elle doit inclure dans des conditions de Démocratie: santé, un article du New York Times ou le reportage "No Respect" dans, Nourriture, formation, Liberté.

Pour les bibliophiles de ce pays, ce qui dans la majorité d'entre eux n'est pas une partie privilégiée, qui vit en dehors de la réalité économique commune, le livre est un atout très important inclus dans ce qui précède, qui ne peuvent et ne doivent pas être inclus dans leur liste, qui sera réduit ou coupé complètement, parce que la précision le rend souvent inaccessible.

Si avec les offres, les bazars, se tourner vers les anciens titres et revenir aux bibliothèques semble être une bonne solution, τι θα γίνει με τους καινούργιους τίτλους;

Θα αφορούν σε όλο και πιο λίγους; Και αν παγιωθεί αυτό ως αναγκαστική συνθήκη στην κρίση, θα πάμε από την εκδοτική πλημμυρίδα σε μιαν εκδοτική άμπωτη, dont les caractéristiques requises seront décrites avec la phrase nous émettons le,ce qui peut être amorti;

Des objections au prix du livre avaient été entendues dans le passé, τόσο από αναγνώστες όσο και από τους ειδικούς του χώρου, δημοσιογράφους και κριτικούς. Όταν ένα μέσο βιβλίο στοιχίζει 15-20€, οι περισσότεροι θα προτιμήσουν να παρακολουθήσουν μια ταινία στον κινηματογράφο, που κοστίζει πολύ κάτω από 10€ ή τα ίδια χρήματα να τα αφιερώσουν σε άλλου είδους (ψυχαγωγική) διέξοδο.

Το ίδιο δυστυχώς ισχύει και για το ηλεκτρονικό βιβλίο. Εκεί που θα έπρεπε η τιμή να είναι πολύ χαμηλότερη, δεδομένου ότι τα έξοδα έκδοσης είναι μικρότερα, παρατηρούνται μικρές διαφορές σε σχέση με το έντυπο βιβλίο. Το λογικό θα ήταν ο αναγνώστης, που έχει την ανάλογη συσκευή, να παρακινηθεί να αγοράζει άυλα κείμενα, ενώ αυτός που δεν έχει, trouver la motivation pour suivre l'évolution.
 Avant d’en arriver au triste et fondamentalement anti-civilisationniste, c'est-à-dire annihiler complètement le nombre de lecteurs, ας επιχειρήσετε εσείς, οι εκδοτικοί οίκοι, καθώς σ’ εσάς πέφτει πρωτίστως αυτή η υποχρέωση, ένα θαρραλέο βήμα: réduction du prix des nouveaux titres, afin de ne pas arrêter l'expression créative de chacun d'eux, parmi lesquels, toujours, il y a des talents qu'il ne faut pas gaspiller, parce qu'il se sera qualifié par pure nécessité, το εφήμερο και το ευπώλητο.

 Le livre, aujourd'hui, είναι ακριβό και αποτρέπει την αγορά του. Αυτή είναι η πραγματικότητα, την οποία όμως, εσείς, μπορείτε να αλλάξετε.

 Ως αναγνώστες, ιστολόγοι και πολίτες, σας ζητάμε την μεγαλύτερη δυνατή μείωση και, αν το πράξετε, πρώτοι εμείς, θα την υποστηρίξουμε.

Αντιλαμβανόμαστε τις ποικίλες δυσκολίες, από τις υποχρεώσεις σας στους εργαζόμενους, le coût du papier, fardeaux des droits, των μεταφράσεων και ούτω καθεξής μέσα μάλιστα στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής αγοράς με τους γλωσσικούς της περιορισμούς και τον ελάχιστο πληθυσμό, όμως και πάλι το βιβλίο, précisément dans la crise actuelle, οφείλουμε να το διαδώσουμε ως αγαθό και όχι ως πολυτέλεια των ολίγων.

Τα ιστολόγιά μας, πάντα φιλόξενα και χωρίς κανενός είδους αντάλλαγμα, λειτουργήσαμε και λειτουργούμε, εκ των πραγμάτων, en tant que… annonceurs de livres! Surtout ceux qui transcendent l’éphémère…

 Nous pouvons continuer à servir la littérature avec vous (et tout autre type de raison) και συμβάλλοντας στην επιβίωσή της, αν κι εσείς θελήσετε να προχωρήσετε σ’ αυτό, που επιτακτικά πλέον σας ζητάμε: χαμηλές τιμές σε όλα και ειδικότερα στα καινούργια βιβλία, χωρίς αλλαγή στην αισθητική και την ποιότητά τους.

Με εκτίμηση

Librofilo,  Βιβλιοκαφέ, Διαβάζοντας, Βολτίτσες, Anagnostria, το Ιστολόγιο του Θαλή, Read-for-a-Life, Desperado, Καγκουρό, Λέσχη Ανάγνωσης του Degas, Εαρινή Συμφωνία».

source : tovima.gr

Non classé

Manhattan Medea της Ντέα Λόερ στο Από Μηχανής Θέατρο

Η νέα παράσταση της Εταιρείας Θεάτρου Συν-Επί (+,X) Manhattan Medea της Ντέα Λόερ θα κάνει πρεμιέρα στο Από Μηχανής Θέατρο στις 4 De Mars 2013. Η σκηνοθεσία είναι της Εφης Θεοδώρου και παίζουν οι: Παντελής Δεντάκης, Ανδρέας Κοντόπουλος και Ιωάννα Παππά.

Για 25 uniquement des représentations.

H σύγχρονη εκδοχή της Μήδειας, γραμμένη το 1999, από τη γερμανίδα συγγραφέα Dea Loher λαμβάνει χώρα στο Μανχάτταν. Η Μήδεια και ο Ιάσονας δεν είναι πια γόνοι βασιλιάδων ή απόγονοι θεών που ζουν στην Κόρινθο αλλά λαθρομετανάστες που έχουν αναγκαστεί να φύγουν από την Ευρώπη. Έχουν αφήσει πίσω την πατρίδα τους στις φλόγες, αναζητώντας το Νέο Κόσμο, προσδοκώντας να χτίσουν εκεί τη ζωή τους απ΄ την αρχή. Και θα κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν και να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή. Τα όνειρά τους διαψεύδονται στο χωνευτήρι της αμερικάνικης μεγαλούπολης και ο Ιάσων εγκαταλείπει τη Μήδεια για την κόρη ενός πλούσιου επιχειρηματία, τη νέα και πλούσια Κλερ. Την παραμονή του γάμου η Μήδεια εμφανίζεται, αποφασισμένη να τον ξαναφέρει κοντά της με κάθε τίμημα στο σπίτι της στην 5η Λεωφόρο και τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο.
Το πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα της Dea Loher με γλώσσα περίτεχνη, ποιητική και βαθιά ανθρώπινη συνθέτει με θαυμαστό τρόπο το αρχαίο με το σύγχρονο, μιλώντας στη γλώσσα του σήμερα για όλα εκείνα που πραγματεύεται ο αρχαίος μύθος: το πάθος για ζωή, τη διαφορετικότητα, την ξενοφοβία, την πάλη των φύλων, το πάθος, τον όρκο, την απληστία, την αδικία, amour, την προδοσία.

Μετάφραση Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία Έφη Θεοδώρου
Σκηνικά Νίκος Αναγνωστόπουλος
Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Παντελής Δεντάκης, Ανδρέας Κοντόπουλος, Ιωάννα Παππά

Photos
Σταμάτης Αμπάτης

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Dea Loher (Ντέα Λόερ)

Η Ντέα Λόερ είναι από τις πιο σπουδαίες γερμανικές φωνές στο χώρο της θεατρικής συγγραφής. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί και έχουν παιχτεί σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο: Australie, la Suisse, France, Αγγλία, Grèce, Φιλανδία, Δανία, Πολωνία, Τσεχία και Λατινική Αμερική. Γεννήθηκε το 1964 στη Βαυαρία. Αφού τελείωσε σπουδές στη γερμανική λογοτεχνία και τη φιλοσοφία στο Μόναχο, έζησε για κάποιο διάστημα στη Βραζιλία. Επέστρεψε στο Βερολίνο, όπου δούλεψε στο ραδιόφωνο και σπούδασε θεατρική συγγραφή στο Hochschule der Künste υπό την καθοδήγηση των Heiner Müller και Yaak Karsunke.

Έχει γράψει τα έργα: « Am Schwarzen See » (By Lake Schwarzer See, 2012), Diebe (Thieves, 2010), Das letzte Feuer (The Final Fire, 2008), « Das Leben auf der Praça Roosevelt » (Life on the Praça Roosevelt, 2004),
« Unschuld » (Innocence, 2003), « Magazin des Glücks » (in sieben Teilen, 2001), « Der dritte Sektor » (2001), « Klaras Verhältnisse » (2000), « Manhattan Medea » (1999), « Adam Geist » (1998), « Blaubart – Hoffnung der Frauen » (1997), « Fremdes Haus » (1995), « Leviathan » (1993), « Tätowierung » (1992), »Olgas Raum », (1992).
Εχει διακριθεί με πλήθος βραβείων για διάφορα έργα της.

source : culturenow.gr

Non classé

Οσκαρ 2013: Πιο βαρετά δεν γίνεται

Ο Ντάνιελ Ντέι Λούις γράφει Ιστορία, η «Ζωή του Πι» αποσπά τα περισσότερα βραβεία και δυο αυστριακοί οι θριαμβευτές της Ευρώπης. Η 85η τελετή των Οσκαρ όμως ήταν νωθρή και αδιάφορη. Πάλι καλά που υπήρχε και ο Ταραντίνο!

Με το τρίτο Οσκαρ της καριέρας του που απέσπασε για τον «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο Ντάνιελ Ντέι Λούις έγραψε το δικό του κεφάλαιο στην Ιστορία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου την Κυριακή 24 Février. Ο ιρλανδός ηθοποιός είναι ο πρώτος ηθοποιός στα 85 χρόνια του θεσμού που καταφέρνει να κερδίσει τρία βραβεία στην κατηγορία του Α’ ανδρικού ρόλου (προηγούνται οι βραβεύσεις του για το «Αριστερό μου πόδι» και το «Θα χυθεί αίμα»).
«Στην πραγματικότητα ήταν να παίξω εγώ την Μάργκαρετ Θάτσερ ενώ η Μέριλ Στριπ ήταν η πρώτη επιλογή του Στίβεν Σπίλμπεργκ για τον Λίνκολν» είπε ο Ντέι Λούις ορμώμενος από το γεγονός ότι ένας άλλος θρύλος της υποκριτικής η Μέριλ Στριπ, περσινή βραβευθείσα για την «Σιδηρά κυρία» ανακοίνωσε το όνομά του και του παρέδωσε το βραβείο.
Κρίμα που αυτή η ιστορική στιγμή σε όσους τουλάχιστον ενδιαφέρονται για την Ιστορία αυτών των βραβείων, συνέπεσε με μια από τις πιο άχαρες, άνευρες και κουρασμένες τελετές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Φτωχό χιούμορ, πολλές δημόσιες σχέσεις (οι ευχαριστήριοι λόγοι ήταν ένα ασταμάτητο copy paste στο οποίο απλώς άλλαζαν τα ονόματα), ελάχιστες εκπλήξεις και ένας νέος παρουσιαστής, ο Σεθ Μακ Φαρλέιν, που πολύ απλά δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με το κοινό.
Το μεγάλο φαβορί στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας ήταν η «Επιχείρηση: Argo» του Μπεν Αφλεκ και αυτή η ταινία, enfin (όπως όλοι περιμέναμε) κέρδισε. Η στιγμή ήταν επίσης ιδιαίτερη για την Ιστορία των Οσκαρ γιατί τον φάκελο άνοιξε στον Λευκό Οίκο η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ Μισέλ Ομπάμα η οποία εμφανίστηκε στην γιγαντοοθόνη της αίθουσας Dolby έχοντας πάρει τον λόγο από τον ηθοποιό Τζακ Νίκολσον που είχε ανεβεί στην σκηνή.
Ο Μπεν Αφλεκ του οποίου το όνομα απουσίαζε από την κατηγορία των υποψηφίων για το Οσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας ανέβηκε στην σκηνή για να παραλάβει το βραβείο του και μαζί του δεν ήταν μόνον ο Γκραντ Χέσλοφ και ο Τζορτζ Κλούνεϊ ως συμπαραγωγοί της «Επιχείρησης :Argo» αλλά και όλοι οι συντελεστές της ταινίας που βρίσκονταν στην αίθουσα. Ανάμεσά τους ο Αλαν Αρκιν (υποψήφιος για το Β’ ανδρικού ρόλου) και ο μουσικοσυνθέτης Αλεξάντρ Ντεσπλά (υποψήφιος για το Οσκαρ μουσικής)
Τα Οσκαρ και εφέτος μοιράστηκαν. Με την εξαίρεση των «Μυθικών πλασμάτων του Νότου» που δεν κέρδισαν πουθενά, όλες οι υπόλοιπες οκτώ ταινίες που διεκδικούσαν το Οσκαρ καλύτερης ταινίας κέρδισαν κάποιο βραβείο. Ποσοτικά μιλώντας η «Ζωή του Πι» του Ανγκ Λι είναι εκείνη που κέρδισε τα περισσότερα, δηλαδή τέσσερα: Σκηνοθεσίας, οπτικών εφέ, μουσικής (Μάικλ Ντάνα) και φωτογραφίας (Κλάουντιο Μιράντα). Ο Ανγκ Λι που ενδεχομένως να είναι ένας από τους πιο ευγενικούς ανθρώπους στον παγκόσμιο κινηματογράφο μίλησε με ειλικρίνεια και ζεστασιά ευχαριστώντας όλους τους συντελεστές της ταινίας του αλλά και την πατρίδα του, την Ταϊβάν, η οποία όπως είπε «συνέβαλλε σημαντικά στην δημιουργία αυτής της ταινίας.»
 
Μια θέση πιο κάτω, στις τρεις βραβεύσεις, ισοβαθμούν το «Argo» που εκτός από το καλύτερης ταινίας κέρδισε επίσης το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου (Κρις Τέριο) και μοντάζ και το μιούζικαλ «Οι άθλιοι» του Τομ Χούπερ που κέρδισαν το β’ γυναικείου ρόλου (Αν Χάθαγουεϊ – το φαβορί), μακιγιάζ και ηχητικού μιξάζ.
Μεγάλη στιγμή όμως και για την Αυστρία η εφετινή απονομή αφού δυο αυστριακοί καλλιτέχνες σήκωσαν από ένα επίχρυσο αγαλματίδιο ο καθένας για διαφορετικές ταινίες: ο σκηνοθέτης Μίχαελ Χάνεκε σήκωσε το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για την «Αγάπη» και ο συμπατριώτης του, Κρίστοφ Βαλτς το β’ ανδρικού ρόλου για το «Django ο τιμωρός» του Κουέντιν Ταραντίνο. Είναι το δεύτερο που κερδίζει μετά τους «Αδωξους μπάσταρδους», επίσης ταινία του Κ. Ταραντίνο.
Ο ίδιος ο Ταραντίνο έδωσε μακράν τον καλύτερο ευχαριστήριο λόγο όταν ανέβηκε στην σκηνή για να παραλάβει από την Σαρλίζ Θερόν και τον Ντάστιν Χόφμαν το δεύτερο Οσκαρ πρωτότυπου σεναρίου της καριέρας του για το «Django ο τιμωρός» (το πρώτο ήταν για το «Pulp fiction»). Ενιωθες πραγματικά ότι επιτέλους κάτι συμβαίνει. Εκρηκτικός και παθιασμένος όπως οι διάλογοι που γράφει στο χαρτί και οι εικόνες που φτιάχνει στην οθόνη, ο Ταραντίνο σήκωσε το χέρι και κάνοντας το σήμα της νίκης (V) δήλωσε ότι είναι η χρονιά των συγγραφέων. «Αν θα θυμόμαστε το “Django ο τιμωρός” μετά από 20 χρόνια αυτό θα οφείλεται στους ήρωές του» είπε κάθε άλλο παρά μετριοπαθώς ο Ταραντίνο αλλά ναι, είχε δίκιο.
Βραβείο δόθηκε ακόμα και στο «Zero dark thirty» της Κάθριν Μπίγκελοου που μάλίστα μοιράστηκε το ηχητικού μοντάζ με το «Skyfall»_ κάτι που έχει να συμβεί χρόνια στα Οσκαρ. Το «Skyfall» απέσπασε ένα ακόμη Οσκαρ το καλύτερου τραγουδιού, ακριβώς όπως αναμενόταν να γίνει. Η ζωντανή εκτέλεση του «Skyfall» από την Αντέλ άλλωστε, ήταν ένα από τα πιο όμορφα στιγμιότυπα της βραδιάς.
Οσον αφορά τον «Οδηγό αισιοδοξίας» του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ μετρούσε οκτώ υποψηφιότητες αλλά τελικά κέρδισε μόνον σε μια κατηγορία* από τις δυνατότερες της απονομής: Α’ γυναικείος ρόλος για την 22 χρονη Τζένιφερ Λόρενς, η οποία πηγαίνοντας προς την σκηνή παρολίγο να σωριαστεί το πάτωμα εξαιτίας του τεράστιου κατάλευκου φορέματος που φορούσε και που σίγουρα δεν της ταίριαζε.  Η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου ξέρει πώς να στηρίζει τις νέες δυνάμεις υποκριτικής και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο ότι η Λόρενς (που έχει προταθεί μια ακόμη φορά στην ίδια κατηγορία για την «Καρδιά του χειμώνα» ανήκει σε αυτές τις δυνάμεις.
Σε ότι αφορά τον παρουσιαστή της απονομής Σεθ Μακ Φαρλέιν, το χιούμορ του δεν φάνηκε να αγγίζει τους θεατές της αίθουσας αν κρίνει κανείς από τα ελάχιστα γέλια και χειροκροτήματα. Το κακό φάνηκε από την αρχή όταν στην προσπάθειά του να αυτοσαρκαστεί ως ο χειρότερος παρουσιαστής των Οσκαρ, ο Μακ Φαρλέιν το παρατράβηξε. Στην γιγαντοοθόνη της αίθουσας εμφανίστηκε ο κάπτεν Κερκ (Γουίλιαμ Σάτνερ) της θρυλικής τηλεοπτικής σειράς «Strar Trek» ο οποίος φάνηκε να τον μαλώνει και να του λέει ότι κατέστρεψε την απονομή. Κανείς δεν γελούσε. Όπως κανείς δεν γέλασε όταν ο Μακ Φαρλέιν πέταξε ένα μικρό μπουκάλι ουίσκι στον Τζορτζ Κλούνεϊ που καθόταν στην πρώτη σειρά.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Μακ Φαρλέιν έβγαλε στην σκηνή τον κούκλο «Τεντ» της ομότιλης ταινίας που έγραψε και σκηνοθέτησε πριν από μερικά χρόνια με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ στον ρόλο του ανθρώπου που «καταδιώκετεαι» από έναν κούκλο αρκούδο. Τα αστεία του αρκούδου όμως επάνω στην σκηνή των Οσκαρ μαζί και πάλι με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ ανήκαν σε άλλη εκδήλωση, έστω και αν αυτό που σχετιζόταν με τους Εβραίους των Οσκαρ είχε κάποιο νόημα.
Με αφορμή τα 50 χρόνια ζωής του κινηματογραφικού Τζέιμς Μποντ η Σίρλεϊ Μπάσεϊ ανέβηκε στην σκηνή και τραγούδησε με πλέιμπακ το θρυλικό «Goldfinger», προκαλώντας μάλλον αμηχανία, κάτι που δεν έγινε με την εμφάνιση της Μπάρμπρα Στράισαντ που για να τιμήσει τον φίλο της, μουσικοσυνθέτη Μάρβιν Χάμλις (πέθανε πέρσι) τραγούδησε ζωντανά το «The way we were» και ξεσήκωσε την αίθουσα.
Ένα άλλο στιγμιότυπο που «κάθισε» καλά στην τελετή (από τα λίγα) ήταν η εμφάνιση όλων των συντελεστών της ταινίας «Οι άθλιοι» που τραγούδησαν στην σκηνή. Λόγω αυτής της ταινίας το μιούζικαλ είχε εφέτος την τιμητική του στα Οσκαρ με την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς να τραγουδά και πάλι το «All that jazz» του «Σικάγο» ,μια ταινία για την οποία κέρδισε το Οσκαρ Β’ ρόλου. Και αυτή με playback όμως…
Ενα στιγμιότυπο με πραγματικό νόημα, το οποίο πραγματικά μπορούσε να σε κάνει να βουρκώσεις ήταν η εμφάνιση στην σκηνή της 15χρονης Iνοτσέντε, μιας μετανάστριας η οποία είχε ζήσει επί εννέα ολόκληρα χρόνια άστεγη στην Αμερική προτού καταφέρει να ξεφύγει από τους δαίμονές μέσω των χρωμάτων και του καμβά. Η ζωή της έγινε το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Inocente» από το ζεύγος Σον Φάιν και Αντρέα Νιξ Φάιν και αυτό το ντοκιμαντέρ απέσπασε χτες το Οσκαρ. Η εμφάνιση της Ινοτσέντε στην σκηνή μαζί με τους σκηνοθέτες της με έκανε να νιώσω για πρώτη φορά τον πραγματικό κόσμο μέσα στα εφετινά Οσκαρ.
Ολα τα βραβεία
Καλύτερη Ταινία
Affaires: Argo
Α΄Ανδρικός Ρόλος
Ντάνιελ Ντέι Λούις (Λίνκολν)
Α΄ Γυναικείος Ρόλος
Τζένιφερ Λόρες (Οδηγός αισιοδοξίας)
Β΄Ανδρικός Ρόλος
Κρίστοφ Βαλτς (Django ο Τιμωρός)
Β΄ Γυναικείος Ρόλος
Αν Χάθαγουεϊ (Οι Άθλιοι)
Direction
Ανγκ Λι (Η Ζωή του Πι)
Διασκευασμένο σενάριο
Affaires :Argo
Σενάριο γραμμένο κατευθείαν για την οθόνη
Django, ο τιμωρός
Κινούμενα σχέδια
Brave
Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία
amour
Διεύθυνση φωτογραφίας
Η ζωή του Πι
Moντάζ
Affaires: Argo
Σκηνογραφία
Λίνκολν
Déguisements
Αννα Καρένινα
Μακιγιάζ
Οι άθλιοι
Musique
Η ζωή του Πι (Μάικλ Ντάνα)
Chanson
«Skyfall» των Αντέλ, Πολ Επγουορθ για την ομότιτλη ταινία
Ηχητικό μιξάζ
Οι άθλιοι
Ηχητικό μoντάζ
Skyfall
Zero Dark Thirty
Οπτικά εφέ
Η ζωή του Πι
Ντοκιμαντέρ
Searching for Sugar Man
Μικρού μήκους
«Curfew»
Κινούμενα σχέδια μικρού μήκους
«Paperman»
Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους
«Inocente»
source : tovima.gr
Non classé

Νέο μυθιστόρημα με τον Τζέιμς Μποντ ετοιμάζει ο Γουίλαμ Μπόιντ

Θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο από τα βρετανικά βιβλιοπωλεία

Μια νέα περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μποντ θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία τον Σεπτέμβριο του 2013 ανακοίνωσε το Ίδρυμα Ίαν Φλέμινγκ, που διαχειρίζεται την περιουσία και τα πνευματικά δικαιώματα του έργου του βρετανού συγγραφέα-πατέρα του θρυλικού κατασκόπου. Μυστικός κρατείται ακόμη ο τίτλος όπως και η πλοκή του νέου μυθιστορήματος, πάντως το Ίδρυμα αποκάλυψε ότι «θα έχουμε μια επιστροφή στην εποχή του κλασικού Μποντ, με πρωταγωνιστή έναν 45χρονο 007, στο 1969».
Εξήντα χρόνια κλείνουν εφέτος από την έκδοση της πρώτης ιστορίας με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μποντ. Ο βρετανός Ίαν Φλέμινγκ (1908-1964), journaliste, αξιωματικός και συγγραφέας, ήταν ήδη ώριμος όταν πρωτοκυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς, το Casino Royal το 1953. Μέχρι τον θάνατό του 11 χρόνια αργότερα, είχε γράψει συνολικά 12 μυθιστορήματα και δύο συλλογές διηγημάτων με κεντρικό χαρακτήρα τον μυστικό πράκτορα Τζέιμς Μποντ.
Η επιτυχία των μυθιστορημάτων ήταν εξαιρετική και η βιομηχανία του κινηματογράφου την εκμεταλλεύτηκε δεόντως. Η πρώτη ταινία με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ, ο «Δόκτωρ Νο», γυρίστηκε το 1962. Έκτοτε οι εκδοτικές και οι κινηματογραφικές εκδοχές του ήρωα βαδίζουν μαζί, ενισχύοντας η μία την άλλη. Το «Skyfall», η τελευταία ταινία της σειράς, γνώρισε κριτική και εισπρακτική επιτυχία άνευ προηγουμένου. Οι κριτικοί την χαρακτήρισαν την καλύτερη ταινία του Τζέιμς Μποντ ενώ ορισμένοι θεωρητικοί την αποκάλεσαν κινηματογραφικό δοκίμιο για τη δυστοπία. Κάτι το ανατρεπτικό στόρι, κάτι η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Σαμ Μέντες, κάτι που συνηθίσαμε πια τον ξανθό Ντάνιελ Κρεγκ στον ρόλο, κάτι η εμπνευσμένη επιλογή του υπόλοιπου καστ… η ταινία σημείωσε παγκόσμιες εισπράξεις που υπερέβησαν το ένα δισεκατομμύριο δολάρια καταλήγοντας η πιο επικερδής ταινία «Τζέιμς Μποντ» όλων των εποχών.
Από την πλευρά του, το Ίδρυμα Ίαν Φλέμινγκ έχει κάθε συμφέρον να διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον για τις περιπέτειες του Τζέιμς Μποντ, που έχουν πουλήσει περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Μετά τον θάνατο του συγγραφέα του, ο Μποντ έχει αναστηθεί αρκετές φορές από την πένα άλλων συγγραφέων α λα μανιέρ ντε Ίαν Φλέμινγκ, όμως το εγχείρημα δεν είναι πάντοτε επιτυχημένο. Συγγραφείς χωρίς μεγάλη εμπειρία και προσωπικό ύφος μιμούνται πιο πρόθυμα τον Φλέμινγκ, αλλά αν είναι ατάλαντοι το αποτέλεσμα είναι άνευρο και πλαδαρό. Ικανοί συγγραφείς με αρκετούς δικούς τους τίτλους εγγυώνται καλύτερα κείμενα, όμως δύσκολα αποφεύγουν τον πειρασμό να πειραματιστούν με τον ήρωα του Φλέμινγκ δίνοντάς του προεκτάσεις που μπορεί να αιφνιδιάζουν δυσάρεστα το κοινό, όπως ο αμερικανός συγγραφέας θρίλερ Τζέφρι Ντίβερ που έγραψε την Carte Blanche (2011), την κατά σειρά 37η ιστορία του Τζέιμς Μποντ, μεταφέροντας τον ήρωα στον 21ο αιώνα.
Τη νέα περιπέτεια θα υπογράφει ο 61χρονος βρετανός Γουίλιαμ Μπόιντ, συγγραφέας καταξιωμένος που έχει δοκιμαστεί και στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τρία μυθιστορήματά του, το ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα εποχής Το γαλάζιο απόγευμα (Ωκεανίδα, 1997) και τα αστυνομικά Η απειλή (Ωκεανίδα, 2007) και Τοπικές καταιγίδες (Μεταίχμιο, 2010). Βραβευμένος με τα βραβεία Whitbread και Somerset Maugham, είναι επίσης ασκημένος στο σενάριο – ιδιαίτερα σημαντικό προσόν στη συγκεκριμένη περίπτωση.
«Στρατολογημένοι» από το Ίδρυμα ήταν στο παρελθόν οι πεζογράφοι Κίνγκσλεϊ Έιμις, Κρίστοφερ Γουντ, Τζον Γκάρντνερ, Ρέιμοντ Μπένσον και ο Σεμπάστιαν Φοκς που έγραψε το -κατά γενική ομολογία επιτυχημένο- Devil May Care (2008) για τον εορτασμό της επετείου των 100 χρόνων από τη γέννηση του Φλέμινγκ.
Σχετικά με την ανάθεση της συγγραφής, ο Μπόιντ είχε δηλώσει τον Απρίλιο του 2012 ότι δέχτηκε αμέσως την πρόταση γιατί τη θεώρησε μια «φανταστική, συναρπαστική πρόκληση». Il a dit, En fait, ότι ήταν εξοικειωμένος με τον Φλέμινγκ, μιας και τον είχε χρησιμοποιήσει ως χαρακτήρα στο δικό του μυθιστόρημα Any Human Heart (2002) που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker.
Θα αποδειχτεί ο Μπόιντ διάδοχος του Φλέμινγκ καταλληλότερος από τους προηγούμενους; Η Κορίν Τέρνερ, διευθύντρια των Εκδόσεων Ίαν Φλέμινγκ, θεωρεί ότι ο Μπόιντ συνδυάζει, όπως ο Φλέμινγκ, τη λογοτεχνικότητα με την απήχηση σε ένα ευρύ κοινό και ότι γράφει το είδος των μυθιστορημάτων που θα έγραφε σήμερα ο Ίαν Φλέμινγκ, αν ζούσε.
Οι φανατικοί του μυθιστορηματικού Μποντ μπορούν να ελπίζουν σε έναν καλογραμμένο, περίπλοκο, πολυεπίπεδο ήρωα, πολύ πιο ενδιαφέροντα από τον «καρτουνίστικο χαρακτήρα» που παρουσιάζουν οι ταινίες – τουλάχιστον αυτό υποσχέθηκε ο Γουίλιαμ Μπόιντ.
Το μυθιστόρημα θα κυκλοφορήσει στα αγγλικά από τις εκδόσεις Jonathan Cape τον Σεπτέμβριο στη Βρετανία και από τις εκδόσεις HarperCollins τον Οκτώβριο στις ΗΠΑ.
source : tovima.gr
Non classé

Νίκος Πορτοκάλογλου και Φίλιππος Πλιάτσικας, pour 4 εμφανίσεις στο Passport

Ο Νίκος Πορτοκάλογλου και ο Φίλιππος Πλιάτσικας, επιστρέφουν στον Πειραια ύστερα από τις sold out εμφανίσεις τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, για τέσσερις μοναδικές παραστάσεις στο Passport, κάθε Σάββατο από τις 9 De Mars 2013.

Τι κοινό έχουν οι Φατμέ με τους Πυξ Λαξ;
Η Νέα Σμύρνη με τους Άγιους Ανάργυρους;
Η γενιά του ’80 με την γενιά του ’90;
Η Λάρισα με το Βόλο;
Οι παλιές αγάπες με τα ψέματα;
Ο άσωτος υιός με την Στίλβη;
Η δίψα με τα χρυσόψαρα;
Η μοναξιά με τη θάλασσα;
Είναι δύο κόσμοι άσχετοι, ξένοι, αντίθετοι η συν-πληρώνονται;
Θα προκύψει δηλαδή σύν-θεση, συν-δυασμός η απλώς συν-κόλληση;
Θα υπάρξει αληθινή συν-άντηση, συν-αίνεση, συν-τονισμός, συν-κίνηση;

Θα δείξει σύν-τομα…

source : culturenow.gr