Archives de catégorie : Non classé

Non classé

Chypre: Επιστρέφουν κλεμμένα κειμήλια από τα κατεχόμενα

Με μια πολύ σημαντική απόφαση του Εφετείου Μονάχου

Μία μεγάλη νίκη, δυστυχώς όμως μόνον σε πολιτιστικό πλαίσιο είχε η Κύπρος ύστερα από την απόφαση του Εφετείου του Μονάχου να επιστραφούν στην Εκκλησία της Κύπρου 173 εκκλησιαστικά κειμήλια, όπως εικόνες, ψηφιδωτά, τοιχογραφίες κ. un. που είχαν συλληθεί από ναούς και μονές στα κατεχόμενα, από τον τούρκο αρχαιοκάπηλο Αϊντίν Ντικμέν.
 
Πρόκειται για μία υπόθεση που εκκρεμούσε επί μια δεκαπενταετία καθώς ο Ντικμέν είχε κατορθώσει με νομικά τεχνάσματα να πείσει _μερικώς βέβαια_ ότι τα κειμήλια του ανήκαν (!), έτσι ζητούσε ως αντίτιμο 6 million. euro. Καθοριστική όμως, ήταν η γνωμάτευση του γερμανού καθηγητή βυζαντινολογίας κ. Γιοχάνες Ντέκερ, ο οποίος απέδειξε ότι τα κειμήλια είναι έργα κυπρίων αγιογράφων.
 
Να σημειωθεί ωστόσο, ότι το σύνολο των έργων που κατασχέθηκαν από τα χέρια του τούρκου αρχαιοκάπηλου ήταν 232 αλλά τα 60 θα παραμείνουν ακόμη στη Γερμανία, καθώς τα περισσότερα είναι αρχαιότητες, για τις οποίες ο κ. Ντέκερ δεν μπορεί να γνωματεύσει.
Οι μεγαλύτερες λεηλασίες του Ντικμέν έγιναν στις τοιχογραφίες του ναού του Αγίου Ευφημιανού στη Λύση, οι οποίες αγοράστηκαν από το ίδρυμα Μενίλ στο Τέξας αλλά πέρυσι κατέση δυνατό να εοπιστραφούν στην Κύπρο αλλά και στα επιτοίχια ψηφιδωτά του 6ου αιώνα από τον ναό της Παναγίας Κανακαριάς στη Λυθράγκωμη.
 
Μεταξύ των έργων που θα επιστραφούν πάντως είναι τεμάχια ψηφιδωτών από την Παναγία Κανακαριά, σπαράγματα τοιχογραφιών από την Παναγία Αψινθιώτισσα στο Συγχαρί, όπως το κεφάλι του αγίου Ιγνατίου, σπαράγματα επίσης, τοιχογραφιών από το ναό της Παναγίας Περγαμηνιώτισσας στην Ακανθού, που χρονολογούνται στο 12ο αιώνα, τοιχογραφιών από το ναό Αγίας Σολομονής του 9ου αιώνα και από το ναό του Αντιφωνητή (περ. 1200 και τέλη 15ου αι.) καθώς επίσης ένας μεγάλος αριθμός εικόνων και παλαιά χειρόγραφα.
 
«Πρόκειται για έργα που προέρχονται από πενήντα περίπου διαφορετικούς λεηλατημένους ναούς στην τουρκοκρατούμενη Κύπρο, που έχουν πλήρως ταυτιστεί, ενώ δυστυχώς μεγάλο μέρος τους δεν έχει πλήρως ταυτολογηθεί λόγω ελλιπών αρχείων», αναφέρεται από την Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Με την ίδια απόφαση του Εφετείου εξάλλου ο Ντικμέν πρέπει να επιστρέψει στην Εκκλησία της Κύπρου περίπου 90 χιλιάδες ευρώ, που είχαν κατασχεθεί μαζί με τα κειμήλια στο διαμέρισμά του στο Μόναχο από την Βαυαρική Αστυνομία το 1997.
.
source : tovima.gr
Non classé

Το BBC «ξεπουλά» τους τουριστικούς οδηγούς Lonely Planet

Η αμερικανική NC2 Media θα εξαγοράσει τους οδηγούς έναντι 51,5 εκατομμυρίων λιρών από το BBC Worldwide, τους οποίους είχε αγοράσει το 2011 130,2 εκατομμύρια λίρες.

Το βρετανικό BBC αποφάσισε να πουλήσει τους τουριστικούς οδηγούς Lonely Planet σε έναν αμερικανικό όμιλο και μάλιστα σε τιμή κατά πολύ μικρότερη —μειωμένη σχεδόν κατά 80 εκατομμύρια λίρες— από αυτήν στην οποία είχε αγοράσει την εκδοτική εταιρεία.
Η αμερικανική NC2 Media θα εξαγοράσει τους οδηγούς έναντι 51,5 εκατομμυρίων λιρών από το BBC Worldwide, το εμπορικό τμήμα της δημόσιας βρετανικής τηλεόρασης. Η εξαγορά του Lonely Planet από το BBC είχε γίνει σε δύο φάσεις, le 2007 et 2011 και είχε στοιχίσει συνολικά 130,2 εκατομμύρια στερλίνες.
Το BBC Trust, ο εποπτεύων φορέας του BBC, είπε ότι αυτή η αγοραπωλησία θα πρέπει να γίνει μάθημα για τις «σημαντικές οικονομικές απώλειες» που προκάλεσε.
Η αγορά του Lonely Planet από το BBC Worldwide είχε επικριθεί την εποχή εκείνη με το σκεπτικό ότι δεν ανταποκρινόταν στους βασικούς στόχους της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Μέχρι τότε το BBC Worldwide περιοριζόταν στην εκμετάλλευση των εγχώριων τηλεοπτικών παραγωγών.
Η εταιρεία Lonely Planet, η έδρα της οποίας βρίσκεται στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, απασχολεί 400 εργαζόμενους. Έχει επίσης γραφεία στο Λονδίνο, την Καλιφόρνια και το Νέο Δελχί. Οι οικονομικές επιδόσεις της εταιρείας επιδεινώθηκαν τα τελευταία χρόνια λόγω της ανατίμησης του αυστραλιανού δολαρίου, των αναδιατάξεων στον εκδοτικό χώρο και της παγκόσμιας ύφεσης που επηρέασε τον τουρισμό, σημειώνει στην ανακοίνωσή του το BBC.
« Το BBC δεν θα κάνει τέτοιου είδους εξαγορές στο μέλλον», διαβεβαίωσε η αντιπρόεδρος του BBC Trust Νταϊάν Κόιλ, τονίζοντας ότι το Lonely Planet δεν αποδείχτηκε καλή επένδυση.
source : kathimerini.gr
Non classé

Ζητείται ιστορικός για την ελληνική λογοτεχνία

Οι παλιές Ιστορίες εξαντλήθηκαν και οι νέες περιμένουν τον συγγραφέα τους. Τι δείχνουν τα πρακτικά ενός συνεδρίου που εκδίδονται από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

avec 600 pages, 33 μελετήματα και μια θεματολογία που καλύπτει έναν αιώνα, από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 ως την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, τα πρακτικά του συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στη μνήμη του κριτικού και ιστορικού της ελληνικής λογοτεχνίας Αλέξανδρου Αργυρίου (1921-2009) τον Μάιο του 2011 στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο και τυπώθηκαν στον τόμο Για μια ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας του εικοστού αιώνα. Προτάσεις ανασυγκρότησης, θέματα και ρεύματα (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης – Musée Benaki, 2012), αποτελούν ντοκουμέντο.

Ο τόμος αφενός μεν αποτυπώνει τη διασπορά, την κατάσταση και τη δυναμική των νεοελληνικών σπουδών σε μια κρίσιμη στιγμή της Ιστορίας στην οποία οι νεοελληνικές φιλολογικές σπουδές συρρικνώνονται όχι μόνο με τη σταδιακή κατάργηση εδρών σε περιώνυμα πανεπιστήμια του εξωτερικού, αλλά και με τις επερχόμενες αλλαγές του σχεδίου «Αθηνά» στον ελλαδικό χώρο. Αφετέρου δε κατοπτρίζει τη διαδρομή και τις αναζητήσεις της ιστοριογραφίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας στη μετά Αργυρίου εποχή, κατά την οποία η μεταπολιτευτική και σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία γυρεύει τον ιστορικό της.

Εξηντάρηδες και πενηντάρηδες οι περισσότεροι συνεργάτες του τόμου, μέλη της αφρόκρεμας της νεοελληνικής φιλολογίας, αντιπροσωπεύουν τη χρυσή εποχή των νεοελληνικών σπουδών (1970-2000), όταν οι αλλοδαποί ερευνητές μελετούσαν με προσήλωση τη νεοελληνική γλώσσα (Πίτερ Μάκριτζ), ερευνούσαν ακάματα την ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας (Μάριο Βίτι) και ενδιαφέρονταν να καταστήσουν γνωστά και ελκυστικά στο αλλόγλωσσο κοινό πρώιμα κείμενα της νεοελληνικής παράδοσης (Ρόντρικ Μπίτον).

Παράλληλα με την έκρηξη της έρευνας της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό, μελετητές στην Ελλάδα, συντονισμένοι με τις νέες λογοτεχνικές θεωρίες, αναπτύσσουν ζωηρή ερευνητική και ερμηνευτική δραστηριότητα που μαρτυρεί η θεματολογία του συνεδρίου για τον Αργυρίου και το εύρος των προσεγγίσεων: Η λογοτεχνία του 20ού αιώνα παρατηρείται μέσα από τον φακό του γλωσσικού ζητήματος, ταξινομείται με όρους ειδολογικούς, ερμηνεύεται στη βάση των εθνικών σκοπιμοτήτων και των ιδεολογικών συγκρούσεων, εξετάζεται με τα εργαλεία του έμφυλου λόγου, εκτιμάται η εναρμόνισή της με τα ευρωπαϊκά αισθητικά ρεύματα.

Μια σειρά Ιστοριών της νεοελληνικής λογοτεχνίας που γράφονται στο διάστημα αυτής της χρυσής εποχής – αρχής γενομένης από την Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (ΜΙΕΤ, 1978) του καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Λίνου Πολίτη (1906-1982), ο οποίος θεωρείται ότι συνέβαλε «στη διαμόρφωση της νεοελληνικής φιλολογίας σε πραγματική επιστήμη» – συντελούν στη συστηματική ανάπτυξη της ιστοριογραφίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Μόνο τα τελευταία δεκαπέντε-είκοσι χρόνια, χάρη στην Εισαγωγή στη νεότερη ελληνική λογοτεχνία (Νεφέλη, 1996) του Ρόντρικ Μπίτον, στην ένατη έκδοση της Ιστορίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας (Connaissance, 2000) του Κ. Ème. Δημαρά, στη νέα, ξαναγραμμένη, Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (Ulysse, 2003) του Μάριο Βίτι και στην οκτάτομη Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας και η πρόσληψή της (Καστανιώτης, 2001-2007) του Αλέξανδρου Αργυρίου ο διάλογος για την ιστορική αφήγηση της λογοτεχνίας μας και τις προϋποθέσεις της συγγραφής της βρισκόταν στην επικαιρότητα των φιλολογικών συζητήσεων.

Το πάγιο επαναλαμβανόμενο αίτημα για τη συγγραφή μιας νέας, πολύτομης και συλλογικής Ιστορίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας – η έκβαση των συζητήσεων αυτών – κρύβεται σε μια διατύπωση στον πρόλογο του ανά χείρας τόμου, που υπογράφουν οι επιμελητές Αγγέλα Καστρινάκη, Αλέξης Πολίτης και Δημήτρης Τζιόβας. Οι μελέτες του τόμου, γράφουν, «συγκροτούν μια εναλλακτική, πολυπρισματική και ιστορικά προσανατολισμένη θεώρηση της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα».

Το ερώτημα στο οποίο δεν δίνουν απάντηση ούτε οι επιμελητές ούτε οι μελετητές που πραγματεύονται στο τέταρτο μέρος ζητήματα της ιστοριογραφίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας είναι πώς θα συγκροτηθούν όλες αυτές οι προσεγγίσεις σε μια νέα αφήγηση, πώς από τις προτάσεις «για μια Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», όπως δηλώνεται στον τίτλο του τόμου, θα περάσουμε στο ιστοριογραφικό αποτέλεσμα.

Οι ερευνητές που επισκέπτονταν τον Αλέξανδρο Αργυρίου στο διαμέρισμά του στην Πλουτάρχου στο Κολωνάκι είτε για να τον συμβουλευθούν για πραγματολογικές πληροφορίες που θησαυρίζονταν στο απύθμενο μνημονικό του είτε για να ανατρέξουν σε κάποιο τεκμήριο της τεράστιας βιβλιοθήκης του τον έβρισκαν τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του διαρκώς απασχολημένο με τη συγγραφή της Ιστορίας του. Οσο ζούσε ο Αργυρίου είχαμε τη βεβαιότητα ότι μια Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας γραφόταν. Ως τις τελευταίες στιγμές του ετοίμαζε τον ένατο τόμο της Ιστορίας του, με τις κριτικές αποτιμήσεις του για το ογκώδες υλικό που είχε καταθέσει στους προηγούμενους τόμους. Aujourd'hui, τέσσερα χρόνια αργότερα, ξέρουμε ότι προς το παρόν μια νέα Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας δεν γράφεται.

Ο Αργυρίου και οι διάδοχοι
Ο διάδοχος του Αργυρίου θα πρέπει να αναζητηθεί στον χώρο των καθηγητών Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στα πανεπιστήμια, διότι είναι γνωστή η σύνδεση των Ιστοριών της λογοτεχνίας με την πανεπιστημιακή διδασκαλία, όπως υποστηρίζει σε αναλυτικό μελέτημά της στον εν προκειμένω τόμο η Βενετία Αποστολίδου. Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα ο κριτικός Αλέξανδρος Αργυρίου αποτελούσε εξαίρεση σε μια σειρά ιστοριογράφων της λογοτεχνίας (K. Ème. Δημαράς, Λίνος Πολίτης, Μάριο Βίτι, Ρόντρικ Μπίτον) που ήταν πανεπιστημιακοί δάσκαλοι.

Στον χώρο της πανεπιστημιακής κριτικής ανήκουν στην πλειονότητά τους και οι συμμετέχοντες στον τόμο – με την εξαίρεση των λογοτεχνικών κριτικών Αλέξη Ζήρα, Ελισάβετ Κοτζιά και Βαγγέλη Χατζηβασιλείου -, αρκετοί από τους οποίους έχουν τοποθετηθεί δημόσια για την κατεύθυνση την οποία θα πρέπει να ακολουθήσει η Νεοελληνική Λογοτεχνική Ιστοριογραφία μετά τον Αργυρίου.

Το νέο που εισήγαγε ο Αργυρίου στην ιστοριογραφία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας ήταν η συγχρονική προσέγγιση του λογοτεχνικού φαινόμενου. Αφήνοντας στη σκιά τον μελετητή που κρίνει και αξιολογεί εκ των υστέρων, κατέγραψε την πρόσληψη των έργων τη στιγμή που εμφανίζονται και συνέδεσε το λογοτεχνικό έργο με την εποχή του και την κοινωνική πραγματικότητα μέσα στην οποία παράγεται.

Τι επιτάσσει η εποχή
Διευρύνοντας την οπτική του και αξιοποιώντας την πλούσια παρακαταθήκη του Αρχείου Αργυρίου που έχει δωρηθεί στο Μουσείο Μπενάκη και του ηλεκτρονικού αρχείου του Αργυρίου που παραχώρησε ο ίδιος στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, έχει διατυπωθεί με διάφορες ευκαιρίες πρόσφατα και παλαιότερα – όπως στη στρογγυλή τράπεζα με θέμα τις Ιστορίες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, που διοργάνωσε στην Αθήνα το 2004 το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, παρόντων του Αργυρίου και του Βίτι – ότι οι ιστοριογράφοι της πολύτομης, συλλογικής και πολυσυλλεκτικής Ιστορίας της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας θα πρέπει πλέον να ενσωματώσουν στη μελέτη και στην αισθητική αποτίμηση του λογοτεχνικού προϊόντος και την ιστορία των ειδών, των μεταφράσεων, του περιοδικού Τύπου, των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων, του γούστου του αναγνωστικού κοινού, των μπεστ σέλερ, των λογοτεχνικών βραβείων, της λογοτεχνίας στην εκπαίδευση.

Η εποχή μας απαιτεί να κατακτηθούν τα ανεξερεύνητα εδάφη της λογοτεχνίας ως θεσμού, ως επικοινωνιακού φαινομένου και ως εμπορικής δραστηριότητας και να συνεκτιμηθούν σε μια αφήγηση για τις συνθήκες παραγωγής και κατανάλωσης της λογοτεχνίας μας, όχι μόνο στον 20ό αιώνα, αλλά και στους προηγούμενους οκτώ αιώνες παρουσίας της. Αν στο συνέδριο συζητήθηκαν οι προϋποθέσεις και οι τρόποι υλοποίησης μιας τέτοιας Ιστορίας της Λογοτεχνίας, αυτό δεν αποτυπώνεται στα πρακτικά.

Βρίσκουμε όμως νύξεις για την αναγκαιότητα του εγχειρήματος: «Τα ζητήματα τα σχετικά με το αναγνωστικό κοινό και το αγοραστικό κοινό της εποχής, την έκδοση, τη διακίνηση και την εμπορία του βιβλίου, την κατοχύρωση των πνευματικών δικαιωμάτων κτλ. παραμένουν σχεδόν terra incognita» γράφει στο μελέτημά του για την κριτική της δεκαετίας του 1920 ο Χ. L. Καράογλου. Πρώτες παρατηρήσεις για την οικονομία της ποίησης επιχειρεί στο μελέτημά της η Τιτίκα Δημητρούλια και η Ελισάβετ Κοτζιά καταπιάνεται με την εμφάνιση του ευπώλητου μυθιστορήματος στην Ελλάδα μετά το 1985.

Η αναγκαιότητα της σύγχρονης οπτικής
«Οι εθνικές κρίσεις δημιουργούν πάντα την ανάγκη της ιστορικής γνώσης» σημειώνει στο δικό του μελέτημα στον τόμο ο Αλέξης Πολίτης, οδηγώντας στη σκέψη ότι στην εθνική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια στον χώρο της οικονομίας αλλά και του πολιτισμού και του βιβλίου η κατάκτηση της ιστορικής γνώσης επιβάλλεται. Αφενός επειδή, σύμφωνα με τις πρώτες παρατηρήσεις, η νέα γενιά συγγραφέων διαβάζει κυρίως μεταφρασμένη λογοτεχνία και αγνοεί ή έχει λειψή γνώση της νεοελληνικής λογοτεχνίας εξίσου του απώτατου όσο και του πολύ πρόσφατου μεταπολεμικού παρελθόντος. Αφετέρου επειδή η έλλειψη στέρεης ιστορικής γνώσης διευκολύνει την εξάπλωση αυτού που ο Νάσος Βαγενάς αποκαλεί στο μελέτημά του στον τόμο «θεωριακό ιμπρεσιονισμό»: το θάμπωμα από τη θεωρία, που οδηγεί μερίδα της νεοελληνικής κριτικής σε ερμηνευτικά εξαγόμενα τα οποία συσκοτίζουν και παραμορφώνουν το πεδίο που επιχειρεί αυτή η κριτική να φωτίσει.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης στην οποία το τοπικό και το παγκόσμιο, το εθνικό και το αλλότριο επαναπροσδιορίζονται με καινοφανείς όρους, η ελληνική λογοτεχνία έχει ανάγκη από μια Ιστορία ιδωμένη μέσα από μια σύγχρονη οπτική. «Η Ιστορία της λογοτεχνίας μοιάζει με συνεχή ανακατώματα της τράπουλας, δηλαδή διαρκείς ανασυγκροτήσεις, ανακατατάξεις και επινοήσεις νέων οπτικών και νέων ερωτημάτων» γράφει στον τόμο ο Δημήτρης Τζιόβας. Το ζητούμενο τώρα είναι: πόσος χρόνος χρειάζεται στη μετά Αργυρίου εποχή για να αρχίσει η νέα παρτίδα, για να ξεκινήσει η υλοποίηση της προσδοκίας για μια νέα αφήγηση της νεοελληνικής λογοτεχνίας;

source : tovima.gr

Non classé

Ο Γιάννης Χαρούλης για 10 εμφανίσεις, στο Σταυρό του Νότου

Ένας από τους πιο δημοφιλείς Έλληνες τραγουδιστές, le Γιάννης Χαρούλης, θα βρεθεί μαζί με την εξαιρετική μπάντα του στο Σταυρό του Νότου για 10 εμφανίσεις, από τη Δευτέρα 11 De Mars 2013, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

De la 11 Μαρτίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στον Σταυρό του Νότου τα τραγούδια γίνονται «Μαγγανείες» του καλού, γιατρικό και μαγικά φίλτρα.

Ο Γιάννης Χαρούλης φτιάχνει για μια ακόμα χρονιά ένα πρόγραμμα με τα βασικά υλικά. Με τραγούδια που είναι ριζωμένα στο κέντρο του συναισθήματος και της συλλογικής μνήμης. Τραγούδια που έρχονται από παντού. Τραγούδια που σε πάνε παντού. Από τόπο σε τόπο και από χρόνο σε χρόνο. Πολλές ιστορίες μαζί που αφηγούνται μια καινούρια ιστορία στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου. Τραγούδια από τους προσωπικούς του δίσκους και την συνεργασία του με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και άλλα που διάλεξε ειδικά για το φετινό πρόγραμμα.

Στην ησυχία και τη συνειδητή επιλογή της Δευτέρας και της Τρίτης ο Γιάννης Χαρούλης μας προσκαλεί στον Σταυρό του Νότου για να ακούσουμε και να τραγουδήσουμε.

source : culturenow.gr

Non classé

Paris honore le nouveau cinéma grec

Le cinéma grec en fête rue Balzac dans la Ville Lumière

De la 20 à compter de 25 En mars, le désormais institué festival du cinéma grec contemporain aura lieu à Paris, qui a débuté timidement il y a sept ans et s'est rapidement transformée en une institution culturelle nécessaire.
L'événement de cette année est organisé par le Centre de la Culture Hellénique et avec le soutien du Centre du Film Hellénique, comprend un riche programme de films, longs et courts métrages qui se démarquent de la production grecque, soit en raison de leur succès commercial (le "Si" par Christoforos Papakaliatis, le "Tango de Noël" par Nikos Koutelidakis) ou à cause de leur remarquable morceau de festival, agir en tant qu'ambassadeurs du cinéma grec aux portes du monde: "Un monde injuste" de Philippos Tsitos, "Alpes" par Giorgos Lanthimos, "Le garçon qui mange de la nourriture pour oiseaux" d'Hector Lygizos et al.
Deux documentaires spéciaux seront également projetés, la "Matière première" de Christos Karakepelis et "Smyrne, la destruction d'une ville cosmopolite" de Maria Ilios qui donnent une dure dimension du présent et du passé de la réalité grecque.    
La première soirée du festival sera dédiée à Theodoros Angelopoulos avec la projection de son premier long métrage, "Représentation". Le film sera préfacé par le réalisateur et président de la Cinémathèque française, Costas Gavras..
Dans le cadre du programme, plusieurs représentants de la nouvelle génération du cinéma grec seront de passage à Paris, comme Menelaos Karamagiolis (directeur de J.A.C.E),  Chitos, Papakaliatis et aussi Petros Sevastikoglou, réalisateur de l'expérience cinématographique originale «Illusion attrayante» et Giorgos Siougas,  réalisateur du film "Le lait".
"Au milieu d'une crise de quatre ans, Le cinéma grec connaît un essor sans précédent, déclarant qu'il a quelque chose à dire", déclare dans un communiqué le cinéma grec chypriote.. "Depuis le 20 à compter de 25 March prend pied au cœur de Paris et n’attend que vous pour le découvrir.
Les projections des films auront lieu au Cinéma Balzac rue Balzac à Paris

source : tovima.gr
Non classé

Χρυσός και ελεφαντόδοντο από ναυάγιο του 14ου π.Χ. siècle

Ομιλία τούρκου αρχαιολόγου, ερευνητή του πλοίου

Προϊόντα και εμπορεύματα από εννέα διαφορετικούς πολιτισμούς, από τη Σικελία στα δυτικά ως τη Μεσοποταμία στα ανατολικά μετέφερε το πλοίο του τέλους του 14ου π. X. siècle, που είχε ναυαγήσει στην ανατολική ακτή του Ουλουμπουρούν (Μεγάλου Ακρωτηρίου) στην περιοχή της Αντάλιας στη νότιο – δυτική Τουρκία. Τεράστια και η επιχείρηση λοιπόν, που κράτησε χρόνια, οργανώθηκε στη σύγχρονη εποχή για την έρευνα αυτού του ναυαγίου, το οποίο έδωσε πλούσια και εντυπωσιακά ευρήματα.
Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον έτσι να παρακολουθήσει κανείς την διάλεξη του τούρκου καθηγητή Ενάλιας Αρχαιολογίας κ. Τσεμάλ Πουλάκ με θέμα: «Φέρνοντας στο φως το αρχαιότερο ποντοπόρο πλοίο – Ναυάγιο της Υστερης Εποχής του Χαλκού στο Ουλουμπουρούν της Τουρκίας», που θα δοθεί στο Μουσείο Ακρόπολης στις 14 De Mars, temps 19.00. Διοργανωτής είναι ο Εκδοτικός οίκος Μέλισσα, που καθιερώνει από φέτος _και κάθε άνοιξη_ σειρά ετήσιων διαλέξεων στη μνήμη του ιδρυτή του, Γιώργου Ραγιά με προσκεκλημένους επιστήμονες διεθνούς κύρους και με θέματα της ελληνικής ιστορίας, τέχνης και αρχιτεκτονικής διαμέσου των αιώνων, όπως και οι τομείς που καλύπτει ο εκδοτικός οίκος. Τον ομιλητή θα προλογίσει ο ομ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Χρίστος Ντούμας.
Το καλοκαίρι του 1982 εντοπίσθηκε από σφουγγαρά της περιοχής το γνωστό ως «Ναυάγιο του Ουλουμπουρούν» στο βυθό της ανατολικής ακτής του Μεγάλου Ακρωτηρίου και από το 1984 comme le 1992 πραγματοποιήθηκαν έντεκα αρχαιολογικές επιχειρήσεις και 22.413 (!) καταδύσεις, προκειμένου να έρθει πλήρως στο φως, μέσα από τα νερά της Μεσογείου ένα από τα εντυπωσιακότερα υποβρύχια ευρήματα της Υστερης Εποχής του Χαλκού.
Την έρευνα πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Ενάλιας Αρχαιολογίας ένας διεθνής οργανισμός που ιδρύθηκε ακριβώς το 1984, αρχικώς υπό την καθοδήγηση του ιδρυτή του, καθηγητή Τζόρτζ Μπας ενώ από το 1985 comme le 1994 διευθυντής των αρχαιολογικών ερευνών στο Ινστιτούτο διετέλεσε ο Τσεμάλ Πουλάκ.
Από λιμάνι της Κύπρου ή της Συροπαλαιστίνης είχε αποπλεύσει το πλοίο το 1305 p. X. όπως έδειξε το φορτίο του. Χωρίς αμφιβολία μάλιστα, όταν βυθίστηκε, έπλεε στα δυτικά της Κύπρου με τελικό προορισμό την Ρόδο πιθανώς, που εκείνη την εποχή ήταν ένα σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο στο Αιγαίο.
Πλήθος υπήρξαν τα ευρήματα της έρευνας του ναυαγίου, που σήμερα φυλάσσονται στο Μουσείο Υποβρύχιας Αρχαιολογίας της πόλης του Μπόντρουμ (Αλικαρνασός) ακόμη και τμήματα του ίδιου του πλοίου. Αντικείμενα από χρυσό, χαλκό, ελεφαντόδοντο, φαγεντιανή, αχάτη, πηλό περιλαμβάνονται ανάμεσά τους.
Με την ολοκλήρωση πάντως, της επιτόπιας αρχαιολογικής έρευνας το 1994 στο βυθό του Ουλουμπουρούν, οι προσπάθειες των ειδικών εστιάζονται έκτοτε στη συντήρηση, τη μελέτη και την ανάλυση δειγμάτων στο εργαστήριο συντήρησης του Μουσείου.
M. Τσεμάλ Πουλάκ εξάλλου, απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου, διδάκτωρ του Texas Α & Μ University και αναπληρωτής καθηγητής Ενάλιας Αρχαιολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο ειδικεύεται στην Εποχή του Χαλκού και συγκεκριμένα στους τομείς της ναυσιπλοΐας, της εμπορικής ναυτιλίας και της τεχνολογίας.
source : tovima.gr
Non classé

La ville en dessous de Thessalonique

La « Ville sous la Ville » recèle une myriade de petits et grands secrets et d'histoires étonnantes.. S'ils apparaissent, attirer et ravir les gens.

1.000 de la 10.000 Les découvertes du métro arrivent au musée archéologique de Thessalonique et au musée de la culture byzantine
Cela se fera également l'année prochaine à Thessalonique., où les anciens quartiers fouillés lors des travaux du métro "parleront".
Les meilleurs témoins quand les gens sont partis sont, la plupart, les œuvres de leurs mains, mobile et immobilier. Quelques, les deuxièmes, ils iront au camp de Pavlos Melas, peu importe ce qui se passera finalement avec le carrefour byzantin de la gare de Venizelos. Les mobiles, qui dépasse cent mille, ils auront leur place dans un bâtiment du camp, où fonctionneront les entrepôts archéologiques visitables.
Ce plan met du temps à se concrétiser. Les bureaux préhistoriques compétents – antiquités classiques et byzantines, qui creusent depuis tant d'années sur toute la longueur de l'axe du métro, préparer dans le 2014 une longue exposition périodique à deux volets. L'un sera hébergé au Musée archéologique de Thessalonique et l'autre au Musée de la culture byzantine.

Des cimetières
Le Musée Archéologique de Thessalonique présentera les riches découvertes des fouilles de l'IST’ Ephorie des Antiquités Préhistoriques et Classiques. L'accent sera mis sur les découvertes trouvées dans deux cimetières ? celui de l'ouest à la Nouvelle Gare et à la Station Place de la Démocratie, l'est à la Fontaine.
Devise, navires, lampes, bijoux, figurines, outils, vases en argile, des pots à épices seront exposés. Parmi eux, les couronnes d'or qui avaient été placées en cadeau. Les restes d'habitations et de bâtiments découverts dans les gares d'Agia Sofia seront placés avec eux., Université, Euclide.

Plus que 1.000 découvertes archéologiques de la période byzantine, qui reconstituent des parties de l'histoire de Thessalonique du 4ème siècle à nos jours, sera présenté dans la section de l'exposition organisée par la 9e Éphorie des Antiquités byzantines au Musée de la Culture Byzantine.
Le protagoniste ici sera l'axe routier principal de la ville, dont de grandes parties ont été exposées sous l'Egnatia d'aujourd'hui. Le decumanus des Romains, la rue du Milieu ou avenue des Byzantins, avec les laboratoires, les résidences, projets de service communautaire, elle est restée quasiment la même pendant des siècles et témoigne du visage « laïc » de la ville.

De l'env 100.000 constatations de la période, sera exposé 1.000. Parmi eux: pièces de monnaie de différentes coupures, navires, lampes, flacons en verre, bijoux pour femmes et hommes de toutes sortes et matières (croix pectorales, bracelets en verre et cuivre, or, bagues en cuivre et argent), articles utilitaires des magasins – laboratoires – maisons, ainsi que toutes sortes d'objets funéraires.

"RAISON DE L'ÉTUDE"
"C'est une très bonne occasion de montrer au public ce que la ville cachait dans ses entrailles", dit la secrétaire générale de la Culture Lina Mendoni. « Comme son passé est important. Mais aussi pour lui donner quelque chose en échange des souffrances qu'il a endurées à cause des travaux."
Le secrétaire général rappelle que quelque chose de similaire a été réalisé avec beaucoup de succès à Athènes, où l'exposition "La ville sous la ville" présentée au Musée d'Art Cycladique a connu un grand succès.
Il souligne même que cette grande exposition périodique, qui durera un an, cela fournira une motivation et une occasion pour l’étude scientifique des résultats.

LES DEUX TEMPLES
Hors de la route principale, l'exposition sur Thessalonique byzantine mettra en valeur les deux églises paléochrétiennes trouvées dans les deux cimetières, à l'est et à l'ouest du centre-ville: un temple du 7ème siècle et une basilique paléochrétienne à trois nefs.

source : ethnos.gr