Μεγάλη έκθεση στο Βερολίνο για το θρησκευτικό, πολιτικό και κοινωνικό πρόσωπο της πόλης

Μια γέφυρα πολιτισμού, εμπιστοσύνης και συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας κατασκευάζεται αυτές τις ημέρες στο Βερολίνο, λίγα βήματα μακρύτερα από το παλαιό ψυχροπολεμικό τείχος: Το Μουσείο Martin-Gropius-Bau στην Νιντερκιρχνερστράσε -απέναντι από το γερμανικό Υπουργείο Οικονομίας- ετοιμάζεται να υποδεχτεί την έκθεση «Ολυμπία: Μύθος, λατρεία, αγώνες», η οποία θα δώσει την ευκαιρία στους γερμανούς επισκέπτες να γνωρίσουν τον τόπο, les gens, την καθημερινότητα και την ιστορία της ιερής πόλης-συμβόλου των Ολυμπιακών Αγώνων και να παρακολουθήσουν τη γέννηση του αθλητικού ιδεώδους.

Με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες που αρχίζουν στο Λονδίνο σε λίγες ημέρες, η έκθεση θα παρουσιάσει σε 3.500 τ.μ. μέσα από 1.000 εκθέματα τον ιερό τόπο της αρχαίας Ολυμπίας και πολλές πτυχές της αρχαιοελληνικής λατρείας και του καθημερινού βίου «γνωστές σε εσάς τους Έλληνες, αλλά άγνωστες στο ευρύ κοινό της Ευρώπης, τις οποίες πρέπει να καταδείξουμε και να εξηγήσουμε», τόνισε ο Γκέρεον Ζίβερνιχ, διευθυντής του Μουσείου Martin-Gropius-Bau, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στην Αθήνα, το μεσημέρι της Τρίτης 24 juillet, στην οποία συμμετείχαν επίσης ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού (ΥΠΑΙΘΠΑ) Κώστας Τζαβάρας, ο διευθυντής του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού Ελευθέριος Οικονόμου, η γενική γραμματέας Πολιτισμού ΥΠΑΙΘΠΑ Λίνα Μενδώνη και η γενική διευθύντρια Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη.

«Μέσα από την έκθεση γίνεται εμφανές τι έχει προσφέρει η Ελλάδα στην Ευρώπη», σχολίασε ο γερμανός διευθυντής και ο έλληνας αναπληρωτής υπουργός παρατήρησε ότι στην ταραγμένη εποχή μας, και ανήμερα του εορτασμού των 38 χρόνων από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, «η Ολυμπία σηματοδοτεί την πορεία του πολιτισμού της ανθρωπότητας, αντιτείνει το αιώνιο στο φθαρτό και στέλνει μήνυμα ισχυρό που θυμίζει πως ο « ελληνικός τρόπος » εξακολουθεί να εμπνέει και να συγκινεί τους λαούς του κόσμου».

Η έκθεση διαρθρώνεται σε τρεις βασικές θεματικές ενότητες. Στην πρώτη παρουσιάζεται η ιστορία του αρχαίου ιερού της Ολυμπίας από την αρχή της 1ης π.Χ. χιλιετίας ως το τέλος των ρωμαϊκών χρόνων, καταδεικνύεται η πολιτική διάσταση της Ολυμπίας και η συμβολή της στη διαμόρφωση του ελληνισμού και παρουσιάζεται, μέσα από αναθήματα, αναπαραστάσεις σε αγγεία και άλλα ευρήματα, η θρησκευτική λειτουργία του ιερού, οι θεότητες και οι ήρωες που λατρεύονταν και οι λατρευτικές τελετές που λάμβαναν χώρα εκεί.

Η δεύτερη ενότητα παρακολουθεί την ιστορία των ανασκαφών και των ερευνών στην αρχαία Ολυμπία, από γάλλους αρχαιολόγους κατ’ αρχάς το 1829 και από γερμανούς αρχαιολόγους το 1875, ακολουθώντας το νήμα των αρχαιολογικών ανασκαφών στην περιοχή μέχρι τις μέρες μας.

Η τρίτη ενότητα εστιάζει στον αθλητισμό στην Ολυμπία και στην κοινωνική του σημασία. Στις αίθουσες που θα φιλοξενήσουν την ενότητα αυτή, οι επισκέπτες της έκθεσης θα δουν δίσκους, αλτήρες και άλλα αθλητικά όργανα και μέσα από αγγειογραφίες και ψηφιακές αναπαραστάσεις θα ενημερωθούν για τα είδη των αρχαίων αθλημάτων. Θα έχουν επίσης την ευκαιρία να θαυμάσουν προσωπογραφίες διακεκριμένων θεατών των Αγώνων αλλά και νομίσματα και μετάλλια που επιβεβαιώνουν την πανελλήνια σημασία των Αγώνων.

1.000 εκθέματα – 150 εκτίθενται σε παγκόσμια πρεμιέρα

Από ελληνικά μουσεία προέρχονται τα περισσότερα εκθέματα της έκθεσης, κυρίως από το Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και το Νομισματικό Μουσείο. Dans l'ensemble 564 αρχαία έργα θα αναχωρήσουν για το Βερολίνο, μαζί με τρία σύγχρονα αντίγραφα, δύο μακέτες και οκτώ σύγχρονα αναμνηστικά μετάλλια. Στην έκθεση δανείζουν εκθέματα συνολικά 21 μεγάλα ευρωπαϊκά μουσεία και ιδρύματα, μεταξύ των οποίων το Μουσείο του Λούβρου, το Βατικανό Μουσείο, το Αρχαιολογικό Μουσείο και η Γλυπτοθήκη του Μονάχου και το Εθνικό Μουσείο της Ρώμης.

150 ελληνικά ευρήματα που προέρχονται από ανασκαφές της τελευταίας δεκαετίας στις Μυκήνες και αλλού θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά στο ευρύ και στο επιστημονικό κοινό και θα δημοσιευθούν στον κατάλογο που θα συνοδεύει την έκθεση.

Ακριβώς 40 χρόνια μετά την τελευταία έκθεση με θέμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Γερμανία, le 1972, στην Ολυμπιάδα του Μονάχου, πρώτη φορά τόσο μεγάλος αριθμός ελληνικών εκθεμάτων διασχίζει τα σύνορα και δανείζεται εκτός Ελλάδος, «γεγονός που εκφράζει εμπιστοσύνη και αποτελεί εκδήλωση του στενού δεσμού μεταξύ των δύο χωρών», υπογράμμισε ο διευθυντής του Μουσείου Martin-Gropius-Bau.

Η έκθεση, η οποία ετοιμάζεται από το 2010, διοργανώνεται με πρωτοβουλία του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού στο Βερολίνο και συνδιοργανωτές το Moυσείο Martin-Gropius-Bau, το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και τη Συλλογή Αρχαιοτήτων Κρατικών Μουσείων Βερολίνου και τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια και του Προέδρου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας κ. Γιοάχιμ Γκάουκ.

Κατάλογοι στα γερμανικά, στα αγγλικά και στα ελληνικά συνοδεύουν την έκθεση, με δοκίμια και περιγραφές των εκθεμάτων, καρπός συνεργασίας 60 διακεκριμένων ελλήνων και ξένων επιστημόνων.

Αν πάντως η φιλόδοξη έκθεση φαίνεται δαπανηρή πολυτέλεια για την αλγεινή οικονομία του ελληνικού κράτους, ο διευθυντής του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού Ελευθέριος Οικονόμου, απαντώντας σε ερώτηση, διευκρίνισε ότι «το ελληνικό δημόσιο δεν επιβαρύνθηκε καθόλου με τα έξοδα της διοργάνωσης». Γερμανοί και έλληνες ιδιώτες στηρίζουν με χορηγίες την έκθεση, μεταξύ των οποίων η German Savings Banks και τα ελληνικά ιδρύματα Λάτση και Λεβέντη, ενώ το Κατάρ θα χρηματοδοτήσει την έκδοση του αγγλικού και του ελληνικού καταλόγου.

Η έκθεση θα φιλοξενηθεί από τις 30 août 2012 à compter de 7 janvier 2013 στο Μουσείο Martin-Gropius-Bau στο Βερολίνο και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στη Ντόχα του Κατάρ, όπου θα παρουσιαστεί στο Αθλητικό και Ολυμπιακό Μουσείο από τις 28 De Mars 2013 ως τα τέλη Οκτωβρίου 2013, συμπληρωμένη με παράρτημα για την ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, όπου θα παρουσιαστούν και τεκμήρια από τους Αγώνες της Αθήνας το 1896 et 2004. Τελικός προορισμός της έκθεσης θα είναι το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, όπου θα τη δούμε τον χειμώνα του 2014.

source : tovima.gr

"Ici, les enfants grecs, "libérez votre pays", sonnait "les Perses" d'Eschyle.

Η έρευνα διεξάγεται από τον περασμένο Μάιο από αμερικανικό Πανεπιστήμιο

Ενα ξύλινο άροτρο του 7ου π.Χ. αιώνα εντόπισαν σε 6,5 μέτρα βάθος τα μέλη της αμερικανικής αρχαιολογικής αποστολής του Πανεπιστημίου της Notre Dame στην αρχαία πόλη Βουθρωτό στην Αλβανία. Το αντικείμενο ήρθε στο φως κατά τις ανασκαφές της τελευταίας εβδομάδας και είναι μεγάλης σημασίας, καθώς είναι το πρώτο ξύλινο εύρημα όχι μόνον της περιοχής αλλά σε όλα τα Βαλκάνια.

Εξάλλου θα πρέπει να θεωρείται, ότι είναι ελληνικό, καθώς τον 7ο π.Χ. αιώνα ιδρύθηκε η ελληνική αποικία του Βουθρωτού, η οποία αργότερα στη Ρωμαϊκή εποχή γνώρισε επίσης μεγάλη άνθηση ενώ στη συνέχεια απέκτησε και χριστιανική επισκοπή.

Αυτό το άροτρο δηλαδή, που διατηρήθηκε βυθισμένο στο νερό, όπως όλα τα ερείπια της αρχαίας πόλης που ήταν παράλια προέρχεται από τα πρώτα ελληνικά χρόνια της ζωής του Βουθρωτού. Κάτι ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί τα σωζόμενα σήμερα κατάλοιπα της πόλης χρονολογούνται στην Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή.

Η έρευνα διεξάγεται από τον περασμένο Μάιο από την αμερικανική αρχαιολογική αποστολή του Πανεπιστημίου Notre Dame της Ινδιάνας υπό τον αρχαιολόγο Ντέιβιντ Χερνάντεζ, που για πρώτη συγκέντρωσε για το σκοπό αυτό 55 ειδικούς μεταξύ των οποίων αρχαιολόγοι, ανθρωπολόγοι, βιοαρχαιολόγοι, γενετιστές, ιστορικοί αλλά και φοιτητές από την Αλβανία, USA, Ιταλία, Hongrie, Grèce, Τσεχία κ.ά. Σημαντικό εύρημα εφέτος εξάλλου ήταν και το πρόπυλο ενός κτηρίου που είχε υψηλούς κίονες και δάπεδο στρωμένο με λίθινες πλάκες.

aussi: Plus que 250 ήταν τα νομίσματα διαφόρων εποχών που ήρθαν στο φως μαρτυρώντας τις αναπτυγμένες σχέσεις του Βουθρωτού με τις χώρες της Μεσογείου σε όλη την αρχαιότητα. Τα αγγεία, ιδίως αυτά του 4ου και 3ου π.Χ. αιώνα είναι εξαιρετικής ποιότητας και τέχνης, μία απόδειξη του υψηλού βιοτικού επιπέδου των κατοίκων αλλά και του εύρους του εμπορίου. Χάλκινα αντικείμενα, πόρπες, κοσμήματα και γυάλινα αγγεία, σπάτουλες αλλά και τμήματα γλυπτών (κυρίως άκρα: χέρια και πόδια) συμπληρώνουν τη φετινή συγκομιδή ενώ ευχάριστη έκπληξη από τη Μεσαιωνική εποχή υπήρξε μία σφυρίχτρα που πιθανότατα χρησιμοποιούνταν για το κάλεσμα των γερακιών.

Ιδιαιτέρως σημαντική εξάλλου αποδείχθηκε η επιφανειακή αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή κατά την οποία συλλέχθηκαν παλαιολιθικά και νεολιθικά οστά και αντικείμενα, όπως κεραμικά, που αποδεικνύουν την παλαιότατη κατοίκηση στο χώρο.
Το Βουθρωτό βρίσκεται σε απόσταση 20 περίπου χιλιομέτρων από τους Αγίους Σαράντα και ήταν μία πόλη που διατηρήθηκε μέσα στους αιώνες αλλάζοντας κυρίαρχους.

Μετά τους Ρωμαίους στα παλαιοχριστιανικά χρόνια ήταν μία από τις δώδεκα πόλεις που αποτελούσαν την επαρχία της Ηπείρου, στο Μεσαίωνα μάλιστα αναφέρεται ως σημαντικό φρούριο. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους πέρασε στον Δεσπότη της Ηπείρου ενώ οι κατακτητές εναλλάσσονταν (Σικελοί, Ναβάρροι, Βενετοί κ. ά.) με ενδιαφέρον κυρίως για τα πλούσια ιχθυοτροφεία της. Ως πόλη εγκαταλείφθηκε τον 15ο αιώνα λόγω του υγρού εδάφους της.

Η φήμη του έχει εξαπλωθεί παγκοσμίως, το κύρος του επιβάλλεται διεθνώς

Τρία χρόνια σήμερα για το Μουσείο Ακρόπολης με τους επισκέπτες του να αγγίζουν τα 5 εκατομμύρια, τη φήμη του να έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και το κύρος του να επιβάλλεται διεθνώς.

Μία επέτειος που δικαιολογημένα γιορτάζεται με υπερηφάνεια σε αυτήν την ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τη χώρα, πόσο μάλλον που το μουσείο, ακόμη και αυτόν τον τελευταίο χρόνο λειτούργησε με τα δικά του έσοδα χωρίς να επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. «Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο πολιτισμός και τα μουσεία είναι περιττή πολυτέλεια σε δύσκολους καιρούς. Εμείς βιώσαμε άλλα πράγματα», έλεγε το μεσημέρι ο πρόεδρος του Μουσείου Ακρόπολης, καθηγητής κ. Δημήτρης Παντερμαλής. «Είδαμε απλούς ανθρώπους να συγκινούνται από τον περίπατό τους στις αίθουσες του μουσείου και να παίρνουν βαθιά ανάσα ξεφεύγοντας από την γκρίζα καθημερινότητα. Οι επισκέπτες βλέποντας δίπλα στα καμένα αγάλματα της περσικής καταστροφής, τα αριστουργήματα που γεννήθηκαν αμέσως μετά, κάνουν αυτόματα τον παραλληλισμό με τις δυνατότητες της επόμενης μέρας μετά από τη σημερινή οικονομική κρίση», il a ajouté.

Με τις αίθουσες να λάμπουν από το αττικό φως και από τη στιλπνότητα των μαρμάρινων αγαλμάτων, ειδικά για σήμερα μάλιστα και υπό τους ήχους ζωντανής κλασικής μουσικής το μουσείο υποδέχεται το κοινό _ αυξημένο ήδη από τον προηγούμενο μήνα _ με αλλαγές, βελτιώσεις, συγκολλήσεις θραυσμάτων στα γλυπτά που παίρνουν έτσι πιο ολοκληρωμένη μορφή αλλά και με την έκθεση των δύο μετοπών που κατέβηκαν από τον Παρθενώνα για να διασωθούν από τη φθορά.

«Το Μουσείο Ακρόπολης πρωταγωνίστησε αυτά τα χρόνια σε ένα διεθνή διάλογο με τα άλλα μουσεία του κόσμου και κατάργησε τα στερεότυπα», είπε η υπηρεσιακή υπουργός Πολιτισμού κυρία Τατιάνα Καραπαναγιώτη με αφορμή την επέτειο. Κι όσο για τα Γλυπτά του Παρθενώνα που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο: «Μακάρι να έρθουν! Αλλά ακόμη κι αν δεν επιστρέψουν, εμείς έχουμε ήδη εδώ ένα θαύμα. Ενα μουσείο καταπληκτικό, μαγικό και κυρίως δικό μας!», il a ajouté. Εχοντας παρακολουθήσει άλλωστε τη γέννησή του από την περίοδο των ανασκαφών ακόμη, αφού κατέγραψε με τον φακό της την όλη διαδικασία βήμα προς βήμα και από την αρχή ως το τέλος η κυρία Καραπαναγιώτη θα μπορούσε να το αισθάνεται σαν το σπίτι της.

Αναφορικά με την θητεία της στο υπουργείο Πολιτισμού εξάλλου η υπουργός είχε να καταθέσει μία ενδιαφέρουσα εμπειρία: «Κατάλαβα ότι το δημόσιο λειτουργεί, τουλάχιστον αυτό που γνώρισα εγώ στο ΥΠΠΟ», il a dit. «Οταν είσαι έξω μπορείς να κάνεις εύκολη κριτική, από μέσα όμως αντιλαμβάνεσαι την δυσκολία των πραγμάτων. Θα είμαι λοιπόν πιο επιεικής από εδώ και πέρα». Η προώθηση των έργων του ΕΣΠΑ και τα ωράρια των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων υπήρξαν οι προτεραιότητές της, οι οποίες υπηρετήθηκαν άψογα παρά το σύντομο της παρουσίας της στο υπουργείο. Στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της παράπεμψε εξάλλου το θέμα του παλαιού μουσείου της Ακρόπολης (πάνω στο βράχο) στο κοινό όργανο ΚΑΣ και ΚΣΝΜ με το ερώτημα της διατήρησης ή της κατεδάφισής του.

Ενα «αστείο» περιστατικό εμπόδισε πάντως την ίδια και την γενική γραμματέα του ΥΠΠΟ (ως εκείνη τη στιγμή) κυρία Λίνα Μενδώνη, το όνομα της οποίας αναφέρεται στην επόμενη κυβέρνηση να φθάσουν στην ώρα τους καθώς ο φύλακας από την είσοδο της οδού Μακρυγιάννη δεν τις αναγνώρισε και δεν επέτρεψε να περάσουν!

Νέες δράσεις ανήγγειλε εξάλλου ο κ. Παντερμαλής με πρώτη την επέκταση του καφενείου του ισογείου, όπου ήμασταν καθισμένοι, στον εξωτερικό χώρο πάνω από την ανασκαφή. Μουσείο της ανασκαφής πρόκειται να δημιουργηθεί από κάτω ακριβώς, όπου θα εκτεθούν περί τα 1500 ευρήματα, που βρίσκονται τώρα στις αποθήκες. Οσο για την ανάδειξη της ίδιας της ανασκαφής που μετρά περί τα 3 στρέμματα… ας όψεται η Τράπεζα της Ελλάδος που «κούρεψε» το αποθεματικό του μουσείου. Spécifiquement, όπως είπε ο κ. Παντερμαλής από τα 3,7 million. ευρώ απέμειναν μόνον 900.000, έτσι αναζητείται τώρα ο χορηγός που θα βοηθήσει στην εκτέλεση του έργου, για το οποίο απαιτείται πάντως ένα έτος.

Ενδιαφέρουσα είναι η δράση με θέμα το φως στην αρχαιότητα, που θα αρχίσει στις 27 DT-Victoire Historique-Giannis Dardamanelis. Με έναυσμα την χρυσή λυχνία που άναβε κατά τις πηγές το ανέσπερο φως στο Ερέχθειο, εμβληματικά εκθέματα του μουσείου, όπως η χάλκινη τριήρης – λυχνία, που είχε βρεθεί επίσης στο Ερέχθειο θα επισημαίνονται στις προθήκες τους ενώ ειδικό φυλλάδιο θα διανέμεται στην είσοδο.

Τον Ιούλιο θα παρουσιασθεί εξάλλου η μικρή έκθεση για το χρώμα που διατηρείται ακόμη στα αρχαϊκά γλυπτά του μουσείου βάσει έρευνας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Πεπλοφόρος Κόρη, εκμαγείο της οποίας χρωματίζεται με τα χρώματα που προκύπτουν από τη μελέτη αυτή, θα αποτελέσει την πρόταση των επιστημόνων του Μουσείου Ακρόπολης σχετικά με το θέμα. «Ως τώρα ο χρωματισμός της Κόρης έχει αλλάξει τρεις φορές», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Παντερμαλής διαβεβαιώνοντας επίσης ότι το τελικό αποτέλεσμα θα έχει σημαντικές αποκλίσεις από τα επιχρωματισμένα αρχαϊκά γλυπτά, που παρουσίασαν γερμανοί επιστήμονες πριν από μερικά χρόνια.

source : tovima.gr

Υπογράφηκε η σύμβαση για την ανάθεση της μελέτης του έργου

Στο δρόμο της αποκατάστασης μπαίνει το αρχαίο θέατρο της Σπάρτης ύστερα από υπογραφή της σύμβασης για την ανάθεση της μελέτης του έργου. Την αρχιτεκτονική αποτύπωση, την τεκμηρίωση των στοιχείων του θεάτρου και τις προτάσεις για την συντήρηση και εν τέλει για την αποκατάστασή του θα περιλάβει η μελέτη, η οποία θα υλοποιηθεί μέσω δωρεάς ύψους 111.000 ευρώ από το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Πρόκειται για μία πρωτοβουλία του «Διαζώματος», στα γραφεία του οποίου άλλωστε υπογράφηκε η σύμβαση από τον πρόεδρό του κ. Σταύρο Μπένο και τον μελετητή αρχιτέκτονα – μηχανικό κ. Γουλιέλμο Ορεστίδη, παρουσία του κ. Μανόλη Κορρέ, καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Η μελέτη περιλαμβάνει τις αρχιτεκτονικές αποτυπώσεις του μνημείου, την καταγραφή της παθολογίας του, την έρευνα αρχείου και την συλλογή φωτογραφικού υλικού και λοιπών τεκμηρίων για τις ανασκαφικές έρευνες, την καταγραφή και τη διερεύνηση διάσπαρτων αρχιτεκτονικών μελών και τέλος τις προτάσεις για την αποκατάσταση και ανάδειξη του θεάτρου.

Να σημειωθεί ότι το ρωμαϊκό θέατρο της Σπάρτης είναι ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα της αρχαίας Ελλάδας καταλαμβάνοντας περί τα 14.000 τ. µ. στην ακρόπολη της Σπάρτης. Στην αρχαιότητα θεωρείται ότι μπορούσε να φιλοξενήσει περί τους 16.000 spectateurs, σήμερα όμως είναι ορατό μόνον ένα μέρος του καθώς δεν έχει ανασκαφεί πλήρως.

Το συνολικό πλάτος του θεάτρου είναι 114 μέτρα και το κοίλον του ήταν χωρισμένο σε δύο διαζώματα (θέατρο και επιθέατρο). Το κυρίως θέατρο είχε εννέα κερκίδες με 30 σειρές εδράνων ενώ το επιθέατρο είχε 16 avec 20 σειρές εδράνων. Πάνω από το επιθέατρο μάλιστα και περιμετρικά σε αυτό είχε κατασκευαστεί στοά ώστε να καταφεύγουν εκεί οι θεατές σε περίπτωση βροχής. Οσο για τη σκηνή αρχικώς ήταν ξύλινη και κινητή (μεταφερόταν πάνω σε τροχούς) αλλά αργότερα κατασκευάσθηκε μόνιμη από πέτρα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει εξάλλου ο ανατολικός αναλημματικός τοίχος του κοίλου, πάνω στο λευκό μάρμαρο του οποίου αναγράφονταν τα ονόματα των αξιωματούχων της πόλης σε ετήσια βάση αποτελώντας έτσι ένα «λίθινο» αρχείο της Σπάρτης.

Το θέατρο εγκαταλείφθηκε περί τον 4ο μ. X. αιώνα ενώ στο Μεσαίωνα το κοίλον του καλύφθηκε από οικίες, χωρίς να λείψουν και από αυτό το μνημείο, οι αφαιρέσεις λίθων προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για νεώτερες κατασκευές.

source : tovima.gr

Η αρχαία τραγωδία σε σύγχονη σκηνοθεσία της Πόλυ Φίντλεϊ κάνει την έκπληξη

Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή θριαμβεύει στο Λονδίνο και κερδίζει το βρετανικό κοινό μέσα από την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, όπου και παρουσιάζεται αυτή την εποχή. Η αρχαία τραγωδία, στην πλήρως εκσυγχρονισμένη σκηνοθεσία της 29χρονης σκηνοθέτιδας Πόλυ Φίντλεϊ (Polly Findlay), a, κυριολεκτικά, κάνει την καλοκαιρινή έκπληξη αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές τόσο για την οπτική της όσο και για ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Για «συγκλονιστική αναβίωση» γράφουν οι Financial Times, για «εξαιρετικές ερμηνείες» ο Observer και οι Times. Ο Κρίστοφερ Εκλεστον (Christopher Eccleston) που υποδύεται τον Κρέοντα και η Τζόντι Γουίτακερ (Jodie Whittaker) που ερμηνεύει την Αντιγόνη ηγούνται ενός θιάσου που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Ξεχωρίζει και ο Τζέιμι Μπάλαρντ (Jamie Ballard) στον ρόλο του (τυφλού) μάντη Τειρεσία, με μισοκαμένο πρόσωπο.

Τοποθετημένη μέσα σε ένα γραφείο της εποχής μας, που κατά τη διάρκεια της παράστασης μετατρέπεται σε κυβερνητικό γραφείο, η «Αντιγόνη» στην εκδοχή της Φίντλεϊ παραπέμπει, ευθέως, στο σύγχρονο πρόσωπο της εξουσίας. Πίσω από το γραφείο δεσπόζει καθισμένος ο Κρέων ενώ ο Χορός, μια σειρά από πολιτικούς και στρατιωτικούς συμβούλους, συζητά για την αποστολή ενός δελτίου Τύπου που αφορά στο τέλος του Θηβαϊκού Πολέμου.

Με την αρωγή του σκηνογράφου (Σούτρα Γκίλμουρ / Soutra Gilmour) και του μεταφραστή (η παράσταση χρησιμοποιεί τη μετάφραση του 1980 του Nτον Τέιλορ / Don Taylor), η Φίντλεϊ, που καταπιάστηκε για πρώτη φορά με το αρχαίο δράμα, χτίζει έναν σύγχρονο κόσμο όπου το ιδιωτικό με το δημόσιο μπλέκονται σε μια ανελέητη αντιπαράθεση. Τολμηρή αλλά σίγουρη για τις επιλογές της η σκηνοθέτις χωρίς να προδώσει τον μύθο, τον τοποθετεί στα γρανάζια της πολιτικής εξουσίας του 21ου αιώνα. «Μήπως τελικά το γράμμα του νόμου έχει κι αυτό τα όριά του;», αναρωτιέται μέσα από την «Αντιγόνη» και μαζί το κοινό που μοιάζει σαν να ανανακάλυψε ξανά τον Σοφοκλή.

Απλή και κατανοητή, αυτή η «Αντιγόνη», σύμφωνα πάντα με τους κριτικούς, καταφέρνει να μείνει πιστή στον Σοφοκλή και να επιβεβαιώσει ότι κείμενα όπως αυτό δεν ανήκουν τυχαία στα μεγάλα κλασικά και διαχρονικά: Γιατί εξακολουθούν να λειτουργούν στο σήμερα με τη μορφή του κατεπείγοντος.

 source : tovima.gr