Decrease in Museum visitors in the month of February 2012 and even in percentage 23,7%, as well as a reduction in collections by 42,2% in relation to its corresponding month 2011 shows the recent survey of movement of Museums and Archaeological Sites presented on Tuesday.

However, a different picture emerges in the archaeological sites with an increase in visitors by 39,9% and reduction of the corresponding collections in percentage 45,8% in relation to its corresponding month 2011.

During his first two months 2012 a decrease is observed 19,3% to Museum visitors as well as a reduction 34,3% in receipts in relation to its corresponding period 2011.

The same is not the case, however, in the picture presented by the visits to the archaeological sites during its first two months 2012. On the contrary, an increase is observed 35,6% to visitors and reduction 30,1% in receipts in relation to its corresponding period 2011.

The survey of the movement of Museums and Archaeological Sites produces results from the year 1970, with collection from the Archaeological Resources and Expropriations Fund (CAP ) of the Ministry of Culture and Tourism of the data referring to the number of visitors and the receipts from the allocated tickets to Museums and archaeological sites.

Source : tovima.gr

Reactions to the practice of the Thyssen-Bornemisza museum to auction a project to finance its needs

You would sell a museum's work to deal with its financial problems; The question for a country like Greece, whose multitude of museums are devoted to the preservation and promotion of antiquities, it could only be hypothetical. How would it be possible to hammer her cultural heritage… Some things anyway, even in times of complete collapse of values, remain high.
The director of the great Spanish museum Thyssen-Bornemisza did, however. His excuse is serious, since the museum is facing a problem of survival, which intensified with the financial crisis. But his act is also daring, after handing over one of the paintings in his collection to be auctioned by Christie's. Similar action in Greece would be hard to imagine. Not only with regard to the sale of antiquities and more generally of works and objects that have been classified as monuments, because this is expressly prohibited by the Constitution and the Archaeological Law, but also contemporary works, which can be freely traded.
On the other, American museums have been selling their works for years for various reasons. The essential difference with Spain is that for the first time, at least admittedly, this move is due to financial difficulties. Regardless of whether the work of the romantic landscape painter John Constable reaches the asking sum of 21 million. sterling, the director of Thyssen-Bornemisza opens a window sealed well to this day, regarding the management of museums internationally.

Intangible heritage
“Even if it was allowed by law, even if I had permission to do so, I would never sell a work of the museum" answers the question professor Mr. Nikos Stampolidis, director of the Museum of Cycladic Art, one of the few private archaeological museums in the country. “Only over my dead body!» is the reaction of Dr. Angeliki Kottaridis, which as head of IZ’ Εφορείας Αρχαιοτήτων έχει στην ευθύνη της το Μουσείο των Βασιλικών Τάφων της Βεργίνας, τα αρχαιολογικά μουσεία Πέλλας και Βέροιας, καθώς και το Βυζαντινό Βέροιας.
Η διαφορά άλλωστε μεταξύ ενός αρχαίου αντικειμένου και ενός σύγχρονου έργου τέχνης είναι ειδοποιός, αφού ένα έργο ζωγραφικής ή γλυπτικής παράχθηκε για να πουληθεί, αντίθετα με τις αρχαιότητες, που είναι ευρήματα ανασκαφών και υπήρξαν κάποτε ιδιοκτησίες ανθρώπων. «Είναι υλικά έργα, αλλά η υπόστασή τους είναι άυλη» τονίζει η κυρία Κοτταρίδη. «Τι θα μπορούσα δηλαδή να πουλήσω; Ενα χρυσελεφάντινο κομματάκι από την κλίνη του Φιλίππου;».
Σύμφωνα με το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο ωστόσο, η πώληση έργων για την Εθνική Πινακοθήκη (και για τα μουσεία σύγχρονης τέχνης) δεν είναι απαγορευτική. Η διευθύντριά της κυρία Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα είναι όμως αρνητική σε κάθε πιθανότητα πώλησης. «Προσωπικά δεν θα το τολμούσα. Δεν θα μπορούσα ποτέ να πάρω μια τέτοια απόφαση, ακόμη και σε έσχατη ανάγκη» δηλώνει.

Οι προτάσεις
Το ερώτημα επομένως της οικονομικής ενίσχυσης των μουσείων παραμένει. Ετσι η αναζήτηση νέων τρόπων χρηματοδότησής τους είναι επιτακτική. «Σε έσχατη ανάγκη θα ζητούσα από τους υποψήφιους αγοραστές να “υιοθετήσουν” ένα έργο, αφήνοντάς το όμως στη θέση του, στο μουσείο» προτείνει ο κ. Σταμπολίδης, ενώ για την κυρία Κοτταρίδη απαιτείται ευελιξία και ευρηματικότητα: «Οταν οι Αμερικανοί πουλούν το δικαίωμα συμμετοχής σε μια ανασκαφή αντί 3.000 δολαρίων και όταν οι Σκοπιανοί με τους Βούλγαρους πράττουν το ίδιο προς 1.500 δολάρια για δύο εβδομάδες, είναι φανερό ότι αυτό που χρειαζόμαστε και εμείς είναι μια νέα πολιτιστική στρατηγική» λέει.
Η ίδια θα «πουλούσε» επίσης τη συμμετοχή σε εργαστήρια που θα κατασκευάζουν προϊόντα με την αρχαία τεχνογνωσία – υφαντά, κεραμικά, μεταλλικά έργα, pictures -, τα οποία θα διατίθενται στη συνέχεια στο εμπόριο. Ακόμη DVD, παιχνίδια και διαδικτυακές εφαρμογές. Αλλά και τη δικτύωση αρχαιολογικών χώρων για την παροχή περισσότερων υπηρεσιών στους επισκέπτες. Γιατί δεν γίνονται όμως όλα αυτά;
«Είμαστε έτοιμοι για την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου σχετικά με τη διαχείριση των μουσείων» λέει η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού κυρία Λίνα Μενδώνη. «Γιατί με τους ισχύοντες νόμους μια χορηγία μπορεί να μη φθάσει ποτέ στον φορέα για τον οποίο προορίζεται, και αυτό εξαιτίας της εγγραφής της στον τακτικό προϋπολογισμό, ενώ και το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων, που έχει την αρμοδιότητα παραγωγής αντιγράφων και άλλων προϊόντων για τα πωλητήρια, είναι ξεπερασμένο προ πολλού» παραδέχεται η ίδια.
«Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να σπάσουμε τα ταμπού και τα κατεστημένα του ΤΑΠ και να λάβουμε υπ’ όψιν τη λογική της αγοράς» καταλήγει η κυρία Μενδώνη. Και φαίνεται ότι σήμερα αυτό δεν είναι μόνον αναγκαίο. Είναι υποχρεωτικό.

Στοιβαγμένα στις αποθήκες
Μικρά πήλινα λυχναράκια, ομοιόμορφα μεταξύ τους, κατά εκατοντάδες. Θραύσματα αγγείων κατά χιλιάδες. Στοιβαγμένα αναγκαστικά στις αποθήκες των μουσείων ή των Εφορειών Αρχαιοτήτων πολλά ευρήματα των ανασκαφών που δεν παρουσιάζουν ξεχωριστό αρχαιολογικό ενδιαφέρον παραμένουν σε αχρηστία. Η παραχώρησή τους απαγορεύεται, παρά τις προτάσεις που έχουν διατυπωθεί για την πώληση ή δωρεά τους σε μουσεία, εκπαιδευτικά ιδρύματα και γενικότερα σε φορείς του εξωτερικού που προάγουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.
«Δεν υπάρχει λόγος να πωληθούν γιατί η οικονομική τους αξία δεν είναι τέτοια που να λύνει κάποιο πρόβλημα. Αντίθετα, και το μικρότερο από αυτά έχει την ιδιαίτερη σημασία του για τους επιστήμονες» λέει η αρχαιολόγος κυρία Αγγελική Κοτταρίδη. Για τον καθηγητή κ. Νίκο Σταμπολίδη ωστόσο αποτελούν μια ευκαιρία προβολής της χώρας: «Μπορεί να πωληθούν ή να δωρηθούν, με την προϋπόθεση όμως πάντα ότι θα φέρουν τα στοιχεία της “ταυτότητάς” τους και ότι θα εκτίθενται σε κοινόχρηστους χώρους. Γιατί έτσι θα μπορούσε να αποτελούν ένα κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς σε άλλον τόπο».

Source : tovima.gr

Through the online programs of the relevant ministry

A new era begins for the Ministry of Culture with the implementation of digital programs, which promise to bring the country's cultural wealth to everyone interested. At the same time, they will facilitate citizens by providing information on issues that concern them in relation to antiquities.

Digital tours of monuments and archaeological sites, virtual museums, excavation monitoring, 3D renderings of various monuments, educational programs are some of the benefits of digital convergence of the Ministry of Education for every internet user.

Particularly interesting for scientists is the program "Digital Archaeology: Integrated Excavation Management Information System", που υλοποιείται από τη Διεύθυνση Εθνικού Αρχείου Μνημείων του ΥΠΠΟ και εκτός των άλλων θα συγκεντρώνει, θα αποθηκεύει και θα διαχειρίζεται αποτελεσματικά τον μεγάλο αριθμό των ευρημάτων αλλά και των εργασιών αναστήλωσης μνημείων και της συντήρησής τους. Παράλληλα ο πολίτης που θέλει να μάθει το καθεστώς ενός ακινήτου ή γενικότερα την εξέλιξη υπόθεσής του, θα μπορεί να ενημερωθεί μέσω των ανάλογων διαδικτυακών προγραμμάτων.

Τέσσερα είναι τα κεντρικά προγράμματα που βρίσκονται σε εξέλιξη, συγκεκριμένα το αρχαιολογικό κτηματολόγιο, η καταγραφή μισού εκατομμυρίου κινητών ευρημάτων, η ψηφιοποίηση των πρακτικών των γνωμοδοτικών συμβουλίων και τέλος η απλοποίηση των διαδικασιών των διευθύνσεων του ΥΠΠΟ, που έρχονται σε επαφή με τον πολίτη.

Με συνολικό προϋπολογισμό 80 million. ευρώ περίπου και χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ η ψηφιακή σύγκλιση άρχισε το 2010 και θα ολοκληρωθεί το 2014.

Οπως είπε εξάλλου στη συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου η γενική γραμματέας του ΥΠΠΟ κυρία Λίνα Μενδώνη το πρόγραμμα επιδιώκει να κάνει τον πολίτη κοινωνό της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, γιατί μόνον έτσι θα μπορέσει να προστατευθεί αποτελεσματικά, ενώ θα συμβάλει και στη διαφάνεια και τη μείωση της γραφειοκρατίας.

One hundred years of archaeological research in Thassos, in a scrapbook full of archival material, compiled by many generations of scientists and artists


Four hats and a revolver. The young French archaeologist coming of age 1920 in Thassos, bringing the customs of the time to the island that was liberated only a few years ago, except for his hats (the cork, the straw, the canvas and the trajaska) he had thought fit to have a gun with him. In his notebook the member of the French Archaeological School does not explain the reasons for this need, but the conditions that prevailed on the poor island might even have frightened him.
A few years ago, April of 1911, excavations had begun in Thassos thanks to the Turkish firman secured by the French Archaeological School at a time when masterful "diplomatic" actions were required. Διότι χρειάστηκε να γίνει ταυτοχρόνως διαπραγμάτευση με τον αιγύπτιο χεδίβη για τις αιγυπτιακές ιδιοκτησίες, να ζητηθεί άδεια από τα μοναστήρια του Αθω που διέθεταν κτήματα στο νησί και να γίνουν συμβόλαια με τους ιδιοκτήτες, κάτι που οι ανασκαφείς φαίνεται ότι αρχικά είχαν αγνοήσει.
Today, έναν αιώνα έπειτα από εκείνες τις δύσκολες αλλά γόνιμες ημέρες, η αποκάλυψη της σπουδαίας αρχαίας πόλης του Βορρά έχει ολοκληρωθεί. Η διαδρομή όμως αποτελεί ένα πολύτιμο αρχαιολογικό, πολιτιστικό και ιστορικό αρχείο, που περιλαμβάνεται τώρα στο λεύκωμα «100 χρόνια γαλλικές ανασκαφές στη Θάσο, 1911-2011», μία συνέκδοση της Γαλλικής Σχολής Αθηνών και των εκδόσεων Ολκός.
Ενα παζλ του οποίου τα κομμάτια – επιστολές, designs, σπάνιες και συχνά ανέκδοτες φωτογραφίες από τις ανασκαφές και τα εκπληκτικά ευρήματα, 230 στο σύνολο – συνθέτουν οι συγγραφείς Αρθουρ και Ντομινίκ Μίλερ μέσα από αυτό το επετειακό λεύκωμα, το οποίο συμπίπτει με τα 100 χρόνια από την ενσωμάτωση της Θάσου στην ελληνική επικράτεια. Μέσα στο ίδιο πνεύμα άλλωστε ήταν και η έκθεση που προηγήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης το 2011 with the same title.

Τα ευρήματα
Στην πραγματικότητα οι έρευνες της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής είχαν αρχίσει το 1856 – δέκα χρόνια μετά την ίδρυσή της -, όχι όμως συστηματικά. Εκείνη την εποχή μόνο τυχαία ήταν τα ευρήματα γλυπτών και επιγραφών που εμπλούτιζαν τις συλλογές του αιγύπτιου κυβερνήτη Toussoun Bey ή του Μ. Βουλγαρίδη, αντιπροξένου της Γαλλίας στην Καβάλα, ή ακόμη κοσμούσαν τα σαλόνια του κυβερνήτη του Λιμένα, όταν δεν τεμαχίζονταν για να χρησιμοποιηθούν σε κατασκευές ή όταν δεν τροφοδοτούσαν τις ασβεστοκάμινους.
Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε τραγικές συνέπειες και για την αρχαιολογία, αφού οι ανασκαφές στη Θάσο διακόπηκαν απότομα, ενώ τρεις από τους τέσσερις πρώτους ανασκαφείς του νησιού (Adolphe-Joseph Reinach, Gustave Blum και Charles Avezou) πέθαναν. Μόλις το 1916 επιχειρήθηκε μια νέα αποστολή, οι αρχαιολόγοι όμως «χρειάστηκε να αποχωρήσουν, ύστερα από μια σύντομη ανασκαφική περίοδο, λόγω των πρακτικών δυσκολιών, των κινδύνων των αεροπορικών βομβαρδισμών και της επίσημης προειδοποίησης του στρατηγού Sarrail».

Ο κολοσσός
Το πιο σημαντικό γεγονός όμως αμέσως μετά τον πόλεμο ήταν, the 1920, η αποτοίχιση ενός αρχαϊκού κολοσσικού αγάλματος που είχε εντοπισθεί σε θραύσματα στην οχύρωση της πόλης. Τα κατέβασαν με κόπο από τις πλαγιές της Ακρόπολης μέσα σε βοϊδάμαξα και το σύνολο αποκαταστάθηκε τελικώς το 1923. Με τη δεκαετία του 1920 άλλωστε αρχίζει μια καινούργια εποχή για τις ανασκαφές στη Θάσο. Και παρ’ ότι οι συνθήκες εξακολούθησαν να είναι δύσκολες – ή έστω παράξενες, αν υπολογίσει κάποιος ότι στη διατροφή των αρχαιολόγων εναλλάσσονταν ως μόνα τρόφιμα ο τόνος, το πατέ(!), οι σαρδέλες, το σκουμπρί και οι ρέγκες -, οι ανασκαφές και οι ανακαλύψεις συνεχίστηκαν.
Σήμερα οι αρχαιολόγοι γνωρίζουν ότι η Θάσος, μια παριανή αποικία του 670 e.g., είχε ένα από τα σπουδαιότερα νομισματοκοπεία του ελληνικού κόσμου, πλούσιο εμπόριο, κυρίως κρασιού, και απολάμβανε τα αγαθά της ευημερίας της για αιώνες. For’ αυτό και το βιβλίο δεν είναι μια έκδοση τέχνης, αλλά παρουσίασης αρχειακού υλικού που συγκεντρώθηκε από γενιές αρχαιολόγων, φωτογράφων, αρχιτεκτόνων και σχεδιαστών.

Μια πόλη γεμάτη ιερά
Ελάχιστες είναι οι πτυχές της ζωής της αρχαίας πόλης της Θάσου που δεν έχουν μελετηθεί στα 100 χρόνια ερευνών της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής, είτε πρόκειται για το αστικό πλαίσιο και την περιφέρειά της είτε για τους πολιτικούς και θρησκευτικούς θεσμούς ή την οικονομική και καλλιτεχνική ζωή της. Οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει το θέατρο και την αγορά, με σύνολο ιερών στην κεντρική πλατεία της. Στην κορυφή της Ακρόπολης δεσπόζουν τα ιερά του Πυθίου Απόλλωνα και της Αθηνάς, ενώ στην πόλη βρίσκονται ακόμη το ιερό του Διονύσου, το ιερό του Ηρακλή, Θεσμοφόριο, αλλά και το ιερό της Αρτέμιδος, η ανασκαφή του οποίου έφερε στο φως πολυάριθμα αναθήματα, όπως ειδώλια, κεραμικά, αντικείμενα από χρυσό, ivory, χαλκό ή ορεία κρύσταλλο.
Κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από μάρμαρο στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. ήταν το τείχος αυτής της πόλης, με ένα δίκτυο πύργων που διασφάλιζε την επιτήρηση της επικράτειας. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που η Θάσος έγινε μια πόλη τόσο ισχυρή ώστε να συγκρουστεί με τα συμφέροντα ακόμη και των Αθηνών στην περιοχή.

When & where
Η έκδοση «100 χρόνια γαλλικές ανασκαφές στη Θάσο, 1911-2011» κυκλοφορεί εντός της εβδομάδος από τις εκδόσεις Ολκός και τη Γαλλική Σχολή Αθηνών.

Source : tovima.gr

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 31 May

Την μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου τιμά το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Megaron Plus. Το αφιέρωμα, θα γίνει στις 31 May, at 19.00 και η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας.
Η εκδήλωση θα αρχίσει συμβολικά με ερωτική επιστολή του ίδιου του σκηνοθέτη προς την πόλη του, «μια γέρικη πόλη τεσσάρων χιλιάδων χρόνων», όπως έλεγε ο ίδιος, την τηλεοπτική ταινία «Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη», την οποία δημιούργησε το 1983 με παραγωγό την ελληνική δημόσια τηλεόραση. Το σενάριο υπέγραψε ο ίδιος ο Αγγελόπουλος, στην ταινία ακούγονται κείμενα του Κώστα Ταχτσή, ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη και του Τάσου Λειβαδίτη και μουσικά θέματα των Μάνου Χατζιδάκι, Miki Theodorakis, Λουκιανού Κηλαηδόνη και Διονύση Σαββόπουλου.
Για τις ταινίες και το μεγάλο ταξίδι του Θόδωρου Αγγελόπουλου στην ελληνική ιστορία θα μιλήσουν, including, ο ιστορικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Λιάκος, η διδάκτωρ φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας Αιμιλία Καραλή και η αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιου Αιγαίου Ειρήνη Στάθη, η οποία με τη διδακτορική της διατριβή ερεύνησε τον «Χώρο και τον χρόνο στον κινηματογράφο του Θ. Αγγελόπουλου». Τους ομιλητές θα συντονίσει ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Μπακογιαννόπουλος.

Source : tovima.gr

Despite the bad weather, the Hadjikyriakou Gallery – Gika opens its gates on Thursday 24 May

In one of the countless showcases of the Hadjikyriakos Gallery – Gika on the second floor the visitor is confronted with the famous photo of the representatives of his generation 1930 at the house of George Theotokas on March 9 1963. Petsalis Diomidis is photographed standing and sitting in the black and white image, Βενέζης, Seferis, Καραντώνης, Θεοτοκάς, Terzakis, K. Θ. Dimaras, Katsimbalis, Citizen, Empirical and others.

All of them and even more from’ those who connected their life and work with an era of great intellectual production will be met not only through’ this image but in separate tributes for each in a brand new Museum.

In the Gallery N.. Hatzikyriakou – Gika that opened its gates to the public at a particularly difficult time for the place. The building on Kriezotou Street 3 who lived and worked for forty years Nikos Hatzikyriakos – Gikas opens its doors renovated on Thursday 24 May dedicated to the artist but also to the artistic creation of Greece at a particularly critical time: from the end of World War II and the Asia Minor catastrophe to the eve of its Dictatorship 1967.

On the ground floor, the first, The second and the first half of the third floor can be found at the Oscar of Vassilis Fotopoulos for the artistic direction of "Zorba" by Michalis Kakogiannis, to the Nobel Prize of Odysseus Elytis, and from the Byzantine manuscript of Giannis Ritsos to, sculpted by Giannis Pappas, hands of Nikos Hadjikyriakos Gikas.

Prose writers, poets, philologists and critics, writers, musicians, theater people, painters, sculptors, engravers, photographers, architects, even people of history, philosophical reflection but of science are honored p’ this Museum that makes us familiar with an incredible production in many different areas by people that many remained unaware of. The presentation of their work is done in the form of "dialogue". The form, in their majority, showcase material "converses" with the wall art.

From the third floor onwards, the "baton" belongs to Hatzikyriakos – Gika. Paintings, designs, sculptures, scenery, manuscripts, illustrated versions, photos, furniture from the house of Hydra that burned it 1961 but also the spaces of the Athenian house and the personal world of Gikas unfold their charm to the visitor who completes his journey in the studio of Gikas: where his easels coexist with objects with his travels.

"In the exhibits there is the stigma of history while the role of politics is completely absent", reported on Monday 21 May at the presentation of the Gallery the director of the Benaki Museum, Angelos Delivorrias who thanked in his speech Foundations, companies and individuals, those, that is, contributed to make this personal vision a reality. The president of the Benaki Museum also participated in the presentation, Emilia Geroulanou, the art historian and author of the book, "Kriezotou 3", Evita Arapoglou and the curator of the Gika collection, Ioanna Providi. This was followed by a tour of the public and journalists.

Benaki Museum – Gallery N.. Hatzikyriakou – Gika
Kriezotou 3
Tel: 210-3615702
Shop: 210-3630204
www.benaki.gr

Source : tovima.gr

Εκκληση του αρθρογράφου Χ.Πόρτερ με αφορμή την αφή της ολυμπιακής φλόγας

«Οι Έλληνες μας έδωσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ας τους δώσουμε πίσω τα Γλυπτά του Παρθενώνα». Με αυτόν τον τίτλο ο αρθρογράφος του «Observer» Χένρι Πόρτερ, με αφορμή την τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, υποστηρίζει την επιστροφή των περίφημων Γλυπτών, καταρρίπτοντας όλα τα επιχειρήματα που έχουν χρησιμοποιηθεί για το αντίθετο.

«Μη με παρεξηγείτε, δεν θέλω να επιτεθώ στο Βρετανικό Μουσείο, το οποίο είναι γεγονός ότι αντιπροσωπεύει υψηλά επίπεδα πολιτισμού και έχει έναν εκπληκτικό διευθυντή, τον Νιλ ΜακΓκρέγκορ. Θα πρέπει όμως να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας σχετικά με την παρουσία τόσων Γλυπτών από τον Παρθενώνα στη Βρετανία.

»Υπάρχουν και άλλα τμήματά τους σε άλλα ευρωπαϊκά μουσεία, όμως το μεγαλύτερο μέρος του ανεπανάληπτου αυτού έργου βρίσκεται εδώ από την εποχή που αφαιρέθηκε βίαια από τον Σκοτσέζο λόρδο Έλγιν πριν από δύο αιώνες», διευκρινίζει ο αρθρογράφος.

Ο Χένρι Πόρτερ αναφέρει στη συνέχεια ότι και άλλα έργα τέχνης δεν έχουν αποκτηθεί με τον πιο «καθαρό» τρόπο, όμως τα Γλυπτά του Παρθενώνα διαφέρουν καθώς αποτελούν το ανώτερο επίπεδο που έφτασε ο άνθρωπος τον 5ο αι. B.C. και για περίπου 2.000 χρόνια από τότε.

«Αντιπροσωπεύουν τον πυρήνα του ελληνικού πολιτισμού και την καρδιά της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας. also, εξίσου σημαντικό, αντιπροσωπεύουν το μισό του οικοδομήματος που κατασκευάστηκε μεταξύ 447 and 432 e.g., σηματοδοτώντας την ήττα των Περσών στην Αθήνα», επισημαίνει ο Πόρτερ.

Ο αρθρογράφος του «Observer» αναφέρει επίσης πως είναι εντυπωσιακό ότι τα τελευταία πέντε χρόνια όλο και λιγότεροι επισκέπτες υποστηρίζουν την παραμονή των έργων στη Βρετανία, κυρίως μάλιστα για λόγους πατριωτικής κατοχής και λιγότερο από αγάπη στην τέχνη.

«Και μιλώντας για κατοχή, συνήθως ξεχνούν ότι τα Γλυπτά ”σηκώθηκαν” από τον Παρθενώνα όταν οι Τούρκοι κυβερνούσαν τους Έλληνες, οι οποίοι δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν τα εμβλήματα του ένδοξου παρελθόντος τους», δηλώνει ο αρθρογράφος, παραλληλίζοντάς τα – ως προς την υπεξαίρεση – με τα λεηλατημένα έργα τέχνης από τους Ναζί, τα οποία όμως επιστράφηκαν στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους.

Ο Χένρι Πόρτερ κάνει αναφορά και στον δημοσιογράφο Κρίστοφερ Χίτσενς, ο οποίος πέθανε τον περασμένο Δεκέμβριο και είχε αγωνιστεί σκληρά για την επιστροφή των Γλυπτών – σε άρθρο του δε στο «Vanity Fair» πριν από τρία χρόνια είχε τονίσει ότι όλα τα επιχειρήματα περί καταστροφής τους από τη μόλυνση και τις καιρικές συνθήκες δεν ευσταθούν πλέον, λόγω της ύπαρξης του νέου Μουσείου της Ακρόπολης.

Ο Πόρτερ καταρρίπτει και το επιχείρημα ότι η επιστροφή τους θα δημιουργούσε κακό προηγούμενο. «Λίγα έργα στον κόσμο εμπίπτουν στην κατηγορία των Γλυπτών του Παρθενώνα, τα οποία εμπνέουν βαθιά αισθήματα εθνικής απώλειας και λαχτάρας», συμπληρώνει.

Και προτείνει να ρωτήσει ο καθένας τον εαυτό του εάν η συμπεριφορά αυτή του Έλγιν θα ήταν σήμερα αποδεκτή.

«Φυσικά και όχι», απαντά, «ούτε θα περιμένουμε να διατηρηθεί αυτό το αποτέλεσμα της λεηλασίας. Γιατί λοιπόν κρατάμε αυτά τα παρανόμως αποκτηθέντα γλυπτά σήμερα;».

Ο ίδιος αναφέρει ότι με το οικονομικό αδιέξοδο που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα, ίσως η στιγμή να μην είναι η κατάλληλη για την επιστροφή τους. Υποστηρίζει όμως το εξής: «Υπό το πρίσμα του τι χρωστάει ο δυτικός πολιτισμός στην Ελλάδα – δημοκρατικές ιδέες, ολυμπιακούς αγώνες, science, τέχνη και αρχιτεκτονική –, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε μια απλή αλήθεια: Τα Γλυπτά του Παρθενώνα δεν είναι δικά μας για να τα κρατάμε».

Source :tovima.gr