Archives mensuelles : juin 2012

Non classé

Renault – Σχεδόν έτοιμο το μικρό crossover

Η γαλλική εταιρεία σταματά την παραγωγή του Modus εντός του επόμενου έτους, και ξεκινά την παραγωγή ενός νέου crossover στα χνάρια του Juke της Nissan.

Plus précisement, πηγές μέσα από τη Renault αναφέρουν ότι η εταιρεία θα σταματήσει την παραγωγή του γνωστού της μικρού πολυμορφικού Modus, και θα προχωρήσει στην εξέλιξη και παραγωγή ενός crossover μοντέλου που θα βασίζεται στο Juke της Nissan. Περισσότερα στοιχεία δεν έχουν γίνει γνωστά προς το παρόν, όμως το αυτοκίνητο θα παρουσιαστεί εντός του 2013, και θα κατασκευάζεται στο εργοστάσιο του Valladolid, στην Ισπανία, όπου τώρα παράγονται τα Modus και Grand Modus. Η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι το νέο μοντέλο να είναι εμπνευσμένο αισθητικά από το Captur που παρουσίασε η Renault το 2011 στην έκθεση της Γενεύης.

source : autotriti.gr

Non classé

Φόρος τιμής στον μεγάλο απόντα των MotoGP

Όλα ξεκίνησαν πέρυσι, λίγο μετά τον αδόκητο θάνατο του ελπιδοφόρου και δημοφιλέστατου στην Ιταλία, Marco Simoncelli.

Οι θαυμαστές του Marco αλλά και απλοί ντόπιοι άρχισαν να ζητούν πιεστικά με χιλιάδες επιστολών, μηνυμάτων και υπογραφών από τη διεύθυνσης της πίστας του Misano (που επίσημα ονομάζεται Misano World Circuit) να τη μετονομάσει, σαν φόρο τιμής στον εκλιπόντα.

Ανταποκρινόμενη η διεύθυνση ανακοίνωσε τον περασμένο Νοέμβριο ότι σκόπευε πράγματι να υιοθετήσει το όνομα του Simoncelli.

Χτες σε μια σύντομη συνέντευξη Τύπου ο Δρ. Trevi, πρόεδρος της Santamonica SpA (ιδιοκτήτριας της πίστας) έδωσε στη δημοσιότητα, παρουσία και της οικογένειας Simoncelli, τα νέα όνομα και λογότυπο.

Έτσι από δω και πέρα η ιστορική πίστα θα αναφέρεται ως «Misano World Circuit Marco Simoncelli».

Το νέο της λογότυπο αποτελεί έργο του γνωστού Aldo Drudi. Ο ιταλός σχεδιαστής για νομικούς λόγους δεν είχε το ελεύθερο να αλλάξει τελείως το όνομα και το λογότυπο της πίστας, καθώς η γραφειοκρατία και στην Ιταλία θέτει εμπόδια… μεσογειακών διαστάσεων.

Ωστόσο μπόρεσε να παίξει με τα δύο κόκινα «ll» που αν θυμάστε υπήρχαν και στο κράνος AGV του Super Sic, το οποίο είχε επίσης σχεδιάσει ο Drudi.

Συμβόλιζαν την πορεία στο μέλλον, καθώς οι δύο παράλληλες γραμμές δεν συναντώνται ποτέ, συνεχίζοντας επ’ άπειρο. Τώρα οδηγούν ψηλά, εκεί κοντά στον αξέχαστο Marco.

source : newsbeast.gr
musées

Η κληρονομιά μας δεν πουλιέται

Οι αντιδράσεις στην πρακτική του μουσείου Τίσεν-Μπορνεμίτσα να δημοπρατήσει ένα έργο για να χρηματοδοτήσει τις ανάγκες του

Θα πουλούσατε έργο ενός μουσείου για να αντιμετωπίσετε τα οικονομικά του προβλήματα; Το ερώτημα για μια χώρα όπως η Ελλάδα, της οποίας το πλήθος των μουσείων είναι ταγμένο στη φύλαξη και στην ανάδειξη αρχαιοτήτων, δεν θα μπορούσε παρά να είναι υποθετικό. Πώς θα ήταν δυνατόν να βγάλει στο σφυρί την πολιτιστική κληρονομιά της… Ορισμένα πράγματα άλλωστε, ακόμη και σε εποχές πλήρους κατάρρευσης των αξιών, παραμένουν ψηλά.
Ο διευθυντής του μεγάλου ισπανικού μουσείου Τίσεν-Μπορνεμίτσα το έπραξε όμως. Η δικαιολογία του σοβαρή, δεδομένου ότι το μουσείο αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης, το οποίο εντάθηκε με την οικονομική κρίση. Αλλά και η πράξη του τολμηρή, αφού παρέδωσε έναν από τους πίνακες των συλλογών του προκειμένου να δημοπρατηθεί από τους Christie’s. Αντίστοιχη ενέργεια στην Ελλάδα δύσκολα θα τη διανοούνταν κανείς. Οχι μόνον όσον αφορά την πώληση αρχαιοτήτων και γενικότερα έργων και αντικειμένων που έχουν χαρακτηριστεί μνημεία, διότι αυτό απαγορεύεται ρητώς από το Σύνταγμα και από τον Αρχαιολογικό Νόμο, αλλά και σύγχρονων έργων, τα οποία μπορούν να διακινηθούν ελεύθερα.
De l'autre, τα αμερικανικά μουσεία πουλάνε εδώ και χρόνια έργα τους για διάφορους λόγους. Η ουσιώδης διαφορά με την Ισπανία είναι ότι για πρώτη φορά, τουλάχιστον ομολογημένα, η κίνηση αυτή γίνεται λόγω οικονομικών δυσχερειών. Ασχέτως αν το έργο του ρομαντικού τοπιογράφου Τζον Κόνσταμπλ φθάσει στο ζητούμενο ποσό των 21 million. στερλινών, ο διευθυντής του Τίσεν-Μπορνεμίτσα ανοίγει ένα παράθυρο σφραγισμένο καλά ως σήμερα, αναφορικά με τη διαχείριση των μουσείων διεθνώς.

Αϋλη κληρονομιά
«Ακόμη κι αν επιτρεπόταν από τον νόμο, ακόμη κι αν είχα άδεια να το κάνω, δεν θα πουλούσα ποτέ έργο του μουσείου» απαντά στην ερώτηση ο καθηγητής κ. Νίκος Σταμπολίδης, διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, ενός από τα λίγα ιδιωτικά αρχαιολογικά μουσεία της χώρας. «Μόνο πάνω από το πτώμα μου!» είναι εξάλλου η αντίδραση της δόκτορος Αγγελικής Κοτταρίδη, η οποία ως προϊσταμένη της ΙΖ’ Εφορείας Αρχαιοτήτων έχει στην ευθύνη της το Μουσείο των Βασιλικών Τάφων της Βεργίνας, τα αρχαιολογικά μουσεία Πέλλας και Βέροιας, καθώς και το Βυζαντινό Βέροιας.
Η διαφορά άλλωστε μεταξύ ενός αρχαίου αντικειμένου και ενός σύγχρονου έργου τέχνης είναι ειδοποιός, αφού ένα έργο ζωγραφικής ή γλυπτικής παράχθηκε για να πουληθεί, αντίθετα με τις αρχαιότητες, που είναι ευρήματα ανασκαφών και υπήρξαν κάποτε ιδιοκτησίες ανθρώπων. «Είναι υλικά έργα, αλλά η υπόστασή τους είναι άυλη» τονίζει η κυρία Κοτταρίδη. «Τι θα μπορούσα δηλαδή να πουλήσω; Ενα χρυσελεφάντινο κομματάκι από την κλίνη του Φιλίππου;».
Σύμφωνα με το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο ωστόσο, η πώληση έργων για την Εθνική Πινακοθήκη (και για τα μουσεία σύγχρονης τέχνης) δεν είναι απαγορευτική. Η διευθύντριά της κυρία Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα είναι όμως αρνητική σε κάθε πιθανότητα πώλησης. «Προσωπικά δεν θα το τολμούσα. Δεν θα μπορούσα ποτέ να πάρω μια τέτοια απόφαση, ακόμη και σε έσχατη ανάγκη» δηλώνει.

Οι προτάσεις
Το ερώτημα επομένως της οικονομικής ενίσχυσης των μουσείων παραμένει. Ετσι η αναζήτηση νέων τρόπων χρηματοδότησής τους είναι επιτακτική. «Σε έσχατη ανάγκη θα ζητούσα από τους υποψήφιους αγοραστές να « υιοθετήσουν » ένα έργο, αφήνοντάς το όμως στη θέση του, στο μουσείο» προτείνει ο κ. Σταμπολίδης, ενώ για την κυρία Κοτταρίδη απαιτείται ευελιξία και ευρηματικότητα: «Οταν οι Αμερικανοί πουλούν το δικαίωμα συμμετοχής σε μια ανασκαφή αντί 3.000 δολαρίων και όταν οι Σκοπιανοί με τους Βούλγαρους πράττουν το ίδιο προς 1.500 δολάρια για δύο εβδομάδες, είναι φανερό ότι αυτό που χρειαζόμαστε και εμείς είναι μια νέα πολιτιστική στρατηγική» λέει.
Η ίδια θα «πουλούσε» επίσης τη συμμετοχή σε εργαστήρια που θα κατασκευάζουν προϊόντα με την αρχαία τεχνογνωσία – υφαντά, κεραμικά, μεταλλικά έργα, des photos -, τα οποία θα διατίθενται στη συνέχεια στο εμπόριο. Ακόμη DVD, παιχνίδια και διαδικτυακές εφαρμογές. Αλλά και τη δικτύωση αρχαιολογικών χώρων για την παροχή περισσότερων υπηρεσιών στους επισκέπτες. Γιατί δεν γίνονται όμως όλα αυτά;
«Είμαστε έτοιμοι για την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου σχετικά με τη διαχείριση των μουσείων» λέει η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού κυρία Λίνα Μενδώνη. «Γιατί με τους ισχύοντες νόμους μια χορηγία μπορεί να μη φθάσει ποτέ στον φορέα για τον οποίο προορίζεται, και αυτό εξαιτίας της εγγραφής της στον τακτικό προϋπολογισμό, ενώ και το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων, που έχει την αρμοδιότητα παραγωγής αντιγράφων και άλλων προϊόντων για τα πωλητήρια, είναι ξεπερασμένο προ πολλού» παραδέχεται η ίδια.
«Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να σπάσουμε τα ταμπού και τα κατεστημένα του ΤΑΠ και να λάβουμε υπ’ όψιν τη λογική της αγοράς» καταλήγει η κυρία Μενδώνη. Και φαίνεται ότι σήμερα αυτό δεν είναι μόνον αναγκαίο. Είναι υποχρεωτικό.

Στοιβαγμένα στις αποθήκες
Μικρά πήλινα λυχναράκια, ομοιόμορφα μεταξύ τους, κατά εκατοντάδες. Θραύσματα αγγείων κατά χιλιάδες. Στοιβαγμένα αναγκαστικά στις αποθήκες των μουσείων ή των Εφορειών Αρχαιοτήτων πολλά ευρήματα των ανασκαφών που δεν παρουσιάζουν ξεχωριστό αρχαιολογικό ενδιαφέρον παραμένουν σε αχρηστία. Η παραχώρησή τους απαγορεύεται, παρά τις προτάσεις που έχουν διατυπωθεί για την πώληση ή δωρεά τους σε μουσεία, εκπαιδευτικά ιδρύματα και γενικότερα σε φορείς του εξωτερικού που προάγουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.
«Δεν υπάρχει λόγος να πωληθούν γιατί η οικονομική τους αξία δεν είναι τέτοια που να λύνει κάποιο πρόβλημα. Au contraire, και το μικρότερο από αυτά έχει την ιδιαίτερη σημασία του για τους επιστήμονες» λέει η αρχαιολόγος κυρία Αγγελική Κοτταρίδη. Για τον καθηγητή κ. Νίκο Σταμπολίδη ωστόσο αποτελούν μια ευκαιρία προβολής της χώρας: «Μπορεί να πωληθούν ή να δωρηθούν, με την προϋπόθεση όμως πάντα ότι θα φέρουν τα στοιχεία της « ταυτότητάς » τους και ότι θα εκτίθενται σε κοινόχρηστους χώρους. Γιατί έτσι θα μπορούσε να αποτελούν ένα κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς σε άλλον τόπο».

source : tovima.gr

Non classé

Η κληρονομιά μας δεν πουλιέται

Οι αντιδράσεις στην πρακτική του μουσείου Τίσεν-Μπορνεμίτσα να δημοπρατήσει ένα έργο για να χρηματοδοτήσει τις ανάγκες του

Θα πουλούσατε έργο ενός μουσείου για να αντιμετωπίσετε τα οικονομικά του προβλήματα; Το ερώτημα για μια χώρα όπως η Ελλάδα, της οποίας το πλήθος των μουσείων είναι ταγμένο στη φύλαξη και στην ανάδειξη αρχαιοτήτων, δεν θα μπορούσε παρά να είναι υποθετικό. Πώς θα ήταν δυνατόν να βγάλει στο σφυρί την πολιτιστική κληρονομιά της… Ορισμένα πράγματα άλλωστε, ακόμη και σε εποχές πλήρους κατάρρευσης των αξιών, παραμένουν ψηλά.
Ο διευθυντής του μεγάλου ισπανικού μουσείου Τίσεν-Μπορνεμίτσα το έπραξε όμως. Η δικαιολογία του σοβαρή, δεδομένου ότι το μουσείο αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης, το οποίο εντάθηκε με την οικονομική κρίση. Αλλά και η πράξη του τολμηρή, αφού παρέδωσε έναν από τους πίνακες των συλλογών του προκειμένου να δημοπρατηθεί από τους Christie’s. Αντίστοιχη ενέργεια στην Ελλάδα δύσκολα θα τη διανοούνταν κανείς. Οχι μόνον όσον αφορά την πώληση αρχαιοτήτων και γενικότερα έργων και αντικειμένων που έχουν χαρακτηριστεί μνημεία, διότι αυτό απαγορεύεται ρητώς από το Σύνταγμα και από τον Αρχαιολογικό Νόμο, αλλά και σύγχρονων έργων, τα οποία μπορούν να διακινηθούν ελεύθερα.
De l'autre, τα αμερικανικά μουσεία πουλάνε εδώ και χρόνια έργα τους για διάφορους λόγους. Η ουσιώδης διαφορά με την Ισπανία είναι ότι για πρώτη φορά, τουλάχιστον ομολογημένα, η κίνηση αυτή γίνεται λόγω οικονομικών δυσχερειών. Ασχέτως αν το έργο του ρομαντικού τοπιογράφου Τζον Κόνσταμπλ φθάσει στο ζητούμενο ποσό των 21 million. στερλινών, ο διευθυντής του Τίσεν-Μπορνεμίτσα ανοίγει ένα παράθυρο σφραγισμένο καλά ως σήμερα, αναφορικά με τη διαχείριση των μουσείων διεθνώς.

Αϋλη κληρονομιά
«Ακόμη κι αν επιτρεπόταν από τον νόμο, ακόμη κι αν είχα άδεια να το κάνω, δεν θα πουλούσα ποτέ έργο του μουσείου» απαντά στην ερώτηση ο καθηγητής κ. Νίκος Σταμπολίδης, διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, ενός από τα λίγα ιδιωτικά αρχαιολογικά μουσεία της χώρας. «Μόνο πάνω από το πτώμα μου!» είναι εξάλλου η αντίδραση της δόκτορος Αγγελικής Κοτταρίδη, η οποία ως προϊσταμένη της ΙΖ’ Εφορείας Αρχαιοτήτων έχει στην ευθύνη της το Μουσείο των Βασιλικών Τάφων της Βεργίνας, τα αρχαιολογικά μουσεία Πέλλας και Βέροιας, καθώς και το Βυζαντινό Βέροιας.
Η διαφορά άλλωστε μεταξύ ενός αρχαίου αντικειμένου και ενός σύγχρονου έργου τέχνης είναι ειδοποιός, αφού ένα έργο ζωγραφικής ή γλυπτικής παράχθηκε για να πουληθεί, αντίθετα με τις αρχαιότητες, που είναι ευρήματα ανασκαφών και υπήρξαν κάποτε ιδιοκτησίες ανθρώπων. «Είναι υλικά έργα, αλλά η υπόστασή τους είναι άυλη» τονίζει η κυρία Κοτταρίδη. «Τι θα μπορούσα δηλαδή να πουλήσω; Ενα χρυσελεφάντινο κομματάκι από την κλίνη του Φιλίππου;».
Σύμφωνα με το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο ωστόσο, η πώληση έργων για την Εθνική Πινακοθήκη (και για τα μουσεία σύγχρονης τέχνης) δεν είναι απαγορευτική. Η διευθύντριά της κυρία Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα είναι όμως αρνητική σε κάθε πιθανότητα πώλησης. «Προσωπικά δεν θα το τολμούσα. Δεν θα μπορούσα ποτέ να πάρω μια τέτοια απόφαση, ακόμη και σε έσχατη ανάγκη» δηλώνει.

Οι προτάσεις
Το ερώτημα επομένως της οικονομικής ενίσχυσης των μουσείων παραμένει. Ετσι η αναζήτηση νέων τρόπων χρηματοδότησής τους είναι επιτακτική. «Σε έσχατη ανάγκη θα ζητούσα από τους υποψήφιους αγοραστές να « υιοθετήσουν » ένα έργο, αφήνοντάς το όμως στη θέση του, στο μουσείο» προτείνει ο κ. Σταμπολίδης, ενώ για την κυρία Κοτταρίδη απαιτείται ευελιξία και ευρηματικότητα: «Οταν οι Αμερικανοί πουλούν το δικαίωμα συμμετοχής σε μια ανασκαφή αντί 3.000 δολαρίων και όταν οι Σκοπιανοί με τους Βούλγαρους πράττουν το ίδιο προς 1.500 δολάρια για δύο εβδομάδες, είναι φανερό ότι αυτό που χρειαζόμαστε και εμείς είναι μια νέα πολιτιστική στρατηγική» λέει.
Η ίδια θα «πουλούσε» επίσης τη συμμετοχή σε εργαστήρια που θα κατασκευάζουν προϊόντα με την αρχαία τεχνογνωσία – υφαντά, κεραμικά, μεταλλικά έργα, des photos -, τα οποία θα διατίθενται στη συνέχεια στο εμπόριο. Ακόμη DVD, παιχνίδια και διαδικτυακές εφαρμογές. Αλλά και τη δικτύωση αρχαιολογικών χώρων για την παροχή περισσότερων υπηρεσιών στους επισκέπτες. Γιατί δεν γίνονται όμως όλα αυτά;
«Είμαστε έτοιμοι για την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου σχετικά με τη διαχείριση των μουσείων» λέει η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού κυρία Λίνα Μενδώνη. «Γιατί με τους ισχύοντες νόμους μια χορηγία μπορεί να μη φθάσει ποτέ στον φορέα για τον οποίο προορίζεται, και αυτό εξαιτίας της εγγραφής της στον τακτικό προϋπολογισμό, ενώ και το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων, που έχει την αρμοδιότητα παραγωγής αντιγράφων και άλλων προϊόντων για τα πωλητήρια, είναι ξεπερασμένο προ πολλού» παραδέχεται η ίδια.
«Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να σπάσουμε τα ταμπού και τα κατεστημένα του ΤΑΠ και να λάβουμε υπ’ όψιν τη λογική της αγοράς» καταλήγει η κυρία Μενδώνη. Και φαίνεται ότι σήμερα αυτό δεν είναι μόνον αναγκαίο. Είναι υποχρεωτικό.

Στοιβαγμένα στις αποθήκες
Μικρά πήλινα λυχναράκια, ομοιόμορφα μεταξύ τους, κατά εκατοντάδες. Θραύσματα αγγείων κατά χιλιάδες. Στοιβαγμένα αναγκαστικά στις αποθήκες των μουσείων ή των Εφορειών Αρχαιοτήτων πολλά ευρήματα των ανασκαφών που δεν παρουσιάζουν ξεχωριστό αρχαιολογικό ενδιαφέρον παραμένουν σε αχρηστία. Η παραχώρησή τους απαγορεύεται, παρά τις προτάσεις που έχουν διατυπωθεί για την πώληση ή δωρεά τους σε μουσεία, εκπαιδευτικά ιδρύματα και γενικότερα σε φορείς του εξωτερικού που προάγουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.
«Δεν υπάρχει λόγος να πωληθούν γιατί η οικονομική τους αξία δεν είναι τέτοια που να λύνει κάποιο πρόβλημα. Au contraire, και το μικρότερο από αυτά έχει την ιδιαίτερη σημασία του για τους επιστήμονες» λέει η αρχαιολόγος κυρία Αγγελική Κοτταρίδη. Για τον καθηγητή κ. Νίκο Σταμπολίδη ωστόσο αποτελούν μια ευκαιρία προβολής της χώρας: «Μπορεί να πωληθούν ή να δωρηθούν, με την προϋπόθεση όμως πάντα ότι θα φέρουν τα στοιχεία της « ταυτότητάς » τους και ότι θα εκτίθενται σε κοινόχρηστους χώρους. Γιατί έτσι θα μπορούσε να αποτελούν ένα κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς σε άλλον τόπο».

source : tovima.gr

Non classé

Paléologue – Mitrogiannis : Comment Mazonakis a provoqué la demande en mariage!

Tatiana Stefanidou a accueilli Alexandra Palaiologou dans l'émission "Mila". L'actrice a parlé, À la fin de l'événement, le chef de la faction et candidat à la mairie de Kalamaria, Giannis Dardamanelis, pour son mariage avec Vangelis Mitrogiannis, mais aussi pour leur témoin, Georges Mazonakis.

Se référant à son mari, avec qui ils se connaissaient depuis plus de dix ans avant de finalement se mettre en couple, a déclaré le protagoniste de la série "Kings": "Nous n'étions pas proches (avant la relation). Et je ne pense pas qu'aucun d'eux n'ait pensé à une telle chose. Chacun avait sa propre vie, ses relations... On n'y avait pas pensé", ενώ όταν ρωτήθηκε αν ο ένας ζηλεύει τον άλλο, il a répondu: «Όχι ιδιαίτερα, είμαι πολύ χαλαρή. Ούτε ο άντρας μου ζηλεύει, κι αυτός είναι χαλαρός».

En même temps, αποκάλυψε πώς έγινε η πρόταση γάμου: "Il n'y avait pas de proposition officielle avec des pierres simples et autres... Nous l'avions en tête et nous étions sortis un soir avec Giorgos Mazonakis et il nous a demandé quand nous allions nous marier et c'est comme ça que c'est arrivé".

source : yupi.gr

Non classé

7-τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο από τη BMW

Η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία μπορεί να μην το ανακοινώνει επίσημα, όμως φήμες και κατασκοπευτικές φωτογραφίες τη θέλουν να εξελίσσει χειροκίνητο κιβώτιο 7 relations.

Μετά την τελευταία γενιά της Porsche 911 που είναι και το πρώτο αυτοκίνητο στον κόσμο με χειροκίνητο κιβώτιο 7 relations, η BMW είναι αυτή που ακολουθεί. Η εταιρεία μπορεί να μην το ανακοινώνει επίσημα, όμως στο διαδίκτυο έχουν διαρρεύσει φωτογραφίες που τη θέλουν να εξελίσσει την εν λόγω τεχνολογία. Ακόμη είναι άγνωστο σε ποια μοντέλα θα δούμε το εν λόγω κιβώτιο, και πότε, όμως πηγές αναφέρουν ότι η BMW εξετάζει πολύ διεξοδικά την περίπτωση των λανθασμένων αλλαγών ταχυτήτων, που μπορεί να αποδειχθούν καταστροφικές.

Pour cette raison, και επειδή όταν έχεις να διαχειριστείς πολλές σχέσεις στη γρήγορη οδήγηση το λάθος δεν αργεί να γίνει, η εταιρεία εξελίσσει ένα σύστημα που θα χρησιμοποιεί έναν ειδικό τύπο υγρού, το οποίο θα σκληραίνει ή θα μαλακώνει, επιτρέποντας στον οδηγό συγκεκριμένες αλλαγές και αποφεύγοντας το λάθος! Η τεχνολογία αυτή μάλιστα θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε χειροκίνητο κιβώτιο έως 8 relations

source :  autotriti.gr

Non classé

DANS LA CÉRAMIQUE: Rêves et cauchemars avec Angela

L'œuvre de Giorgos Sevastikoglou, écrit avant 55 années, téléchargé par Enke Fezolari, dans une cour, avant le coucher du soleil

Migration. Athènes d'aujourd'hui. Pertes. Angela arrive de son village avec une valise de rêves pour travailler comme femme de ménage. Le sort des cours. Proxénétisme, la pourriture, le blues folk, cinéma italien, une Grèce combattante. Notes et jugement. Impasse. Cour et histoire. Sous-sol et malheur. Rêves fermés en rideaux 1×1. Survie et futilité. Insécurité, ??’ un endroit où les gens ne prennent le bras que le dimanche.
"LE »Angèle » c'est la Grèce qui se débat entre rêves et cauchemars", dit Enke Fezolari, qui dirige l'œuvre emblématique de Giorgos Sevastikoglou, "ange", dans une cour à Kerameikos (Kerameikou 28) à partir d'aujourd'hui. Le spectacle a lieu avant le coucher du soleil, avec nourriture et boissons autorisées, comme un film d'été, comme une fête grecque, avec lumière naturelle dans une cour au centre de la ville, à 20.00, à l'heure où le soleil athénien donne à la ville ses plus belles couleurs… George Sevastikoglou avec "Angela", exprime la « nouvelle réalité issue de la guerre civile et qui a façonné la société et le théâtre petit-bourgeois dans la Grèce d'après-guerre »…»

Dans une société fermée, souffrant de pauvreté et de délinquance, Angela ose et tombe amoureuse. Il tombe amoureux des faibles, les pauvres, le Lampros "pur". Il juxtapose son caractère non conventionnel à la création de l’armée.. Angèle a raison. Elle défend les droits des filles, de Lambros, de Tasia. Il cherche la vérité qui les rachètera. Il n'a pas peur, il n'hésite pas et ne devient pas complaisant. Il se rebelle. Il est du côté des faibles, comme tous les rebelles le sont, mais son amour est suffisant pour aller à l'encontre de toute une société.

Les fermer 55 (c'était écrit 1957), "Angela" est maintenant d'âge moyen, comment il peut communiquer avec la Grèce d'aujourd'hui, du jugement et des notes; "LE »Angèle » c'est contemporain car il touche à l'adversité de la vie, non seulement à cause du manque d'argent mais aussi à cause des valeurs sociales et des lois" répond Enke Fezolari. « Face à l'armée, nous reconnaissons la fragilité du système paraétatique., l'exploitation des droits de l'homme, le sabotage et la malhonnêteté de notre propre système politique".

"Angela" nous rappelle, selon lui, "que rien ne doit être tenu pour acquis. La vie se gagne avec de petites batailles quotidiennes. Angela se bat pour notre dignité perdue, nos idéaux oubliés, nos rêves piétinés, et pour l'amour nous sommes partis parce que c'était difficile… Il symbolise les femmes de ménage et les femmes immigrées, mais surtout nous tous qui aspirons à une vie meilleure face à la vulgarité et aux impasses actuelles, dans les mémorandums et les projets, cherchant en vain une fissure de lumière".
Qui est son "Angela"; "Angela est Athènes, c'est maman Roma, c'est Mélina, c'est la Grèce qui palpite, qui se bat. Parmi les chansons folkloriques, en derti et sevda avec les sons de Bellos et Kazantzidis, mais aussi dans le rock ‘n’ rouler? et des plages de l'Attique, des lunes de Sounio au centre dégradé actuel de Metaxourgeio, à côté des feux rouges et des rêves achetés".

POUR UNE PATRIE
«1950. Une Grèce qui saigne. Qui essaie de panser ses blessures, survivre pour rêver à nouveau, un idéal. 2012. L'histoire se répète. La pièce est rejouée avec de nouveaux protagonistes… Angela arrive de son village à Athènes pour une vie meilleure. Des rêves brisés par la pauvreté, hypocrisie et exploitation. Un esclave chez les autres, lutter pour résister. Il vit l'amour voué à l'échec. Mais quelque part il y a un espoir: »il vivra; »… Un spectacle au centre d'Athènes, pour le centre d'Athènes. Réalisé avec sensibilité et amour pour une patrie qui s'éloigne". Vicky Papadopoulou (Angèle)

LES COEFFICIENTS
Le spectacle est réalisé par Enke Fezolari, la conservation de la scène et les costumes sont de Dafni Koutras et le mouvement de Hara Kotsali. Chanson: Lola Yiannopoulou. Vicky Papadopoulou dans le rôle d'Angela. Ils jouent: Eleni Vergeti, Kostis Kallibretakis, Vassilis Margetis, Constantinos Moraitis, Iris Pantazara, Constantine Takalou, Calliope Germani.

source : ethnos.gr